“AApel”, lacht mijn dochter en daarna staat ze voor het eerst op midden in de kamer. Langs de meubels loopt ze naar mijn appel. Ik roep uit: “ wat ben jij een knappe meid” en geef haar mijn appel. ‘S middags na het slapen haal ik haar op uit haar bedje met mijn oudste dochter. Ik draal nog wat met wasjes opruimen als ik hoor: “dat heb je knap gedaan meid”. Staat mijn oudste grijnzend de knuffels in en uit te laden bij het ledikantje en zegt ze blij: “ze geeft ze allemaal netjes terug. Knap gedaan hé mam”. Wat was haar eerste woord en ik denk moeizaam terug aan die vervlogen jaren verdwenen in zogenaamde zwangerschapsdementie. Of kan het blijvende schade aanrichten of was het toch die overspannenheid. Ik weet het niet.

Later mail ik glimlachend een foto van mijn oudste dochter naar mijn moeder. Mijn dochter staat te dansen rond een appelboom, dicht tegen onze berg in Frankrijk. Daar speelt ze in de schemering van de herfst in het huis van mijn ouders. Het licht danst nog even met haar mee om zich daarna te verstoppen achter de berg.

Ach ik zal niet overspannen worden van mijn dochters al doen ze zeer hun best. Meestal moet ik lachen, zelfs als een van hen ’s nachts aan mij bed staat met een smoes. Vervolgens glijbaan spelend over mijn middel, heupen en billen en naar beneden langs mijn dijen. Of andersom. Blij “PA PA” scanderend terwijl hij zich snurkend keert in ons krakende bed. Slokjes water voer ik om het geschreeuw te stoppen. Vervolgens hoor ik hele verhalen onverstaanbaar kletsen aan.

Na mijn verzuchten en vermanen gaat ze krijsen omdat ze niet in haar eigen bed wil slapen. Te slap van slaap geef ik toe en stop mijn kind rustig in mijn holte. Omarm haar vol verlangen naar slaap. Terwijl hij nog steeds als een onverstoorbare bonk rust. In mijn holte ligt zij in haar slaapzak, strikt gescheiden van de deken, zodat we niet verstikken. Ik draai mij om want anders blijf ik liggen kijken in het schemer. En denk over wanneer ze niet meer in mijn bed komen kruipen en besef dat ik zelf lig te schuilen.

Categorieën: Diversen

15 reacties

Dees · 3 maart 2009 op 13:30

Nana, je bent echt mijn grote favoriet hier. Ik ben blij dat je weer schrijft. Ontroerend mooi stukje. En bij jou slorp ik missende interpunctie moeiteloos op, want het past perfect bij de flow.

SIMBA · 3 maart 2009 op 14:15

[quote]En denk over wanneer ze niet meer in mijn bed komen kruipen en besef dat ik zelf lig te schuilen. [/quote]
Ja!
Mooi Nana, heel mooi!

arta · 3 maart 2009 op 15:27

Prachtig sfeervol tafereel!
Vooral die snurkende bonk en het door Sim gequote stuk zijn erg (jaja) herkenbaar!
🙂

LouisP · 3 maart 2009 op 18:37

N.
mooi heel mooi, maar voor mij soms niet zo makkelijk om te lezen. Wat staat er veel in zo’n klein stukje!

L.

lisa-marie · 3 maart 2009 op 18:56

Gewoon ervan genoten en die laaste zin die is echt ijzersterk.

doemaar88 · 3 maart 2009 op 20:28

Leuk stukje, leuke manier van schrijven. Kortom: leuk 😀

Mosje · 3 maart 2009 op 21:38

Waarom zijn het altijd de nana’s die wakker worden en de papa’s die doorsnurken?
Leuk dat je weer wat vaker instuurt, jij kunt erg mooi “klein” schrijven.

Anne · 4 maart 2009 op 09:00

Mooi hoe je intuïtief je zinnen plaatst, voor mij worden jouw stukjes daardoor altijd teksten die het midden houden tussen een droom, een gedicht, een lichamelijke ervaring….

Nana · 4 maart 2009 op 14:39

Dank voor de lieve postitieve reacties!
jammer dat de foto er niet bij staat. Die hoort er wel bij. Lukt me niet. En inderdaad er staat wel erg veel in een klein stukje. Maar ja dat hoort wel erg bij mij!

Nana · 4 maart 2009 op 14:41

En ik heb blijkbaar iets met die missende interpunctie…maar ik mis ze zelf niet, is dat een zorgelijke ontwikkeling?
Shit nu reply ik zelf 2x, gaat lekker zo…. :oeps:

DreamOn · 4 maart 2009 op 18:41

Heel mooi geschreven.
Vandaag is mijn oudste kind jarig: 19 jaar alweer.
Door jouw stukje verlang ik weer even terug naar dat kleine grut… 😉

pally · 4 maart 2009 op 23:12

Bijna gemist, Nana, dit prachtige intieme stukje! Mooi eind ook met die omdraaing.

groet van pally

Mien · 5 maart 2009 op 10:09

Mooi, klein, intiem en dromerig geschreven column.
Nu nog de slordigheden wegschrapen en hij is helemaal toppie.

Mien

KawaSutra · 6 maart 2009 op 00:45

[quote]Het licht danst nog even met haar mee om zich daarna te verstoppen achter de berg. [/quote]
Wat een prachtig beeld Nana.

Nana · 6 maart 2009 op 10:19

Dank Kawa, dat is nou precies wat ik zag toen ik die foto maakte…

Geef een antwoord