Het druipt er vanaf. Niet alleen in Orlando, of de Verenigde Staten, maar in de hele wereld. Eén klein miezerig islamietje doodt tientallen mensen en verwondt er zoveel meer. De reden? Hij gruwelde van zoenende mannen. Die moesten dus dood, die zoenende mannen. En ook mensen die met een ander geslacht geboren zijn dan de sekse die zij nu hebben, getransformeerd tot wie zij altijd al waren.

 

Er gebeurt veel in de wereld, elke dag weer. Aanslagen, de angst ervoor, voorzorgsmaatregelen, het verwerken van trauma’s en het weer oppakken van levens. Alledaagse kost. Waarom mij dit nou zo bezighoudt, zo aangrijpt? En ik niet over Laura in Qatar schrijf, of over vrouwenbesnijdenis in diverse landen, anno 2016? Ik mijn pen niet licht om mijn frustratie te uiten over de eventuele afschaffing (het idee alleen al!) van de Dodenherdenking? Vraag het mij niet, want ik weet het niet.

 

Deze keer vraag ik mij af waarom het er niet mag zijn. Waarom dit vreselijke ventje niet wegkijkt als hij zoenende mannen ziet. Het schijnt wetenschappelijk te zijn bewezen dat de grootste afkeer voor homofilie, juist bij hen is die erg opgewonden raken van het zien van pornofilms waarin mannen elkaar pijpen en anale seks hebben. Als dit zo is, dan is het dus meer een afkeer van het eigen ik dan van de ander. Het ego wordt buitenproportioneel opgeblazen tot het groter is dan het zijn, en dan gaat er wat knallen. Dús moet het anders, moet het dood, dús wordt daarop actie ondernomen.

 

Ik wil ook heel veel dingen niet zien. Wellicht is zoenende mannen er eentje van? Ik zou het niet weten. Ik verkeer vaak in de homoscene maar zie nooit mannen zoenen. Ja, een kusje op de wang, om elkaar te begroeten, maar dat is niet wat verstaan kan worden onder ‘zoenende mannen’, toch? Dan wordt er toch gedoeld op mannen die elkaars huig met eigen tong publiekelijk proberen te raken? Zoiets? Ik zou moeten kotsen. Tenminste, als iemand mijn huig zou willen zoenen. Bij hetero’s heet het ‘tongzoenen’ en bij homo’s is het ‘vies’. Sorry, ik moet gewoon meewarig lachen om deze absurditeit.

 

Mensen eten vlees. Mensen willen niet zien welk traject eraan vooraf gaat voordat het vlees op je bord belandt. Toch? Bijvoorbeeld een kalf uit de koe trekken, het babydiertje in een hokje flikkeren en vetmesten, op transport, naar het slachthuis om het de strot door te snijden en dood te laten bloeden of een kogel door de kop te knallen, vervolgens uit elkaar te zagen en trekken en in stukjes te hakken, verpakking er omheen, stickertje erop met productnaam en houdbaarheidsdatum, en klaar.

 

Ik wil het niet zien, terwijl ik weet dat het bestaat en een aardig idee heb hoe dat gaat. Ik kijk gewoon weg. Of moet ik maar met een machinegeweer naar het slachthuis gaan om de slachters af te slachten? Nee. Want ik ben God niet. Ik ben maar grondpersoneel.


WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

7 reacties

NicoleS · 15 juni 2016 op 16:19

Mooi stuk Writersblocq, en gedegen geschreven. Leven en laten leven is het devies. Maar dat vinden sommige mensen maar wat moeilijk. Een oordeel is snel geveld, maar begrip niet makkelijk gekweekt.?

Meralixe · 15 juni 2016 op 19:02

Nog al grote witregels maar dat is maar wat computerwerk. Ik heb meer moeite met de verhaallijn. Je probeert één en ander aan de kaak te stellen maar waar is dan het verband tussen bijvoorbeeld zoenende mannen en het vlees op je bord?

Nachtzuster · 15 juni 2016 op 22:59

Welkom back, WB. Column over na te denken. Iedereen leest de krant, ziet het nieuws en neemt het voor lief aan. Nuja, niet iedereen, maar velen onder ons. Zolang het verder van ons bed is. Wat er momenteel gaande is , is zeer zorgwekkend en komt steeds dichterbij. Gisteren een homoclub, morgen een popfestival? Of een Libelledag? Je weet het niet en elke openbare plek kan een doelwit zijn. Ik ben mij daar terdege van bewust, maar wil mij ook niet laten leiden door angst. Maar of dat verstandig is? Een goed geschreven column die aan het nadenken zet!

van Gellekom · 16 juni 2016 op 12:55

En dan heb je het nog niet eens over de hooligans in Frankrijk, twee dode agenten in Frankrijk. En dat allemaal in één weekend. Zieke mensen. Je kunt alleen mededogen hebben.

WritersBlocq · 16 juni 2016 op 19:10

Wat een leuke reacties, dank jullie wel hiervoor.
En ja, of beter gezegd: nee, ik wil mij niet laten “lijden” door angst. En toch ben ik bang dat het gebeurt.

Bruun · 17 juni 2016 op 11:17

Zeer goed geschreven en inhoudelijk heel sterk. Een perfect totaalplaatje dus wat mij betreft.

WritersBlocq · 17 juni 2016 op 13:25

Dank, Bruun!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder