Ze is drieëntwintig jaar, werkt en woont op een eiland in het Caribische gebied. Ze is zelfstandig, redt zich prima daar ver weg.
Ze is nog wel altijd een kind van haar ouders, vanavond belde ze: ‘Mam, kun je even terug bellen?’
En wat doe je dan als moeder? Ik belde haar dus terug. Ik had haar gisteren al geprobeerd te bellen maar ze nam niet op. Ik wist dat ze het druk had en dertien dagen achter elkaar moest werken dus vermoedelijk was ze aan het werk toen ik belde. Een keer gaat de telefoon over en ze neemt op: ‘Hoi mam’
‘Hoi lieverd, en gefeliciteerd met jullie tweejarig samenzijn.’
‘Dank je mam. Maar daar belde ik niet voor hoor.’
‘Oh maar ik wilde je wel even feliciteren, dat mag toch wel.’
‘Ja, natuurlijk, maar ik wilde je vragen of je even voor ons iets kunt doen.’
Zo gaat ze nog even door en ik krijg opdracht wat dingen na te vragen en te regelen voor als ze in september weer terug komen naar Nederland.

Ik vraag haar of ze het pakje al ontvangen heeft wat vrienden hebben meegenomen voor haar.
‘Ja mam, dat was vet en bedankt voor alles, de boeken, die vlokken, de lenzen en Donald Duckjes, wij zijn er zo blij mee.’
‘Ik hoop dat jullie er veel plezier van hebben, meis.’

‘Mam, je wist dat ik dertien dagen moest werken. Dus ik op één april om elf uur in de ochtend begonnen en om drie uur ‘s middags klaar, maar ik moest terug om tien uur in de avond. Ik was zo boos dat ik juist die dag niet vrij kon zijn. Dat is de dag dat we twee jaar samen waren. Maar gelukkig moest mijn vriend ook werken.’
‘Hmhm.’ Ik laat even horen dat ze door kan gaan en dat ik luister.
‘Ik rijd dus met de auto de oprit op en verwacht niemand thuis, ik heb gepland nog even een dutje te doen voor ik vanavond weer aan de slag moet tot laat in de nacht. Wat denk je?’
‘Ik heb geen idee?’
‘Staat mijn vriend op de veranda netjes in pak, terwijl ik roep: ‘moet jij niet werken?’ Hij glimt van oor tot oor, mam. Hij zegt dat ik nog tien minuten de tijd heb om me om te kleden.’
‘Echt waar, wat leuk.’
‘Nou op dat moment dacht ik dat echt niet, ik snapte niet hoe hij het verzon om snel even iets te vieren tussen het werken door, daar had ik echt geen zin in. Maar goed, ik dacht laat maar ik ben morgen gewoon kapot.’
‘Ja dat geloof ik.’
‘Gaat mijn telefoon ook nog af, ik zie in mijn scherm dat het mijn baas is, ook dat nog. Ik neem toch maar op. Vraagt hij of hij stoort. Nou ja hoezo? Vraag ik hem.’
‘En toen?’
‘Hij vroeg eerst of ik morgen eerder kon beginnen en gelijk er achteraan dat ik dan vanavond vrij zou zijn. Hij zat dus in het complot, mam. Ik loop naar de slaapkamer en vind daar een jurk, schoenen en zelfs bijpassende oorbellen klaar liggen. Ik kleed me dus razendsnel aan en laat me verrassen.’
‘Wat ontzettend lief.’
‘Hij nam mij mee naar een gebouw in de wildernis, het zag er doods uit en ik dacht wat moeten we nu hier. Er ging een deur open en ik zag een affiche met salsadansen, nee hè dacht ik nog. Moet ik met mijn uitgeputte lichaam in een groep gaan dansen.’
‘Wat geeft dat nu, het is toch leuk dat hij dat voor je deed.’
‘Mam er was geen grote groep, alleen een leraar en wij kregen privé-les.’

Nu zie ik een heel gelukkige dochter voor me, ook al is ze ver weg. Ik zie de glimlach op haar gezicht. De afstand tussen ons maakt de liefde alleen maar heftiger. Ze zou het kort houden had ze haar vriend beloofd en die had al geantwoord: ‘Dat gaat niet lukken als jij je moeder belt duurt het altijd minstens een half uur.’ Hij heeft gelijk.


Avatar

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

14 reacties

Avatar

lagarto · 14 april 2008 op 07:24

Wat een prachtverhaal, lijkt wel een sprookje. Brok in mijn keel, als dat een waargebeurd verhaal is moet ze dat ventje maar houden. Heb jij straks een lekker stel.
Groetjes Lagarto

Avatar

Fem · 14 april 2008 op 07:34

wat zien we onze kinderen toch graag gelukkig!
Romatiek op een caribisch eiland, wow, dat gun je je dochter wel!!

Avatar

SIMBA · 14 april 2008 op 08:22

Wat een mooi verhaal!
Lekker, die chocolade-vlokken, is daar bijna niet aan te komen!!! 😀

Avatar

WritersBlocq · 14 april 2008 op 09:33

Wat een schattig stukje over dat stelletje :kus: en een Paulineknuf ook.

Avatar

pally · 14 april 2008 op 09:34

Romantiek voor je dochter en dus ook een beetje voor jou, Peep.Leuk hoor!

groet van Pally

Avatar

lisa-marie · 14 april 2008 op 09:34

Uitgevlogen geluk is toch het mooiste wat er is. 😀
Gelukkig kan ik die van mij nog jaren hier houden maar als hij zo ver uit vliegt dan hoop ik ook dat hij net zo het geluk vindt.

Avatar

Mosje · 14 april 2008 op 10:34

Mooi stukkie Peep. de woorden stralen je tegemoet.

Avatar

arta · 14 april 2008 op 10:39

Ook al is ze ver weg, wanneer je af en toe zo’n telefoongesprek hebt, is het toch net alsof ze gewoon om de hoek woont en over een kwartier kan binnenstappen voor een bak koffie?
Heerlijk om te lezen, Peep!
🙂

Avatar

Dees · 14 april 2008 op 14:22

Het is met name een heel lief stukje en een leuk onderwerp. Ook vind ik de laatste alinea goed geschreven. De dialoog vind ik wat minder lopen en in het begin, ik zie het je vaker doen – meestal door in de lijdende vorm te schrijven- schep je een soort afstand door het niet over ‘mijn dochter’ te hebben, maar daar een soort omzichtige benadering voor te kiezen, waarvan ik me afvraag waarom je daarvoor kiest.

Maar.. lief stukje dus, dat wel.

Avatar

Ma3anne · 14 april 2008 op 16:58

O, wat een lief en romantisch verhaal! De titel vind ik klasse en er zitten mooi geschreven stukjes in.
Toch heeft het hier en daar schrijftechnisch gezien iets geforceerds, wat eerdere stukjes ook wel hadden. Ik kon nooit goed thuisbrengen, waar hem dat in zat, maar ik denk, dat Dees dat uitstekend verwoord heeft!

Avatar

DreamOn · 14 april 2008 op 19:30

Heel lief verhaal. En die gozer van jouw dochter deugt gewoon, gevoel voor romantiek en aandacht…dat zit wel goed!
En wat heerlijk toch peep, dat alles binnenkort weer in Nederland woont!

Liefs DO.

Avatar

Li · 14 april 2008 op 19:52

Een modern sprookje met je dochter als Assepoester en haar vriend als prins op het witte paard. Gelukkig is er geen boze stiefmoeder te bekennen. Integendeel! Het is een trotse-moeder-die-haar-dochter-mist verhaal 😉
Een echte Peepsel!

Li

Avatar

pepe · 14 april 2008 op 22:16

Iedereen bedankt voor de reacties.
Ik ben blij ik weer eens wat uit de pen kreeg voor CX. Het was te lang geleden.

Ik krijg net bericht dat zij hebben geboekt in september, dus dit jaar komt ze weer thuis. :lach:

Avatar

Neuskleuter · 15 april 2008 op 12:16

Eigenlijk is alles al gezegd, maar ik wil toch even zeggen dat ik het mooi vind 😉

Geef een antwoord