Thank you for the music: Bridge over Troubled Water (Simon & Garfunkel)

Gepubliceerd door G.van Stipdonk op

Mijn broer had die zomer vakantiewerk gedaan, en van zijn verdiensten kocht hij een platenspeler. De eerste bij ons in huis. Daarmee veroorzaakte hij ongewild een kleine cultuurshock. We konden nu vaker naar ónze toenmalige lievelingsmuziek luisteren. Vader was principieel tegen Engelstalige ‘pop’ muziek en dat leidde tot menige discussie. Zijn favorieten kwamen voor in het rijtje vaderlandse artiesten. (De Zuiderzee ballade en Bloody Mary zing ik nog steeds van voor naar achter zonder haperen). Maar wij waren eerder voor de Beatles en de Stones. Dat vond vader maar la la.

De allereerste L.P. die werd aangeschaft was er trouwens een van Simon & Garfunkel; het Bridge over Troubled Water album. Een mijlpaal in het oeuvre van dit illustere duo. Met hun warme harmoniezang wisten ze een brug te slaan naar een groot publiek. Paul Simon heb ik in 1989 voor het eerst gezien tijdens zijn ‘Graceland’ tour en het kon niet missen; enkele van de Troubled Water hits kwamen voorbij. Met succes en een kippenvelmoment voor mij, dat kan ik u wel vertellen.

Maar terug naar de platenspeler. Na the Bridge’ groeide de collectie gestaag. Beach Boys, Santana, Bob Dylan, Cat Stevens, Dubliners, C.C.R., verzamel lp.’s, kortom van alles sleepten wij van de platenzaken mee naar huis. We probeerden elkaar af te troeven met telkens weer nieuwe vondsten. Toen mijn broer met een plaat van Deep Purple thuiskwam betekende dat voor mijn vader opnieuw een cultuurshock. Hier was hij dus echt niet over te spreken. Eerlijk gezegd was het ook niet mijn keuze. Child in time heeft mij nooit kunnen bekoren.

Tegenwoordig kan je zoveel muziek binnenhalen als je wilt en dat is voor muziekliefhebbers een zegen. Je kunt je het niet meer voorstellen; om eerst te moeten sparen voordat je weer eens een plaat kan aanschaffen van je meest geliefde artiest(en). Toch had dat idee ook wel zijn charme.

Categorieën: Algemeen

G.van Stipdonk

Gerard van Stipdonk. Mijn motto: Wie schrijft die blijft.

12 reacties

Meralixe · 17 februari 2015 op 08:07

Ik heb het ook allemaal meegemaakt. Nu, nu breng ook ik met enkele muisklikken dergelijke ‘platen’ binnen. Helaas is er een belangrijk punt verdwenen. Daar waar vroeger de artiest ‘zijn’ totale werkstuk aan de wereld toonde en de luisteraar gans de plaat grijs draaide en mede daardoor het werk van de artist grondig leerde kennen blijven we (de luisteraars) meestal haperen bij soms maar één enkel liedje. 🙂

    Spencer · 17 februari 2015 op 10:16

    Ik las ergens dat er retro-clubs van vinyl-liefhebbers zijn die eens per week samenkomen om een klassieke popplaat te draaien. Bij gedempt licht wordt dan eerst naar kant 1 en vervolgens naar kant 2 geluisterd. Er worden geen nummers overgeslagen en praten mag alleen achteraf.

    g.van stipdonk · 17 februari 2015 op 14:12

    M.: Inderdaad. Vraag me af wat er overblijft. Als je nu in een cafeetje komt wordt je bestookt met een geluidsbrij waar geen touw meer aan vast is te knopen. (Voor mij tenminste). Misschien leuk voor even, maar niet mijn pakkie an denk ik dan.

    g.van stipdonk · 17 februari 2015 op 14:12

    Sp.: Kijk, dat doet me denken aan het kleine zolderkamertje waar ik vroeger met mijn vrienden de nieuwste aanwinsten onder de loep nam. Ben toch niet de enige die met lichte weemoed daaraan terugdenkt.

troubadour · 17 februari 2015 op 10:08

Is het nu L.P. of lp.? Jij varieert ook maar wat op dit punt.
Is het nu; Tegenwoordig kan je zoveel muziek binnenhalen als je wilt, of tegenwoordig kun je zoveel muziek binnenhalen als je wilt? Volgens mij het laatste. Wel aangenaam geschreven. Ik houd het op CD en ik heb een iPod met 120 nummers. Gezien de stand van mijn geheugen elke keer weer nieuw!

    g.van stipdonk · 17 februari 2015 op 14:14

    V.w.b het eerste, daar heb je inderdaad een punt. Slordig, maar die carnaval hè, je snapt het wel. En dan die leeftijd, of hebben jullie daar geen last van. Zie dat ik me ook al in het lettertype heb vergist. Há, en die kunnen en kannen! Altijd een strijd voor mij geweest al zolang ik kan / kun / ken lezen en schrijven. Bedankt voor de wijze tips, altijd welkom.

Dees · 17 februari 2015 op 13:15

Een beetje en keuvel-babbel-kabbel column beste G! Een beetje zoals de muziek van S&G minus de warmte.

Vind het een leuke serie, maar dit exemplaar had wat rijker gekund.

    g.van stipdonk · 17 februari 2015 op 14:16

    Nog rijker? Van S&G muziek kreeg ik altijd een heel rijk gevoel en ik heb geprobeerd om dat middels het stukje een beetje terug te betalen. Thank you for the feedback.

Mien · 17 februari 2015 op 20:22

Leuke jeugdherinnering.

g.van stipdonk · 18 februari 2015 op 19:23

Thks. Voor de volledigheid:
https://www.youtube.com/watch?v=R58ccr5nQXk
Altijd handig.

arta · 19 februari 2015 op 21:20

Leuk!
Een muziekreeks.
Paul Simon! Graceland! Zo’n mooie lp. ( Kleine letters, het staat gewoon voor langspeelplaat)

g.van stipdonk · 20 februari 2015 op 17:14

Dank je wel voor deze leuke reactie. Klinkt mij als muziek in de oren, bij wijze van spreken.

Geef een reactie

Avatar plaatshouder

Gerelateerde berichten

Algemeen

Back to basic

Recent was ik voor een verjaardag uit eten in een geweldig restaurant op een bijzondere locatie, met een bijzonder concept. Hoewel, bijzonder? Het concept is zó ouderwets dat het weer als hypermodern geldt… Het restaurant Lees verder

Algemeen

Verplicht vak: HedenVrede

Ooit was ik naïef. Ik dacht dat geschiedenis bedoeld is om van te leren. Inmiddels weet ik dat het slechts dient om jaartallen uit het hoofd te leren. We onderwijzen onze kinderen uitgebreid over de Lees verder

Algemeen

Kort sluiting

Al geruime tijd ben ik een blije bewoner van planeet Aarde in het ruimteschip Mens. Raar schip trouwens, Mens! Ik hou ervan stuk voor stuk, individueel en de verhalen die ze hebben, maar zet ze Lees verder