Vreemd

Twee vage kennissen van me begonnen ooit een popgroep. Het was uiteraard de bedoeling om op die manier rijk en beroemd te worden maar daar kwam, zoals in de meeste gevallen, weinig van terecht. Wel wisten ze een eerste – en tevens laatste – cd uit te brengen die alleen onder vrienden en familie enige aftrek vond.

Tot iemand bij toeval ontdekte – de details kan ik me niet meer herinneren – dat er in de enige platenzaak van een Frans dorp met een voor Nederlanders nogal moeilijk uitspreekbare naam maar liefst 241 exemplaren van de debuut-cd waren verkocht. Verbazing alom. Had een van de groepsleden daar misschien aardige en vermogende grootouders wonen? Dat bleek niet het geval. Andere familieleden dan, of vrienden, of kennissen? Ook daarvan was geen sprake. Sterker: niemand had het plaatsje ooit bezocht of was zelfs maar van het bestaan ervan op de hoogte geweest. Het was een vreemde toestand.

Vanaf dat moment begon men plannen te maken om zuidwaarts te trekken en op onderzoek uit te gaan. Maar er kwam steeds iets tussen, de reis werd uitgesteld, de plannen werden veranderd, een nieuwe vertrekdatum werd afgesproken om vervolgens weer naar een later tijdstip verschoven te worden, waarop het dan ook weer niet doorging. Aan goede wil ontbrak het niet, maar op de een of andere manier wilde het er maar niet van komen, het was alsof een onzichtbare hand hen tegenhield. Uiteindelijk zijn ze nooit gegaan. Ze wisten zelf ook niet waarom.