Het sneeuwde en het was koud. Mijn vader had onlangs een vogelhuisje gekregen bij één of andere actie. Het voederhokje was biologisch afbreekbaar. Dat betekent dat het na een jaar of twee, spontaan uit elkaar valt. Hij besloot het meteen voor de hongerende vogeltjes op te hangen. Het kooitje hing. De sneeuw viel en het zou nog kouder worden. Voor zijn gevederde vriendjes had hij eerste kwaliteit survivalzaad gekocht, en op het plankje gestrooid. Na een paar dagen nog geen vogeltje te zien. Wat was er mis? Aan een bevriend kennis van de boogschietclub vroeg hij om raad.”Jos jij hebt toch veel gevlogen vroeger, als piloot “. “Over de noordpool nog wel.” antwoordde Jos

” Vetbollen! Goed tegen de kou.” verklaarde de oud vliegenier. Dat was de oplossing! Vader met rasse schreden naar de winkel . Een week later was er nog geen enkele vrolijke fluiter te bekennen. “Het water liep bijna mij zelfs in de mond, maar geen vogeltje te zien. Ze hebben blijkbaar geen belangstelling. ” Hij voelde zich letterlijk afgewezen. Maar koppig als hij is, gaf hij het nog niet op.

Hij kocht het nieuwste zaad, ”walhallazaad” genaamd. Met zo’n naam kon het toch niet anders dan dat er een hele kudde vogels het voederhuisje zou bezoeken om zich te goed doen aan dit “voedsel der goden”. “Het zorgt voor verhoogde weerstand, helpt tegen wintervoetjes, houdt het snaveltje soepel en polijst de stembandjes.” vertelde hij trots . Maar alle moeite ten spijt, blijft het voederhuisje nog altijd verstoken van gevleugelde bezoekertjes. “Eind volgende week gaat het misschien weer hard vriezen. Dan komen ze wel.”

Ik kan me niet herinneren dat hij vroeger zoveel geduld had . Zal ik hem toch maar vertelllen dat er een dikke kat in zijn tuin rondloopt ……

Categorieën: Diversen

Grumpy-old

"wie ben ik nu eigenlijk" Ben ik mijn baan, ben ik deze auto , ben ik dit huis , ben ik deze blog . Of is er meer aan mij. Iets wat mij anders maakt dan al die anderen, bijzonder. ( want iedereen wil toch bijzonder zijn) Het gaat eigenlijk niet eens om het antwoord op deze vraag . Het gaat er alleen om dat je de vraag af en toe eens stelt. Alleen het stellen van die vraag heeft de potentie de rotsvaste aanname dat de wereld is zoals hij is, met alles erop en eraan, in twijfel te trekken. Het is een aanrader om het antwoord niet met mijn persoonlijkheid te gaan zoeken of intelectueel te gaan benaderen . Dus stel je open voor een antwoord in welke vorm dan ook. Dat hoeft toch geen keurig netjes antwoord te zijn in de vorm van een stukje tekst op mijn blog? Het kan ook een beeld zijn dat je vormt na een gesprek, een situatie die zich voordoet. Stukjes van een puzzel, die na verloop van tijd een steeds duidelijker wordend beeld van " ikke" zullen vormen. Er zijn meer van dit soort vragen die hetzelfde effect teweegbrengen , zoals " waarom ben ik hier" of "wat doe ik hier" Daarvoor geld eigenlijk hetzelfde, het stellen van de vraag is belangrijker dan de vraag zelf, of het antwoord daarop. Met andere woorden: vraag me wie ik ben en ik zal je vertellen wat ik doe . Leer mij kennen en je zult weten wie ik ben .

4 reacties

pally · 16 maart 2011 op 17:08

Aandoenlijk stukje over je vader,Grumpy old, waarin je eigenlijk vertelt dat je merkt dat hij oud wordt. Of bedoel je dat niet?

Een puntje: ‘gevederde vriendjes’, ‘gevleugelde bezoekertjes’
en ‘vrolijke fluiter’ vind ik iets te veel kindertaalachtige woorden achter elkaar.

groet van Pally

Mien · 16 maart 2011 op 22:33

Waterpistool kopen en weer overgaan op vetbollen.
Verrassende column.

Mien Cattalk

arta · 17 maart 2011 op 07:52

Erg leuk, Grumpy!
🙂

sylvia1 · 17 maart 2011 op 12:47

Ja, leuk stukje zeg!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder