Thank you for the music: Naturally (J.J. Cale)

Zo nu en dan breng ik graag een bezoek aan mijn oude stamcafé. Daar treden nog wel eens van die bandjes (mensen die samen musiceren) op en met mijn liefde voor muziek een mooie reden om het staminee weer eens te betreden. Laatst stond er een J.J. Cale coverband op het programma. Daar moest ik naar toe. Het  debuutalbum ‘Naturally’ van deze zanger uit Oklahoma City staat nog steeds hoog genoteerd in mijn persoonlijke favorietenlijst. Het is me nooit gelukt hem bij leven en welzijn te aanschouwen en nu het te laat is, lijkt een goede coverband een aanvaardbaar alternatief. Het optreden komt in het donkere café goed uit de verf en de muziek werkt nog steeds aanstekelijk. Daar kan geen rookverbod tegen op. Bij ‘Call me the breeze’ gaan zelfs de beentjes van de vloer.

Vroeger (vijfendertig jaar geleden) kon ik met mijn vrienden ellenlange discussies over muziek voeren. We zaten dan vaak bij een van hen op een piepklein zolderkamertje en luisterden naar de laatste aanwinsten die we van onze middels diverse bijbaantjes vergaarde inkomsten hadden aangeschaft.

Op zo’n middag op het zolderkamertje trok mijn vriend een l.p. uit de kast. “Dit moet je horen, dat is iets voor jou” oreerde hij. J.J. Cale? Nooit van gehoord, dacht ik. De hoes met de aangeklede wasbeer was op zich wel  bijzonder. Zodra de naald echter in de groef van de plaat verdween en het lome aftellen begon van ‘Crazy mama’ was ik verkocht. Het jankende, klagende  gitaargeluid van Cale en zijn raspende stem zette zich voor altijd vast in mijn geheugen.

De sfeer die zijn nummers opriepen voerde je mee naar zwoele zomeravonden en gaf je een relaxed gevoel. “Mag ik deze lenen?” vroeg ik quasie nonchalant  aan mijn vriend. Dat was geen probleem. Thuis was het eerste wat ik deed mijn nieuw vergaarde schat op de platenspeler mikken. “Wat heb je nou weer meegenomen, wat is dat voor iets?” vroeg mijn broer geringschattend. Die was meer voor Deep Purple. Maar het deerde me niet. J.J Cale werd voor mij een muzikale vriend voor het leven. Bij het vernemen van Cales’ overlijden in 2013 mailde ik mijn vriend die mij toentertijd die eerste L.P. leende:  J.J. overleden. Mooie muziek was dat toch. Als antwoord kreeg ik vanaf de ander kant van de wereld: Dat was het zeker. Geweldige muziek!