Tim

Twintig jaar en een eind maken aan je leven omdat je altijd bent gepest en vernederd in elke groep waar je mee in de klas of op college hebt gezeten.
In sierlijke, uiterst precieze letters schrijf je dat in de afscheidsbrief aan je ouders. In heel weinig letters. Zij wisten niet beter of dat was alleen maar op de basisschool gebeurd en toen had jij je groot gehouden en gezegd dat het je niet kon schelen. Als je woorden niet klopten met je lichaamstaal, waarom heeft dan niemand dat gezien?
Als je er niks van vertelde waarom heeft dan niemand jouw lichaamstaal kunnen lezen?
Had je dyslectische leraren, dan?
Dat je het niet in woorden tegen je ouders kon zeggen, kwam dat misschien omdat je hen niet wilde teleurstellen?
Een zoon wilde zijn, die goed lag in de groep en die zich uitstekend kon handhaven?

Er komen zoveel vragen in mij op door jouw briefje. Antwoorden kun je niet meer geven. Maar de vragen die jij oproept zouden weleens de redding kunnen worden van mensen zoals jij. Gewone mensen met net iets minder weerbaarheid.
Je bent, onbewust een campagne begonnen, een stille strijd tegen het pesten.
Jouw ouders hebben die code ontcijferd.

Die kleine afscheidsbrief schudt mensen wakker.
Dat is klasse, Tim