Stoomcabine

Sinds we naar een appartement zijn verhuisd, hebben we geen sauna meer in onze eigen woning. Ik mis ‘het hete hok’ enorm, maar kennelijk niet genoeg om daar een kamer of garage voor op te offeren. Wel bezoek ik buitenshuis elke sauna die haar deuren gastvrij voor mij opent en ik vind een saunabad een weldaad voor lichaam en geest. ‘Waar om neem je geen stoomcabine?’ , wordt mij regelmatig gevraagd. ‘Die nemen weinig ruimte in en het is net zo lekker’. Lulkoek! Ik heb één keer om de hoek van zo’n uit zijn krachten gegroeide waterpijp gekeken en ik wist het al: een statussymbool voor snob of filmster! Vooroordeel of geen vooroordeel, dat maakt mij niet uit.
Maar het leven kan je voor voldongen feiten stellen. Bij voorbeeld: Na het aankomen in een luxe appartement, waarvoor je met reisorganisatie Vrij Uit duidelijk ‘verwarming inclusief’ hebt afgesproken, schudt de eigenaar van het steenkoude verblijf ontkennend het hoofd en laat zijn contract zien; ten bewijze. Toscane, de plaats des onheils, kent een periode van extreme najaarskou en de temperatuur schommelt tussen 14 (overdag) en 2 graden ’s nachts. Binnen is dat slechts enkele graden meer. Uiteindelijk gaat de verwarming (voor eigen rekening ) ’s morgens en ’s avonds twee uur aan, maar dat niet genoeg om aan ‘kleumen’ te ontkomen.
Dan wordt ineens anders naar een aanwezige stoomcabine gekeken.

In ‘ons’ luxe appartement is inderdaad alles voor handen, maar dan wel in de goedkoopste Italiaanse kwaliteit. Zo hebben we een afwasser waar de vaat twee keer een cyclus moet ondergaan voor je weer van je bord kunt eten, een oven die op gang komt als een schildpad met tegenwind en een fornuis dat zo traag warmt, dat door hongerige lekkerbekken gesproken wordt van een ‘Tantaluskwelling’. Telkens als je denkt dat het eten klaar is, is het nog mijlenver van je bord.
Ook de stoomcabine is van Italiaanse kwaliteit en formaat. Met een druk op een gammele knop zet je hem aan. Na tien minuten klinkt er het geluid van overkokende melk en, net op het moment dat je de pan van het vuur wilt halen, begint er stoom in de cabine stromen. ‘Nog tien minuten wachten’, staat er op de gebruiksaanwijzing.
Na die tien minuten is de cabine geheel gevuld met stoom en op temperatuur. Dan kan je de poorten naar de stoomhel openen. Ik beschrijf je mijn eerste ervaring met het ding en de invloed daarvan op mijn vooroordeel: ‘voor snob of filmster’.

Ik trek de twee klemmende deuren open en beland tot mijn grote schrik in extreem dichte mist. Normaal gesproken zou ik mij niet in dit verkeer wagen. Een aantal kleine botsingen met cabinedelen valt niet te vermijden. Ik zoek op de tast naar het uitstulpinkje aan de kunststof wand, waarvan ik vermoed dat het als zitplaats is bedoeld. Al bij de eerste zitpoging is mij duidelijk dat deze zitting is ontworpen voor de bipsjes van kleine Italiaanse vestzakvrouwtjes en niet voor de kont van een corpulente Hollander. Het wordt dus gratis skigymnastiek: de benen gehoekt, de rug tegen de muur en zo lang mogelijk volhouden. Voor mij is dat meestal twee minuten. Behalve met uitputting, heb ik nu ook te maken met de angst dat het minuscule zitricheltje met een luide knal van de muur zal afbreken. Deze Italiaanse stoomcabine is een vergrote snelkookpan met het bijbehorend stoomtuitje niet op, maar ín het binnenwerk. Dat ‘stoomtuitje’ zit recht onder het lichaamsdeel dat binnen de kortste tijd een ‘stoomfluitje’ wordt. Welke idioot heeft dit ontworpen? Ik moet uit veiligheidoverwegingen doorlopend van positie veranderen. Daarvoor zijn helaas slechts enkele centimeters beschikbaar. Ik voel mij als in kip in een legbatterij. Daarbij komen de eieren hier gekookt en wel naar buiten. Op zich een vondst, maar aan mij niet besteed. Geef mij maar een heerlijke Finse sauna!

En als je hoopt dat je echtgenote, in deze situatie, een hart onder de riem steekt, vergeet het maar! De badkamerdeur gaat open, een korte blik om de hoek en ze roept:
‘Gorilla in de mist!’

Vooroordeel voor ‘filmster’ bevestigd.