“Waarom stop je er dan niet mee?” De retoriek in zijn vraag vond ik moeilijk op waarde te schatten. Stoppen zou voor hem gemakkelijker zijn dan voor mij. Hij hoefde niet naar haar toe. Hij hoefde de confrontatie niet aan te gaan. Hij zou niet in een vacuüm terechtkomen nadat ik zou stoppen. Dus ik zweeg.
“Maar uit alles wat je me nu verteld hebt, blijkt dat je niet meer verder wilt. Vertel mij dan eens waarom je niet zou stoppen.”
Ik werk er al ruim twee jaar. Een aantal collega’s zijn intussen bijna vrienden geworden. Straks heb ik geen gelegenheid meer om ze te zien. Dat zou jammer zijn. In een nieuwe werkomgeving moet ik me dan weer helemaal inlikken. En nu moet ik mijn pension overbrengen naar een ander fonds. Ben benieuwd hoeveel daar van overblijft.

Dan moet ik gaan zeggen dat ik weg wil omdat ik de sfeer niet fijn vind. Ik weet nu toch al dat ze me op het hoofdkantoor een lulletje gaan vinden. Ik heb er al moeite mee om me ziek te melden. Ontslag is dan een heel ander verhaal. Misschien kan ik beter een brief schrijven. Of een email.

Ik ben bang voor de toekomst. Niets is duidelijk en alles kan. Daardoor bestaat ook de mogelijkheid dat niets zal gebeuren. Met die onzekerheid kan ik niet omgaan. Beter is het dan te blijven waar ik ben. Ze hebben wel eens gezegd dat ik een mooie telefoonstem heb. Misschien is het helemaal niet erg dat ze mij altijd de telefoon op laten pakken. Ik kan er nooit iets fout doen en dat is ook wel eens een lekker gevoel. Aan de andere kant impliceert het dat ik ook nooit iets goed kan doen. Schoonmaken wil ik niet meer. En achter de bar ben ik nooit een ster geweest. Ik weet niet wat ik anders zou moeten doen en straks ben ik WW’er. Nee, dan liever blijven.

“Maar ben je wel gelukkig?” Zijn woorden dreunden mijn hoofd binnen, omdat er geen geluk aanwezig was om de klap op te vangen. Tevredenheid lijkt niet te bestaan. Als ik niet gelukkig ben, zal het sowieso eindigen in verdriet. Alle redenen die ik kon bedenken spraken over het verleden of onzekerheden in de toekomst, maar wat ik vergat was het heden.
“Nou nee, ik ben eigenlijk niet echt gelukkig.”

“Soms is het beter een einde te forceren. Stilstand is achteruitgang, ook al lijkt het dat je op een hoogtepunt blijft. Als je opnieuw begint, hoef je niet bang te zijn dat je terugvalt en hoef je de toekomst niet te vergelijken met het verleden. Dan is er geen reden meer om onzeker te zijn, want je hebt het heft in eigen handen.”
In zijn woorden vond ik zo veel wijsheid, dat ik niets anders kon zwijgend instemmen.

“Zolang anderen niet zien dat je ongelukkig bent, lijkt er niet aan de hand. Maar stel jezelf de vraag, is dat werkelijk zo?”

[i]Cor Jan van Zwol[/i]

Categorieën: Algemeen

7 reacties

Avatar

Mien · 14 oktober 2008 op 08:53

[i]Alleen uit chaos kun je groeien.[/i]

[i]Sometimes it is better to travel, then to arrive at your final destination[/i]

[i]Hop. hop. hop, op naar een betere job …[/i]

Mooie dilemma-column CJ!

Mine Advise

Avatar

Mup · 14 oktober 2008 op 10:53

Eens met Mien, ik zou toch eerder iets aan een pensioen doen dan aan een pension. (veregeten e-tje, later een vergeten s-je, doet niets af aan je column)

Groet Mup.

Avatar

Dees · 14 oktober 2008 op 11:15

Ben enorm fan van je losse, intelligente manier van schrijven. In dit stukje vind ik het wel vervelend dat de ‘wijze’ vraag ook expliciet gesteld wordt, als samenvatting.

Deze vind ik overigens écht prachtig.

[quote]“Maar ben je wel gelukkig?” Zijn woorden dreunden mijn hoofd binnen, omdat er geen geluk aanwezig was om de klap op te vangen. [/quote]

Avatar

klapdoos · 14 oktober 2008 op 14:13

Stilstand hoeft geen vooruitgang te betekenen en elke verbetering hoeft geen verandering te zijn. Keuzes keuzes keuzes daar bestaat het hele leven uit, vraag jezelf dan ook nooit af “waarom kom ik in hemelsnaam mijn bed nog voor uit”. Straks met je pensioen kan je daar lang genoeg over nadenken. Mooi stukje,
groetjes van leny

Avatar

KawaSutra · 14 oktober 2008 op 23:19

De door Dees aangehaalde quote springt er wat mij betreft ook uit. Verder een mooie boodschap.

Avatar

pally · 15 oktober 2008 op 22:37

Een stuk dat tot nadenken stemt, interessant en filosofisch.
De vierde alinea was voor mij niet nodig geweest. Het voelt voor de lezer ruimer om het aan eigen situaties te toetsen.

groet van Pally

Avatar

weathergir · 15 oktober 2008 op 23:01

In alle opzichten eens met Dees. :wave:

Geef een antwoord