De laatste hand wordt aan de kapsels gelegd en strak in het uniform met kokette rokjes stappen wij in de auto, die ons naar ‘Keep Them Rolling’ in het historische plaatsje Doesburg zal brengen.
Weken van oefening zijn vooraf gegaan, voordat wij de nummers van de Andrew sisters, met bijbehorende pasjes, ons eigen hebben gemaakt.
Het is een sombere, koude dag, en de wind snijdt venijnig door onze dunne kleding als we uitstappen. De organisator komt al aanhollen met zware lange legergroene jassen, die van harte welkom zijn.
De mannen en vrouwen die de legerwagens besturen, kijken nieuwsgierig naar de dames met hun donkerrood gestifte lippen.
16 april 1945, de datum waarop de plaats bevrijdt werd ligt 60 jaar achter ons, maar rondkijkend lijken we een sprong terug in de tijd te maken.
De prachtige oude binnenstad met zijn monumentale panden versterkt het gevoel nog.
We worden verzocht in te stappen in een HUP, een officiers wagen, toebehorend aan een 78 jaar oud baasje die duidelijk plezier beleefd aan de lading
Rijdend naar het centrum zien we dat aan de oproep om te vlaggen deze dag, duidelijk gehoor is gegeven.
Drommen mensen staan langs de kant van de weg en de emoties zijn, bij het zien van de colonne, vooral bij de ouderen duidelijk zichtbaar.
We worden er een beetje stil van en verbazen ons.

Terwijl we uitstappen, lopen er direct een aantal mensen op ons af, om ons de hand te schudden.
Ze lijken ons te kennen, of beter gezegd, te herkennen.
Geëmotioneerd vertellen ze hun verhalen.
Over de verschrikkingen die hier hebben plaatsgevonden, maar ook over het plezier, en de saamhorigheid die de oorlog toch ook met zich meebracht.
De tranen zitten hoog, en dat onze verschijning zoveel impact zou hebben, hadden wij ons niet gerealiseerd.
We worden gevraagd te poseren met een oude Canadese veteraan, en de man schudt ons de hand.
Hij bedankt ons voor de vele mooie liedjes, die wij echter nooit gezongen hebben…
Het heden is voor de man even verleden, en wij beginnen ons toch wel wat ongemakkelijk te voelen onder al die aandacht.
Het is vreemd credit te krijgen voor iets, waar wij part noch deel aan hebben gehad.

In café de Waag is er nog even tijd voor een snelle kop koffie, en ondanks het vroege tijdstip is het glas cognac welkom!
Zwaar onder de indruk kijken we elkaar aan en zwijgen .
Iets later lopen we naar het podium en zingen een aantal nummers; ‘In the Mood’, ‘Mister Sandman’, en na nog een aantal nummers eindigen we met ‘We’ll meet again’, dat luid en duidelijk wordt meegezongen.
Een man in een rolstoel voor het podium, wrijft met een zakdoek in zijn ogen en snuit zijn neus.
Een beetje ontdaan stappen we een half uur later weer in the truck.
Tientallen handen zijn geschud en vele verhalen zijn ontroerd aangehoord.

We rijden dezelfde route als de bevrijders van toen, dwars door het bos, waar je normaal met de auto niet mag komen, op weg naar het volgende dorp.
Langs het bospad staat een oude man met een grote vlag en een bos oranje bloemen.
Over een paar jaar zullen er geen mensen meer zijn die kunnen verhalen over hun oorlogsperiode.
Dan zullen slechts de verhalen resten over vaders en opa’s.
Het gevoel iets héél bijzonders meegemaakt te hebben is groot…


15 reacties

Kees Schilder · 5 mei 2005 op 07:57

[quote]Over een paar jaar zullen er geen mensen meer zijn die kunnen verhalen over hun oorlogsperiode.[/quote]

ja ,maar gelukkig vertellen ze nu hun verhaal nog.
Heel erg goed geschreven!

Raindog · 5 mei 2005 op 08:17

Gisteren, terwijl ik de dodenherdenking keek, bekroop het gevoel me luid en duidelijk: als we straks eens 10 jaar verder zijn is vrijwel iedereen van na de oorlog.

Ik heb deze column gelezen als ware het werkelijk een verslag van een van de Andrew Sisters. En ik vind dat je het gevoel van de bevrijding 60 jaar geleden erg knap hebt overgebracht voor iemand van na de oorlog.

Ma3anne · 5 mei 2005 op 08:34

Doesburg is een geweldig mooi stadje hier om de hoek. Ik zat even op je schouder mee te kijken en zag het allemaal helder voor me. Te meer omdat ik enkele jaren geleden voor een groep-8 musical een Andrewsister act heb gechoreografeerd en ingestudeerd met drie meiden. Ook daar kregen de opa’s en oma’s tranen in hun ogen bij ‘We’ll meet again’.

Je hebt een prachtige ondertoon getroffen in je column. De eer die jullie te beurt viel en die je in alle bescheidenheid op je af hebt laten komen.

Kippenvel toch wel.

WritersBlocq · 5 mei 2005 op 08:40

[quote]In café de Waag is er nog even tijd voor een snelle kop koffie, en ondanks het vroege tijdstip is het glas cognac welkom![/quote]
Ja, dat begrijp ik natuurlijk als geen ander!
Ik ben gevangen door deze column W. Hoe krijg je het voor elkaar, heel knap (ook om ‘bevrijdt werd’ neer te zetten hihi).

viking · 5 mei 2005 op 10:56

De bevrijding was een groots gebeuren en mag zeker herdacht blijven worden.

Ik vraag me af, kennen ze in voormalig Nederlands Indië ook een soort bevrijdingsdag? Zij zijn tenslotte ooit [b]van[/b] ons bevrijd?

De herdenking is o.a. bedoelt om ‘het’ nooit te vergeten. Misschien als we onze eigen ‘prestaties’ eens wat meer herdachten dat dat ook een handje zou helpen en vooral minder hypocriet zou zijn.

Eddy Kielema · 5 mei 2005 op 11:17

Het probleem met Bevrijdingsdag en Dodenherdenking is dat de nadruk wel heel erg op de Tweede Wereldoorlog ligt. Van mij mag het ook wel iets breder getrokken worden met aandacht voor andere momenten van zwaar oorlogsleed. Ik hoor bijvoorbeeld niemand over de doden in Sebrenica en het oorlogsleed in voormalig Nederlands-Indië. Het is wel erg gemakkelijk om de Duitsers continu als de boosdoeners te zien, terwijl wij Nederlanders ook niet echt schone handen hebben gehouden in de recente oorlogsgeschiedenis. Dat neemt niet weg dat ik natuurlijk grote bewondering heb voor de bevrijders van Nederland, waarvoor deze column een mooi eerbetoon is.

champagne · 5 mei 2005 op 11:33

[quote]Je hebt een prachtige ondertoon getroffen in je column. De eer die jullie te beurt viel en die je in alle bescheidenheid op je af hebt laten komen.[/quote]

Ik sluit me aan bij deze woorden! Kippenvel inderdaad…Keep writing!

sally · 5 mei 2005 op 12:59

Mooi wright!

groet
Sally

Louise · 5 mei 2005 op 13:15

Gewoon heel mooi, Wright.

Dees · 5 mei 2005 op 13:28

Prachtige sfeercolumn, Wright… Gaan we vaker iets van je lezen?

Grtz,

Dees

KingArthur · 5 mei 2005 op 15:47

En zo overleeft langzaam het verhaal de herinnering. Dat wij ons allemaal goed beseffen hoeveel waarde de vrijheid heeft ondanks het feit dat ik gelukkig nooit een oorlog van dichtbij heb hoeven meemaken. Goed geschreven.

Li · 5 mei 2005 op 16:15

Werkelijk heel mooi en beeldend geschreven Wright!

Li

Bakema_NL · 6 mei 2005 op 00:43

Hypocriet gedoe inderdaad die herdenking. Alle lof voor de bevrijders hoor, doet niemand wat aan af. Maar zoals iemand al aanhaalde, Nederland – Indië? Hoe zit het met die 1 1/2 miljoen Armeniërs die iets meer dan 100 jaar geleden door de Turken zijn afgeslacht…..ik hoor er nooit iemand over. Maar Turkije komt wel bij de EU, de Duitsers zijn tenminste nog zo mans om toe te geven dat er zo’n 60 jaar geleden iets niet helemaal in de haak was met hen. En zo zijn er nog wel wat voorbeeldjes aan te halen.
Je zou bijna meegaan in de denkwijze van de columnschrijver die het over de zionisten en extreem-rechts had………het is allemaal de schuld van de Joden. We herdenken vooral hen, het is ons ingeplant in onze hersenen. Je hoort ook steeds meer dat een Amerika het bolwerk is van vooral Joden en samen met de Joden in Israel hebben zij een duivelse bondgenootschap, er klopt niets aan hen. En hoezeer hobbelt iedereen toch achter elkaar aan in het veroordelen van Amerika op dit moment en jawel, ook Israel. Of dat nu klopt of niet……toch gaan we elk jaar op 4 mei even herdenken……….hypocriet, ik zei het al.

Mup · 6 mei 2005 op 15:12

Petje af, Wright.
[quote]Dan zullen slechts de verhalen resten over vaders en opa’s.[/quote]

Klopt, maar een jonge Dillion is ook nooit weg,

Groet Mup.

pepe · 6 mei 2005 op 20:33

[quote]Dan zullen slechts de verhalen resten over vaders en opa’s. Het gevoel iets héél bijzonders meegemaakt te hebben is groot…[/quote]

Geweldige column
En goed jij en wij dit nu meemaken en de verhalen zullen blijven herhalen.
En zoals mup al schreef: er zijn dillion’s en andere jonge mensen die dit zullen lezen.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder