Langzaam ontspan ik mij in het kleinste kamertje van mijn huis om de hoop op te geven. Aan de heerlijke maaltijd die ik de avond ervoor had genoten, zit nu ineens een vervelend luchtje. Niet dat die lucht aan de avond ervoor te danken is want daar was niets op aan te merken. Het gezelschap was aangenaam, het weer was ons gunstig gezind en het eten, naar een recept uit de renaissance, bleek nog lang niet bedorven.

Eerder denk ik dat het onwelriekende aroma dat ik nu produceer te maken heeft met de manier waarop zaken zijn gelopen. Resultaten van een grootscheepse reorganisatie van werkzaamheden lieten namelijk op zich wachten. De afdelingen verkeerden in grote onzekerheid en hadden het gevoel deel te nemen aan een tos. Het is een dubbeltje op zijn kant, wordt er munt uit geslagen of gaat het de kop kosten?

Na de laatste aanzet om mijn endeldarm te ledigen van is mijn druk volledig weg. Iets dat binnen het programma niet leek te lukken. Het toenemende wij-zij gevoel zorgde er voor dat de heren aan het stuur met samengeknepen billen zaten waardoor er afgeknepen werd. En in plaats van het hoofd koel te houden moesten er daarom koppen rollen.

Om dit hoofd niet roemloos door te spoelen, hadden de medewerkers het initiatief genomen hem een laatste avondmaal aan te bieden. Een initiatief dat de persoon in kwestie ook zeer kon waarderen en daarmee was deze opzet in ieder geval wel geslaagd.

En terwijl ik mijn kont afveeg, bedenk ik dat de aansturing van deze organisatorische facelift wel erg rigide is. De bril waardoor gekeken wordt lijkt geen oog te hebben voor menselijke aspecten. Want het aangeboden etentje als blijk van dank voor zijn inzet mocht uit eigen zak betaald worden. Daar was helaas geen pot voor.

Categorieën: Diversen

15 reacties

Avatar

SIMBA · 8 november 2007 op 08:16

Shit he, zo’n reorganisatie. 😀

Avatar

lagarto · 8 november 2007 op 08:19

Kweenie hoor…volgens mij zit er er een luchtje aan deze column.

Avatar

DreamOn · 8 november 2007 op 11:29

Knap, hoe je de (werk)druk hebt beschreven!
Fijn, om weer wat van je te lezen King,
Groetjes DO.

Avatar

WritersBlocq · 8 november 2007 op 12:53

Fijn, om je weer te lezen King.
En verder? Laat ze de schijt krijgen!

Goed geschreven, heerlijk veel metaforen. Groetje, Pauline.

Avatar

Mup · 8 november 2007 op 13:07

Inderdaad leuk gedaan al die metaforen. Zoveel mogelijkheden om te zeggen dat er stront aan de knikker is,

Groet Mup.

Avatar

Beryl · 8 november 2007 op 15:57

Oh, ik snap ’em! Dus zó maak je clichés minder saai! 😉
Column is errug leuk, meneer Arthur! Duidelijk een bedrukkend onderwerp…

😀

Avatar

KawaSutra · 8 november 2007 op 18:37

Klinkt een beetje als een race tegen de pot!
Beetje wrang misschien maar wel een leuke come-back King!

Avatar

pepe · 8 november 2007 op 19:06

Super dat je weer schrijft.

Bijzondere column, leuk deze kijk van jou.

Avatar

lagarto · 8 november 2007 op 20:22

Ik vind onze reacties net zo schetig als jouw column.
Wat jij King?

Avatar

Ma3anne · 8 november 2007 op 20:51

Hij blijft goed. 😀

Avatar

arta · 8 november 2007 op 20:51

😆 😆 😆
Enorm.leuke.column!
Leuk.dat.je.weer.hier.schrijft!
🙂

Avatar

lisa-marie · 8 november 2007 op 21:16

Heerlijke column, vooral die metaforen erin.
Ik heb het met veel plezier gelezen en ben blij dat je weer terug bent. 🙂

Avatar

schoevers · 8 november 2007 op 21:28

Advies :
In deze omstandigheden snel doortrekken!

Goede column over een rot situatie.

Avatar

pally · 9 november 2007 op 00:06

goeie column, king, en opvallend dat alles wat met stront te maken heeft, mensen aanzet tot nog meer stront in hun reacties! Echt stront voor dank dus…sorry ik ook nog. 😀
welcome back!

groet van pally

Avatar

KingArthur · 9 november 2007 op 09:42

Dank voor alle reacties (overweldigend leuk). Ik hoop nu weer de tijd te vinden voor de vele ideeën die ik op de plank heb liggen. Maar de reactie stimuleren om dit een hoge prioriteit te geven!

De poep en plas humor doet het inderdaad nog goed. Volgende keer iets meer serieuzer werk weer eens.

Geef een antwoord