De rode lichtstralen van mijn wekker dringen mijn oogpupil binnen. Als ze vijf minuten later pas mijn hersenen binnendringen, kom ik tot de beslissing dat ik nog maar eens een kwartier ga genieten van de duisternis van de binnenkant van mijn oogleden. Een half uur later stap ik nog totaal slaapdronken mijn bed uit, zoekend naar het lichtknopje dat zich heel tactisch, en elke ochtend weer tot mijn ergernis, aan de andere kant van mijn kamer bevindt. Na een warme douche en een lekkere bak koffie is het tijd om me in de koude buitenlucht te gaan begeven, in de wetenschap dat ik het pontje zou gaan missen. Maar ik bekijk het van de positieve kant: gelukkig schijnt het zonnetje, ondanks die winterse regen- en sneeuwbuien die Erwin Krol mij had voorspeld. Omdat ik mijn ene route naar de overkant zeker ga missen, kies ik voor het langere alternatief: de brug.

Als ik op de brug fiets komt een nare gedachte in mij boven: “Het zou toch niet dat die clowns met hun weerkaarten een keer gelijk gaan hebben? Het zou toch niet.” Mijn hersenen krijgen niet eens de tijd om verder te denken of ik zie het al voor me: achter me, links van me en, je raadt het waarschijnlijk al, ook rechts van me, niets anders dan akelig donkere wolken die stukken ijs bovenop mijn hoofd lijken te slingeren.

Huiverend denk ik terug aan dat warme bed waarin ik me een kwartiertje geleden nog bevond. Maar ik bekijk het van de positieve kant: zeiknat word ik niet want de hagel ketst van me af. Maar als de wolken donkerder en donkerder worden en lijken te grijnzen van: “oh ja, jij wordt wel nat kereltje!”, voel ik de bui al hangen. Als ik na een half uur weer lekker binnen zit, neemt Koning Winter zijn toorn, zoals altijd, op het perfecte moment weer af.

Nee, geef mij de lente maar.

Categorieën: Algemeen

10 reacties

Shitonya · 14 maart 2006 op 10:41

Wat een afgrijselijke, inhoudloze column.

Samengevat: “het was prachtig weer totdat ik op de fiets zat en de hagel me natuurlijk weer trof, toen ik eenmaal weer binnen was, klaarde het weer op.

“Nee, geef mij de lente maar”

Tot slot een weerzinwekkende cliche en het je slotzin was ook het enige wat je wilde vertellen. Als dat alles is…ach ja, op deze manier kan iedereen schrijven natuurlijk.

Ik zou de volgende keer eens iets totaal anders proberen.

senahponex · 14 maart 2006 op 10:47

[quote]niets anders dan akelig donkere wolken die stukken ijs bovenop mijn hoofd lijken te slingeren.[/quote]

Ik kan het me helemaal voorstellen, dit soort dingen overkomen mij ook, heerlijk en positief blijven. Net als tegen de wind in fietsen, straks heb ik hem mee, mooi niet die *&^&^% wind draait altijd.

Leuk geschreven 🙂

Ma3anne · 14 maart 2006 op 12:29

Ik ben bang dat je toch iets ‘spannender’ moet gaan schrijven om lezers te trekken.

Troy · 14 maart 2006 op 12:46

Voor mij is deze column in ieder geval spannend genoeg na wat ik gisteren allemaal meegemaakt heb ;-). Aangezien ik geen columns over dit soort onderwerpen schrijf zal ik de feiten maar even opsommen voor iedereen die wel van een beetje leedvermaak houdt.

1. Mijn pinpas werd bijna ingeslikt bij het treinloket. Ik kon hem maar ternauwenood redden.

2. Tas in de trein laten staan inclusief dure camera.

3. Eenmaal aangekomen op plaats van bestemming bleek mijn fietszadel volledig bedekt te zijn met spuug.

4. Tijdens korte wandeling gleed ik uit in de modder, viel op grond en zag er vervolgens uit als een militair in oorlogsgebied.

5. Mijn pinpas werd alsnog ingeslikt.

6. Eenmaal thuisgekomen bleek dat ik mijn trui al die tijd binnenstebuiten had gedragen.

😡 😡 😡

Misschien kwam het door het feit dat het de 13e was gisteren.

Hoe dan ook, ik ben blij dat het bij jou enkel een paar halgelstenen waren die je ochtend vergalden. Je hebt met dit (misschien wat saaie debuut), in ieder geval wel laten zien dat je kunt schrijven.

Mup · 14 maart 2006 op 18:54

Kom eens een paar maanden naar ‘mijn’eiland, dan ga je dit nog missen.
Oeps, dat heb ik gelogen;-), maar ik heb wel genoten van je beschrijving,

Groet Mup.

Dees · 14 maart 2006 op 21:36

Mooi, bedachtzaam geschreven. Nu nog een spanningsboogje oid erbij.

sally · 14 maart 2006 op 22:17

Ach,als aanzet van een boek en daar de belevenissen van Troy achteraan, een beetje uitgewerkt…

Ik zie uit naar het vervolg.

groet
Sally

Wright · 15 maart 2006 op 10:17

Ik vond het in eerste instantie wel een boeiend verhaal maar na de belevenissen van Troy viel het een beetje in het water..

Mosje · 15 maart 2006 op 20:14

Wat nou spanningsboogje? Een keigaaf stukje zou ik zeggen. Ik loop al weken rond met de gedachte dat die kutwinter nou eindelijk eens voorbij zou moeten zijn.

wendy77 · 16 maart 2006 op 19:47

Ben het volledig met Mosje eens dit keer 😉

Leuke woordspelingen hier en daar.

Geef een antwoord