2. Prikkeling “Scheiding”

De liefde is nu een liefdes dovend vuur, geblust als vlam. Ooit oplaaiend minnespel. Ontdekkingtochten  en oplichtende ogen in het donker van het spel.

“Waneer vertrek je dan?”

Het verloren gevoel, open geheelde wonden, verwijten door verwijten. De verloren passie en emoties als een laatste deur dat dichtgeslagen wordt. Het laatste hoofdstuk als epiloog van samenzijn. Wegkruipende kinderogen, tranen vloeien over wangen. ooit begrepen. Waarom  het “houden van” nu is opgelost als een gesmolten ijsblok en gestold door kilte in een aardse glas. Helen doet pijn. “Ja, de papieren zijn getekend.” Ik vertrek met lijf en leden, verleden is nu het pijnlijk heden. Het voetstuk wordt verlaten, gevallen. Wie heeft er pijn?

“Papa…” Ja,  lieverd.

“Wanneer kom je thuis?”