Ik leef in de verkeerde tijd en ik kijk naar de verkeerde programma’s.
Vanavond in De Wereld draait door, Joost Zwagerman wordt door een gretige van Nieuwkerk afgekloven over zijn depressieve periode die wonder boven wonder toch weer een leuk boekje over Kunst heeft opgeleverd en dat vlak voor de feestdagen , wat een toeval.
Het larmoyante uitventen van je gevoelstoestand is schering en inslag
in de media en kan rekenen op empathische dapperheidsbijval.
Geweldig dat je dit doet,durft, wil, kan, respect..!
Het binnenste van Joost moest naar buiten en dat kon je aan de kwijlende hoofdtafelheer en zijn likkebaardende bijvrouw wel overlaten. Voorzichtig maar eenmaal vastgeklauwd niet meer van plan om los te laten.
Hoezo depressief, Joost?
Depressief, nou niet zomaar, wat dacht je meneertje het is een wonder dat de beroemde literator nog onder ons is. Als een groot schrijver depressief is dan hoort daar een grote D op en zullen we weten dat de hele psychiatrische goegemeente zich op de complexiteit van de casus Z heeft stukgebeten. Eerst in de vorm van een twee pagina groot artikel in de krant passend bij het enorme ego en als klapstuk, na een teasertje in een van de vorige afleveringen, de nationale bekentenis bij het VARA filiaal van Bol.com.
Suïcidale vader, stervende kennissen, een afgebladerd huwelijk en dan toch kunnen genieten van de enige schoonheid die er nog toe deed; Vermeer.
Geen woord over zijn kinderen als reason to survive, maar schilderijen hielden hem op de been. Een walgelijke publieke emo-exercitie die model staat voor de afgrond waarin ons publieke bestel inmiddels is beland. Geen enkel gevoel voor distantie, prudentie, privacy, geen notie meer van je eigen proporties. Als TV BN’er ben je larger dan life en niemand die ook maar op het idee komt om als antwoord op impertinente vragen te antwoorden dat men daar geen flikker mee te maken heeft.
Het is een parade van wansmaak en onvermogen, ons geserveerd in een keurig afgeronde sessie van 10 minuten, de schaamte voorbij, jammer genoeg.
Zo dat was Zwagerman, volgende week in de winkel, who’s next?
Categorieën: Actualiteiten

7 reacties
Chris · 10 december 2012 op 17:52
Scherp stukje! En lang niet louter van toepassing op de media. Immers:
“Het larmoyante uitventen van je gevoelstoestand is schering en inslag OP COLUMNX en kan rekenen op empathische dapperheidsbijval.
Geweldig dat je dit doet,durft, wil, kan, respect..!”
:hammer:
Pierken · 10 december 2012 op 19:47
Houd CX ondermeer maar wakker op deze (rode) hypocrisie, Trawant. Geheel terecht en goed onderbouwd weergegeven in deze column. Ik heb dit interview gezien en de strekking verbaasde mij ook. Zwagerman kon de volgende ochtend geen boodschap meer doen na een avondje DWDD, was het niet? Zolang zijn boekje maar verkocht wordt, dan kan hij zijn boodschappen weer laten bezorgen.
Next? De bruine arm zal deze maand opnieuw verder rood kleuren door de Leo Blokhuiscolleges. Ik kijk de DWDD graag, maar irriteer mij toch ook aan het exclusieve elitaire gehalte. Grote herkenning in deze column dus.
Dees · 10 december 2012 op 21:11
Ik weet het niet. Het verlies van je kind, depressie, het kan ook een vorm van waarachtig schrijven zijn. Waarom niet in de diepte graven, waarom is depressie beschrijven een kwestie van larmoyant uitventen? En kleiner leed beschrijven dat niet?
Wat mij meer tegenstaat is dat je zogenaamd altijd iets uit ellende moet halen. Zoals pink ribbon en kanker. Depressie en glorieus herstel. Wat ik soms mis is dat bepaalde zaken afschuwelijk en kloten en zinloos zijn. Daar dacht ik aan toen ik het nog altijd depressief ogende, maar gemaakt krampachtig levendige smoelwerk van Zwagerman zag. Die ‘ik heb er veel aan gehad’ dwang. Het móeten etaleren van het principe if it doesn’t kill you, it will make you stronger. Ik geloof er geen barst van. Iedere kwetsuur en ieder litteken verzwakt je. En prima en knap dat je daar goed mee om leert gaan, wellicht maakt het je nederig en slijpt het hoekjes van je arrogantie, maar je wordt er volgens mij niet automatisch een beter mens door… En sterker al helemaal niet.
Tja, excuus, ik draaf door in mijn rant. Ik moet er zelf maar eens een stukje over schrijven.
Leuk stukje Trawant.
Mien · 11 december 2012 op 00:08
Goedkoop afgeserveerd. Ik wacht nog steeds op een nieuwe bundel van Biesheuvel. Maar die treedt helaas niet naar buiten. Ach, waren we allemaal wat wijzer in onze bovenkooi, dan beleefde de humor weer eens hoogtij.
Mien
Libelle · 11 december 2012 op 07:33
Ik kijk naar ‘Man bijt hond’.
Meralixe · 11 december 2012 op 19:10
Wij willen brood en spelen en zij zijn afhankelijk van kijkcijfers. Laat dit het kader zijn waarin alles kan. :hammer:
Mooi beschreven!!!
Spencer · 13 december 2012 op 22:56
Schrijf er maar een stukje over. Ik word ook doodmoe van al dat krampachtig positieve gedoe.