Een bijzondere, dierbare tante is gestorven. De stoelen in de aula staan gegroepeerd naar risicogroep. Een poging die opstelling te doorbreken wordt in de kiem gesmoord. De verplichte onderlinge afstand heeft iets ongemakkelijks. Je wilt bij elkaar zijn als herinneringen worden opgehaald en mooie, emotionerende woorden gesproken over haar bescheiden doortastendheid, onvoorwaardelijke betrokkenheid en liefde voor anderen. De mens van dichtbij op waarde schatten, dat was haar levenshouding.

Op het kerkhof worden de kinderen gevraagd de kist neer te laten.

‘Vanwege het coronaprotocol?’

De uitvaartleidster kijkt mij vorsend aan. ‘Liefde is toch altijd besmettelijk?’

Ik zak door de grond.

Bron: https://robertbeernink.nl/

Categorieën: Overig

Robert

Robert Beernink auteur van verhalen, #BinnenDoorDenkers en lichtgedichten. Zijn motto: elk verhaal is waar, elke waarheid slechts geloof.

1 reactie

Nummer 22 · 29 juni 2020 op 07:24

Hou vast aan herinneringen! Niemand pakt dat van jou af.

Geef een reactie