Een brief van Donald

Beste Kerstman,

Niet eerder heb ik de moeite genomen om u te schrijven. Zelfs niet toen ik nog jong was. Mijn vader zei dat ik er te ongelovig voor was, ik zou het eerder te realistisch hebben genoemd.
Heus, ik zag echt wel dat bij vriendjes thuis op kerstochtend cadeautjes onder de boom lagen. Ik zag ook dat hun moeders die uit hun dure auto’s haalden, op een moment dat zij dachten dat niemand het zag. Ik keek graag naar die moeders en zag zo van alles. Ik wist altijd welke moeders welke vaders lief vonden. Zo noemde ik dat toen, in mijn onschuld. Nu weet ik beter. Met lief vinden had het weinig te maken, echt niet.

Maar ter zake.

Ik schrijf u voor Patricia. U kent haar vast, alle mannen lijken haar te kennen, vaak ook in de Bijbelse betekenis van het woord. Ik ken haar alleen van de foto’s en van die ene bewuste video. U weet wel waar ik het over heb. Weet u toevallig of die echt of nep is? Er is zoveel nepnieuws, dat het mij echt niet zou verbazen.
Maar dat terzijde. Ze lijkt mij een fijn mens en ik gun het haar, dat ze eindelijk een echte vent krijgt, die haar de waardering geeft die ze verdient. Daarom wil ik u vragen om onder haar kerstboom mijn contactgegevens te leggen. Ik weet zeker dat ze daar dolgelukkig van wordt.
En als u dan toch bezig bent, leg dan ook gelijk mijn kaartje onder de boom van haar dochter. Zij is echt de tofste dochter die ik ooit gezien heb. Iedereen zou blij zijn met zo’n dochter. Eerlijk gezegd past zij beter bij me, wat leeftijd betreft, maar dat terzijde.

Ik verwacht snelle resultaten!

Een onvergetelijke groet,
Donald, u kent me wel.

13 gedachten over “Een brief van Donald

  1. Ach, op leeftijd en nog lekker genieten van wateren. Wat heeft zij nu voor de mensheid betekent toen ze in weelde haar leventje doorbracht? Ik weet het niet? Weet u het.
    Ik wens voor haar een mooi verzorgingshuis met aangenaam gezelschap. Gezelschap die gaan voor het innerlijke. Het innerlijke van een mens is vaak anders dan wij zien en horen, toch?

  2. Ach, die Patries. Leven en laten leven, een mens mag eens wat uitproberen, toch? Blijft op de een of andere manier een stoer wijf, met al haar zwakheden.

    Mooie brief, Lianne. Verrassende insteek en erg leuk om te lezen 😉

    • Dank je wel, Karen.

      Ik snapte de hele heisa destijds ook niet zo. Ik snap haar ook niet, maar dat geeft niet. Van mij mag ze doen wat ze wil, zolang er niemand misbruik van haar maakt. En dat lijkt me niet het geval. 🙂
      Maar dat ze in de kerstbrieven hier twee keer voorbij komt, geeft aan dat ze ondertussen toch in ons geheugen gegrift is.

Geef een reactie