Waarschijnlijk is het ooit begonnen met de moord op Kennedy, het “waar was jij toen het gebeurde?” Waar was je bijvoorbeeld eigenlijk op het moment dat je van Tsjernobyl hoorde? De vraag alleen al zet een onsamenhangende flardenstroom van herinneringen in gang. Een reisje naar Engeland dat werd uitgesteld. Het hamsteren van mijn ouders, het obsessieve schoonmaken van mijn moeder, toen zo reëel, nu bijna bespottelijk. Het idee dat de straling misschien ook ons… De speculaties – zou het kunnen dat we allemaal… De angst, vermengd met het feit dat er in je directe omgeving niets was veranderd. En later de beelden, de verschrikkelijke beelden van de mensen met deformaties die kort doch intens op het netvlies werden gegrift.

Op 11 september zat ik met een vriendin in Gambia. Wij werden dagelijks door horden Afrikanen achterna gezeten. [i]TuBob Master Lady?[/i]. Waarin het in slang vertaalde ‘Two Bob’ staat voor twee Engelse ponden en ‘Master Lady’ voor een onverdiende titel die ooit respect behelsde in koloniale tijden en die ons nu vervulde met schaamte en weerzin. Samen met het idee: [i]ja, maar wij kunnen er toch niets meer aan doen?[/i]

Op het moment dat wij dan ook werden nageroepen door de strandwacht die we dagelijks letterlijk aan onze kont hadden hangen, over het feit dat er [i]explosions in America[/i] waren geweest, wimpelden we hem af. [i]Yes, yes, terrible, we know, we know, bye bye.[/i]

Pas acht uur later zagen we in een winkel ons eerste beeld van een vliegtuig in een van de Twin Towers. De winkeleigenaar zapte ongeïnteresseerd weg terwijl in een flits een tijdsaanduiding zichtbaar werd en échte mensen met écht ongeloof en écht leed. Totaal afgesneden van Internet, telefoon en overige vormen van contact hebben we twaalf uur lang geleefd in de angst dat de Derde Wereldoorlog was uitgebroken. Dat bleek nog niet zo te zijn.

Er is behoorlijk wat gevolgd. Met nu dan de subway van Londen als doelwit. Op mijn werk reageerden mensen heel verschillend. Sommigen keken nauwelijks op van hun beeldscherm. Anderen gingen driftig op zoek naar beelden en nieuws. De schok was er wel, maar zoveel minder dan 11 september, zoveel minder dan Madrid, Pim Fortuyn, Theo van Gogh.

Het went. Blijkbaar. En ik weet niet wat ik daarvan moet vinden. Net als ik niet weet wat ik moet vinden van het feit dat er gebombardeerd wordt in andere delen van de wereld en dat wij daar nog niet een kwart van horen. Laat staan dat we opkijken van ons beeldscherm door het idee dat ook die lijken, die ledematen, die kinderen, mannen en vrouwen échte mensen zijn die misschien wel iets beters te doen hebben dan het ‘ons’ ontnemen van onze prachtige vrijheid van meningsuiting en onze overweldigende democratische waarden die middels een [i]ideology of hope and compassion[/i] zo indrukwekkend de wereld worden ingeschoten.


15 reacties

Avatar

bert · 13 juli 2005 op 08:08

Ja Dees, waar waren wij?
Ieder van ons leefde zijn eigen leven. De een samen met anderen, de ander in eenzaamheid.
Sommigen van ons zullen het niet eens meer weten en anderen kunnen het niet eens beseffen. Er zijn zelfs mensen op de wereld die het zouden kunnen weten maar die geen nieuws mogen of kunnen ontvangen. 🙁
Mooie column, met aandacht gelezen.

Avatar

Domicela · 13 juli 2005 op 09:49

Jeetje, dit is wel heel herkenbaar. Volgens mij vergeten de meeste mensen nooit meer waar ze waren als dit soort dingen gebeuren. Mijn oma kon 30 jaar later nog vertellen dat ze de melkboer aan de deur had toen het nieuws kwam dat Kennedy was vermoord. Mooi geschreven.

Groetjes, Mila

Avatar

Ma3anne · 13 juli 2005 op 09:59

Weet je dat ik helemaal niet meer weet wat ik deed toen ik het bericht van de tsunami hoorde? Dat geeft te denken…
Inderdaad, het schijnt toch te wennen. Eng.
Goed stuk weer, Dees.

Avatar

Louise · 13 juli 2005 op 10:08

Dit onderwerp is recht in mijn straatje. Ik ben namelijk iemand die situaties onbewust koppelt aan plaats, geluid, geur en andere details.
Vaak heel irritant, maar soms ook heel makkelijk. Als iemand dus een gebeurtenis aanhaalt, weet ik de hele riedel eromheen. Wat ik aan het doen was, waar ik stond, met wie ik was en soms zelfs wat ik aanhad. Heel raar.
Ik zal het je niet aandoen om hier een verslag te geven van mijn handelingen tijdens de laatste dieptepunten in de wereld, maar geloof me, tot in detail kan ik het vertellen.

Onderwerp dus heel verrassend en op een originele manier ook helemaal up to date gemaakt.
Genoten.

Avatar

Mosje · 13 juli 2005 op 10:28

Van alle gebeurtenissen die je noemt, weet ik nog waar ik was. Maar gelukkig ook van andere gebeurtenissen. Zo kan ik me nog precies de dag herinneren van het huwelijk van Charles en Diana, en de geboorte van Willem Alexander. Om maar eens twee zeer blijde gebeurtenissen te noemen.

Avatar

WritersBlocq · 13 juli 2005 op 13:12

Pfoeh, hier heb je een punt. Het moet wel wennen geloof ik, omdat je anders geen leven hebt.
Het is teveel om bij stil te blijven staan, hoe bizar dat ook is. Of ben ik/zijn we gewoon vreselijk verwend zodat het went? Brrrr, enge gedachte.

Avatar

Troy · 13 juli 2005 op 18:46

Toevallig gaat mijn volgende stukje over het WTC. Het heeft enorm veel inpact op mij gehad, vooral omdat mijn zus destijds midden in het rampgebied woonde en ik veel tijd in New York heb doorgebracht. Ik weet nog steeds exact waar ik was op het moment dat ik het nieuws te horen kreeg. Zo zal ik de aanslagen in Londen ook niet snel vergeten en zo zullen er zich helaas nog veel meer van dat soort momenten aandienen. Mooie column weer en totaal anders dan je vorige.

Grt Troy

Avatar

Kees Schilder · 13 juli 2005 op 20:01

De mensen worden langzaamaan cynischer en bouwen een scherm om zich heen om niet te voelen.
Geweldig omschreven,deze column

Avatar

Raindog · 13 juli 2005 op 20:05

Betrokken tot op het bot, het druipt er vanaf. Bij mij? Om de column maar te citeren: “De schok was er wel, maar zoveel minder dan 11 september, zoveel minder dan Madrid, Pim Fortuyn, Theo van Gogh.” Misschien zijn we inmiddels de gevaren beter gaan beseffen waaraan wij blootstaan in een moderne vrije wereld en is de paniek daardoor kleiner. Ondertussen bang dat het ons zal treffen, langzaam aan stiller levend met de gevolgen daarvan. Anderzijds, is er een reëel alternatief voor hoop en compassie?

Mooie column….

Avatar

sally · 13 juli 2005 op 20:26

Weer heel mooi beschreven Dees.
En zo je al ziet knikken we allemaal “ja zo is het.”

Kanikerwataandoen?kanikerwataandoen?kanikerwataandoen?

Dat gevoel overheerst een beetje.

groetjes
Sally

Avatar

KawaSutra · 13 juli 2005 op 21:13

Op 22 november 1963 was ik 4 jaar oud en zat ik op de grond in de woonkamer voor de radiokast. Waarschijnlijk heb ik het zo onthouden vanwege de reacties van mijn ouders. Blijkbaar had ik het ook nog begrepen anders zou ik het denk ik niet onthouden hebben.
De ernst van de latere aanslagen drong eigenlijk pas door na verloop van tijd. Hoe groter het aantal slachtoffers, hoe groter de impact. Maar aantallen waren niet direct bekend dus je kreeg bij wijze van spreken een dag de tijd om het gebeurde in volle omvang te bevatten. Voor zover het te bevatten is natuurlijk.
Dat er uiteindelijk een vorm van gewenning plaats vindt zal wel een psychologisch proces van zelfbehoud zijn. Maar het blijft altijd verschrikkelijk.

Knap geschreven Dees, zet wel weer aan het denken.

Avatar

KingArthur · 13 juli 2005 op 23:59

Het “waar was jij”-gevoel is er bij mij altijd wel geweest. De vraag die jij stelt is: hoe breed is je referentiekader? Wat grijpt je aan, wat niet en hoe scherp kan je dat herinneren? Een gewetensvraag voor iedereen. Helaas went alles, wordt daardoor het punt aan de horizon steeds weerlegd en versmalt ons referentiekader zich. Of is dat te negatief gedacht?

Avatar

melady · 14 juli 2005 op 01:13

Een column die ik wel drie keer heb gelezen om een reactie op te geven.

Een column waar ik eerst de reacties van anderen heb gelezen.

Het is een column die me tot nadenken zet, zeker weten. Maar inhoudelijk me een beetje de adem benam.
Vooral de laatste alinia.

Wat ben ik toch een mierenneuker af en toe.

Avatar

Li · 14 juli 2005 op 11:54

Kijk, dat bedoel ik nou met veel columns.
Je bent even een dag weg en het is bijna niet meer bij te lezen.
Ik ben blij dat ik mijn typewerk heb onderbroken om te zien wat de afgelopen uren is geplaatst want anders had ik ,als Deesfan, deze fantastische column gemist.

En ja, ik weet nog precies waar ik was tijdens als die gebeurtenissen.

[quote]Wat ben ik toch een mierenneuker af en toe.[/quote]

Waar was ik ook alweer toen ik hoorde dat dit geen scheldwoord is 😕

Li

Avatar

pepe · 16 juli 2005 op 06:07

Jeetje Dees daar schrijf jij wat, ik weet echt niet meer van alles waar ik was en wat ik deed.
Goed geschreven column!

Geef een antwoord