In gedachten verzonken, loop ik mijn dagelijkse ronde door het park. Het is mooi nazomer weer waarin ook de distels zich van hun evenwichtigste kant laten zien met stekelige bladeren en prachtig, paarse bloemen in volle bloei. Ondanks deze schoonheid, kan ik er op dit moment niet van genieten. “Wat nu?”, is de enige vraag die, als een op hol geslagen bromtol, in mijn hoofd blijft rondspoken. Nauwelijks waarneembaar hoor ik, mijlen ver, droevige tonen die hier niet op hun plaats lijken. Ik twijfel aan mezelf of ik dit nu werkelijk goed hoor. Maar het geluid van de muziek is onmiskenbaar. De melodie heeft tot gevolg dat ik mijn rug recht. Mijn teleurstelling, over de tegenwoordig, onpersoonlijke gang van zaken, ebt langzaam weg nu ik mijn blik naar de horizon richt. Door het onwerkelijke geluid realiseer ik me dat een woeste stroom mij eindelijk heeft uitgekotst in een oceaan van nieuwe mogelijkheden.

Terwijl ik mijn pad volg, zwelt langzaam het volume van de bezwerende muziek aan. En ofschoon ik nog niet kan zien wie dit geluid produceert en waar het vandaan komt, weet ik met zekerheid dat de oorsprong ervan op mijn pad ligt. Fier versnel ik de slentergang tot een stevige wandelpas. Verlost van de boeien uit mijn verleden, lijken toekomstplannen in een stroomversnelling te geraken. Zonder belemmering kan ik zoeken naar een nieuw leven op een locatie waar ik al lang van droom.

Ik kom aan bij een bruggetje midden in het park. Ik steek het water over om de andere kant van de stroom te bereiken. De doedelzakspeler, die op de brug staat, staakt zijn spel. Ik groet hem. Hij groet mij vriendelijk terug waarna hij opstapt en vertrekt. Zijn taak zit erop nu ik vol vertrouwen mijn gang kan volgen die ik weer hervonden heb.

Categorieën: Diversen

16 reacties

Mosje · 3 oktober 2005 op 17:04

Als er ooit een stukje en een titel goed bij elkaar hebben gepast is het nu wel.
Klap eens uit de school King: wat was er eerder? de titel of het verhaaltje?

Eddy Kielema · 3 oktober 2005 op 17:18

Je column lijkt een eigentijdse variant op de rattenvanger van Hamelen! 😉

Raindog · 3 oktober 2005 op 18:13

Confronterende vraag, die van Mosje.
En mogen we misschien eens op bezoek komen?
Las vandaag een spreekwoordelijk iets over treinen in mensenlevens waarop het enige kenmerkende verschil tussen mensen onderling is, het punt of iemand instapt of op het perron blijft staan. Die vergelijking gaat vast ook op met ferries King.

WritersBlocq · 3 oktober 2005 op 18:38

[quote]Zonder belemmering kan ik zoeken naar een nieuw leven op een locatie waar ik al lang van droom.[/quote] En Pamela Ball niet vergeten mee te nemen! 🙂 Veel geluk, groetje, Pauline.

Geertje · 3 oktober 2005 op 18:57

Mooi, mooi, mooi weer. Knap zoals je de scheidslijn hebt kunnen verwoorden van blijven hangen of hervinden! 🙂

pepe · 3 oktober 2005 op 19:46

Ik weet nooit goed wat ik zal schrijven als reactie. Na het lezen van zo’n column als deze word ik meestal ff stilletjes.

Li · 3 oktober 2005 op 20:37

Vaak hoor ik de doedelzakspeler.
Ik kan alleen de brug niet vinden.;-)

Mooi King, heel mooi.

Li

sally · 3 oktober 2005 op 21:26

Doordat ik de eer had je persoonlijk te ontmoeten en te spreken maakt deze column net nog wat meer indruk.
Bijzonder mooi…

liefs
Sally

KawaSutra · 3 oktober 2005 op 22:24

Prachtig beschreven, de bevrijdende lokroep van het beloofde land. Ik wens je veel succes bij de verwezenlijking van jouw toekomstmuziek.

melady · 3 oktober 2005 op 23:52

[quote] Zijn taak zit erop nu ik vol vertrouwen mijn gang kan volgen die ik weer hervonden heb.[/quote]

Deze zin moest ik enkele keren lezen, maar de titel geeft het antwoord.

Kees Schilder · 4 oktober 2005 op 07:03

Heel erg mooi.Een stilleven.

Louise · 4 oktober 2005 op 08:56

Mooie (hogere) sfeervolle King-column 😉

wendy77 · 4 oktober 2005 op 09:25

Ik kan me aansluiten bij pepe

Wright · 4 oktober 2005 op 09:35

[quote]Door het onwerkelijke geluid realiseer ik me dat een woeste stroom mij eindelijk heeft uitgekotst in een oceaan van nieuwe mogelijkheden.[/quote]
Prachtig! En nu wel de goede kant op zwemmen, my dear! 😛

Trukie · 4 oktober 2005 op 11:07

Mooi King, je voert ons een beetje mee over het bruggetje.

KingArthur · 4 oktober 2005 op 13:02

🙂 Dank iedereen.

Misschien speelt het lot met mij en speel ik dapper mee. Misschien is het allemaal slechts illusie. Wat was er eerder, het verhaal of de titel? Ik denk dat dit een kip/ei vraag is. Het verhaal was er mogelijk wat eerder omdat dit gewoon een ware gebeurtenis is. Aan de andere kant was ik dankzij de titel in staat om het verhaal de lading mee te geven die ik wilde.

Een CX-meeting in Schotland? Als de tijd daar rijp voor is, heb ik daar helemaal geen bezwaar tegen :-).

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder