Wake-up call

Toen ik vanmorgen wakker werd en zoals gewoonlijk nog lang nadommelde, wist ik dat er iets moest veranderen.
In de denkmomenten tussen de dommels in kom ik vaak tot oplossingen voor problemen die mij dwarszitten. Deze denk- en dommelmomenten zijn mij dan ook dierbaar.

De laatste weken worden deze momenten volledig in beslag genomen door jou:
Met terugwerkende kracht, in het heden en de toekomst. Kun je nagaan hoe overheersend jij bent!

Mede door jou zijn enkele relaties versneld op de klippen gelopen. Oké, toentertijd vond ik je aanwezigheid geheel logisch en begreep ik niet waarom mijn ‘liefje’ zoveel moeite met je had. We leven tenslotte in moderne tijden. Maar laten we eerlijk zijn, je complete weigering om afstand van mij te nemen was vaak één van de redenen waarom het in de liefde niet altijd werkte.

Je bemoeizucht bepaalt wat ik doe, wie ik zie en zelfs hoe lang! Ja, ik ben gevoelig voor je charmes. Door jou aanwezigheid geef je mij de illusie dat ik nooit ‘alleen’ ben. Zoals het woord ‘illusie’ al aangeeft: door jou ben ik óók alleen!

Zelfs nu ik dit schrijf, in het heden, zit je aan mijn hoofd te zeuren. Ik ben het zo zat dat je elk moment aanwezig bent waardoor het lijkt of er nooit iets verandert. Je wilt zelfs bepalen wat ik hier over jou schrijf maar dat sta ik niet toe.

Je vergiftigt mijn leven, mijn gedachten en emoties. Soms maak je me zelfs ziek. Ik snap eindelijk waarom. Als ik me niet goed voel, geen energie heb dan is jouw grip op mij des te groter. Je dacht dat je het daarmee ging winnen? Niet dus. Ik ben klaar met verliezen.

Bij alles wat ik gedaan heb in mijn leven moest jij mee. De prijs die ik daarvoor heb betaald is hoger dan ik kan berekenen. De kosten die jij met je meebracht, door je zo aan mij vast te klampen, had ik zoveel beter kunnen besteden. Hoe blind kon ik zijn! Een deel van mijn dromen die ik nu nog heb zouden zonder jouw onderhoudskosten haalbaar zijn.

Een cynisch aspect van onze relatie is dat ik door jou heb geleerd om goed om te gaan met het verlies van geliefden, het accepteren van eindigheid dus afscheid nemen van jou lukt me vast ook wel. Dat je nu in mijn oor fluistert dat ik te zwak ben, niet zonder jou kan en jij altijd deel van mijn leven blijft uitmaken zal ik vanaf nu negeren. Ga weg!

Toch nog een nawoord.
Door je licht verdovende werking – tijdrovende draaimomenten die zorgden voor bezigheidstherapie in tijden van impasse, je vulling van saaie wachtmomenten, verschaffing van excuses voor vluchtgedrag én troostende rook en geur – heb je mij óók door moeilijke tijden geholpen. Oké, op toxische wijze maar toch.
Dank daarvoor.