Adel dom

Ik graaf zo nu en dan in mijn boekenkasten. Wat ik soms niet tegenkom! Bijvoorbeeld een boekje van twee schrijvers met een adellijke naam – nomen est omen – met de titel ‘Titels, graden & titulatuur’. Ze hebben bij de koningin gewerkt, en pleiten onomwonden voor ongelijkheid op grond van geboorte en studie.
Met dat laatste heb ik geen moeite. Wie studeert klimt wat hoger en kan dus verder kijken. K á n. Maar graag zonder hoogmoed of verwaandheid, anders val je diep!
Ongelijkheid op grond van geboorte echter is belachelijk want onredelijk. De grootste adellijke onbenul is ‘hoger’ dan een vakvrouw zoals een meubelmaker of apotheker.

Alle mensen worden gelijk geboren: naakt en spartelend. Staat je wieg echter in een paleis dan ben je, zonder de geringste inspanning, opleiding of diploma, zijne of hare koninklijke hoogheid. Ja, met kleine letters, ik doe niet mee aan die onzin. Zijn je ouders van adel, dan ben je hooggeboren heer of vrouwe. Al stond je wieg op de begane grond. Een arbeiderskind dat op 3 hoog achter geboren wordt, is gemeen (= ouderwets woord voor gewoon) volk, al klimt het nog zo hoog op de maatschappelijke ladder door hard studeren of werken.

Titulatuur is dus een vorm van onderdanigheid en hielen likken en net zo achterhaald als de koets waarmee de adel zich destijds liet vervoeren. Ook als die koets van ‘goud’ is.
Mijn oma zei altijd: ook de koningin moet gewoon piesen en poepen, net als normale mensen. Oftewel: ze mag dan koningin zijn, maar ze moet geen kapsones hebben. Oma was dan wel koningsgezind, maar stond met beide benen op de grond en deed nooit uit de hoogte. En de adel? Men spreekt toch niet voor niets over adeldom?