Leermeesters

Op weg naar volwassenheid spelen leraren een belangrijke rol. Zo herinner ik mij een geschiedenisleraar die geen boek gebruikte. Zittend op de punt van een tafel vertelde hij verhalen. Het was zijn manier om historie tot leven te brengen. Met ingehouden adem luisterde ik naar de geschiedenis van Grieken, Romeinen en andere beschavingen uit het verleden. Geen duffe rijtjes met jaartallen die je moest onthouden, geen ellenlange teksten lezen, maar … [Lees verder…]

Absurd

Een weekend ‘Bieren op Terschelling’ en niet verdrinken. Het is met de helikopter maar een korte wip vanaf de wal. We zijn aan het eind van de middag compleet en takelen door totdat de blaffende bek van een stofzuiger ons de bar uit blaast. Het noorderlicht schijnt alweer als ik mijn hotelkamer penetreer. Daar heeft een orgie met nasi plaatsgevonden. Het is, ondanks de rijst, niet de bruidssuite, hoewel het … [Lees verder…]

Mien korte verhalen met kleine grote waarheid (42): Halfzeven

Halfdrie in de middag en geen zin meer in school. Ik besluit de laatste twee uur te spijbelen. In mijn ogen kan ik een uurtje sport en biologie best missen. Het eerste omdat er apenkooi op het programma staat en het tweede omdat ik het even heb gehad met fruitvliegjes. Bovendien is het ook nog eens snikheet vandaag. Om dan in een zweterige gymzaal en een houten barak gebakken te … [Lees verder…]

Pepe Burst

Zo noemde ik oma uit gewoonte. Ik ging elke grote vakantie bij haar op de boerderij logeren. Het was een beetje tijdreizen naar 1900. ’s Morgens at ik verse eieren met stukjes vlees van de dag daarvoor. Maar eerst moest ik aangekleed worden. Dat ging heel eenvoudig. Meme Burst, oma, zei:’ je gaat je moeder toch niet op was jagen. De gevuld sporttas werd niet aangesproken. Ik liep er een … [Lees verder…]

Biceptuelen; een vergeten groep..

Als je het over vergeten groepen hebt, dan springt er één wel in het oog. De groep Biceptuelen. Die worden nogal eens vergeten. Achtergesteld zou ik willen zeggen. Het is die groep mannen en, jazeker, ook vrouwen die omzichtig om zich heen kijkend een sportschool insluipen. Meestal als het donker is, dat niemand ze ziet. Overdag in ruimzittende sportcolberts de manager uithangen in multifunctionele kantoorgebouwen en ‘s avonds ingevet met … [Lees verder…]

Na de dag des oordeels! Oordeel eerst zelf!

Tjonge, jonge, jonge! Ik werd wakker en er stond een stevige wind, mijn raam staat open. Zal de wereld aan de dag des oordeels ontsnapt zijn?. Drijven er auto’s in mijn tuin en nog erger lijken? ’s Even snel kijken… hoera, hoera hoera… we leven nog! Maar gisterenavond nog wel een uitstekend niet  te overtreffen laatste avondmaal met lichamelijk toetje beleefd, dat weer wel, doch dit weer eens terzijde. “Den heer is mijn herder”, … [Lees verder…]

Walgelijk

Van de week was het weer zover. Een walgelijke confrontatie met mijn chronische onzichtbare ziekten. Het komt vaker voor, soms ben ik er tegen bestand, maar vaak niet. Soms laat ik het van me af glijden, vaak word ik woedend, verdrietig of wanhopig. Soms zelfs woedend, verdrietig EN wanhopig. Niet dat ik nog zo erg geconfronteerd wordt met de gevolgen van mijn ziekten. Dat is een dagelijkse strijd, iets wat … [Lees verder…]

Roerloos bezag hij het lege wiegje

Nog niet eerder was hij met zijn kersverse vriendin gaan winkelen. Hij had zich voorbereid op een middagje kledingwinkels en wachten. Dat was niet zijn hobby, maar voor haar liefde deed hij veel. Stomverbaasd was hij toen ze niet naar de Primark wilde, maar koers zette in de richting van de meubelboulevard. Na een aantal jaren geleden een tweede paasdag in een overvolle meubelzaak te hebben rondgelopen, had hij zich … [Lees verder…]

Luid

De wereld is glad vandaag. Als gesteven lakens ligt het blauw met de gave kant boven en de rafels van tijd strak ingestopt. Oorverdovend klinken zomerklanken. Wilde ganzen in V formatie krijsen krassend voorbij en de buurman kucht geprikkeld door de zware jongen in strak gerold vloe. Een motor raast, het vliegtuig stijgt, de wereld gonst. Een vlieg zoemt en vecht met het venster, op zoek naar de uitgang.

Stervend

Met grote ogen staar ik naar het bewegende gordijn. Het tocht waarschijnlijk, probeer ik mezelf gerust te stellen. Gespannen spits ik mijn oren. Het is nu drie uur in de nacht, maar van slapen komt niets terecht. Mijn vrouw is ziek. Ze lijdt aan nierkanker. De naderende dood en de zure geur van het einde maken me angstig. Ze doen mij denken aan het kamp. Daar waar honderden dagelijks de … [Lees verder…]