In de Aldi, de laatste halte voor de voedselbank, is het verre van gezellig winkelen.
De Aldi wordt bevolkt door personeel dat op norsigheid en crisisblik geselecteerd is
Uitgemergeld, met wallen onder de ogen van de vele gedwongen overuren en het ontbreken van lunchpauzes
Niemand is bereikbaar voor vragen van productvindbaarheidsaard, want altijd bezig die verdomde dozen uit te pakken of in elkaar stampen. Als ik de moed al bij elkaar raap om me tot een van die geknielde primaten te richten word ik aangekeken met een blik die me meedeelt dat vragen zinloos is en dat herhaling het gevaar met zich meebrengt met geweld uit het pakhuis verwijderd te worden
Bij geen van de vestigingen die ik mocht bezoeken heb ik ooit een mollige moeke met een ronde bril en krullen achter de kassa zien zitten, wel uitgeteerde zombies die me voor het scannen sommeren mijn lege tas voor alle zekerheid nog eens om te keren
Op mijn vraag of het wenselijk is dat ik me ter plekke ook maar meteen geheel ontkleed wordt met onthutsend nietsige blik gereageerd
Om de miljarden van de Duitse oprichters nog verder tot in het absurde op te jagen schijnt de medewerker die ‘t waagt het woord CAO uit te spreken een heel bakje met een van hun meest giftige salades tot in de kleinste hoekjes uit te moeten lepelen
Aan het einde van de werkdag wordt het voltallige personeel, na het zwabberen van de vloer, om half 7 in een geblindeerde bus naar een met prikkeldraad omheind Aldikamp overgebracht
Daar nuttigt men een bakje Aldinoedels van 39 cents dat van het salaris wordt afgetrokken.
Na een korte nacht op een Aldi Fitnessmat a 14,99, wordt men de volgende ochtend om 5 uur gewekt met een guts koud water uit een ijzeren emmer en vervolgens met een zweep de eetzaal ingedreven voor een mok slappe thee en een Aldi rijstwafel.
En dan de klanten die in de Aldi rondwankelen.
Mannen die hun buik op de stang van het winkelwagentje voor zich uit dragen, laden de kar vol met 12 bliks dozen van een biersoort die lacht om ingredienten als gerst, hop en bronwater.
Een vrouw van onbestemde leeftijd in pastelkleurige regenjas met een vervallen permanentje en rouwranden onder haar nagels graait in een bak met chinees katoen, rukt het folie van een nep zijden nachthemd en houdt dat gierend van de lach voor haar omvangrijke gemoed.
Dochter of zus, ik zie het verschil nooit, behalve dat het een iets recentere kopie is, slaakt een schorre kreet , rukt het kledingstuk uit haar vingers en smijt het terug in de bak.
‘Da moch je wille op jou leeftijd’.
Volgeladen met vette en versuikerde troep staat men tenslotte, eindeloos wachtend voor 1 kassa, in een onafzienbare rij boven op elkaar te walmen.
‘Maar ho nou eens even, wat doe jij daar dan Trawant met je verheven morele praatjes.?’
‘Ik ..eh ..scoor daar een bijzonder smakelijk wijntje voor weinig en porties goedkope makreel met gezonde MP3 vetten.’
‘Ja, en ?’
‘..Ja, oke, ik ben het levende voorbeeld van iedereen bij wie de houdbaarheid van het pincipe rechtevenredig is aan de inhoud van de portefeuille.’
‘En daar kom je voor jezelf mee weg..?’
‘Niet echt , maar er zit wel een aardig stukje in..toch.?’

Categorieën: Algemeen

12 reacties

Avatar

SIMBA · 15 januari 2008 op 18:08

Niks mis met de Aldi hoor en zeker niet met bepaalde wijntjes 😀

Avatar

dj_Eddy · 15 januari 2008 op 18:18

Je columns zijn vaak een beetje rommelig door het ontbreken van leestekens en wat taalfouten, maar altijd bijzonder plezierig om te lezen. Zo ook deze over een supermarkt die ik geloof ik maar één keer in mijn leven van binnen heb gezien en na het lezen van deze column hou ik het ook maar bij die ene keer… 😉

Avatar

Prlwytskovsky · 15 januari 2008 op 18:32

Dan heb je nog mazzel. Hier dragen ze allemaal ‘Hoof-doek-jens’ en lullen geen woord verstaanbaar Nederlands.

Avatar

arta · 15 januari 2008 op 19:09

Op de een of andere manier vind ik deze wat minder lekker weglezen dan je vorigen. Wat minder mooie overgangen van het ene onderwerp naar het andere. Ondanks dat toch met veel plezier gelezen!
🙂

Avatar

Dees · 15 januari 2008 op 19:26

Sluit me aan bij Arta. En… om alle redenen die je noemt vind ik de Aldi dus echt geweldig, inclusief de mensen die besmuikt om zich heen kijken omdat ze er eigenlijk niet horen. 😀

Avatar

lisa-marie · 15 januari 2008 op 22:52

Sluit mij ook bij arta aan.
En ook met plezier gelezen

Avatar

Ma3anne · 16 januari 2008 op 10:09

Ik heb nog weinig van je gelezen, maar ik denk dat ik dat met terugwerkende kracht alsnog ga doen.
Dit is heerlijk ontspannend leesvoer, waar je vrolijk van wordt.

Doe wel effe wat aan de leestekens, schat. Al was het maar om de lezer met vaart door je stukjes te loodsen. Zonder die leestekens is het toch een beetje struikelen telkens.

Avatar

Anne · 16 januari 2008 op 10:48

Ook ik ben Aldi-fan, naar lekkere vette overdrijving gaat er altijd in, als Aldi-koek! 😀

Avatar

WritersBlocq · 16 januari 2008 op 20:37

Aldi, ik vind het er geweldig! Bij mijn Aldi ist men freundlich en Deutch gründlich.
Dit is de eerste keer dat ik je lees, maar ik ga je in de gaten houden!

Super, je grammatica (bijna foutloows :-D) en het leest als een trein.
Was het leestekenvak niet bijgevuld?

Avatar

KawaSutra · 17 januari 2008 op 02:32

[quote]…voor het scannen…[/quote]
Bij de Aldi??? 😀

Avatar

pally · 17 januari 2008 op 15:41

Hoewel je column net zo rommelig is samengesteld als de Aldi-dozen, heb ik hem weer met veel plezier gelezen. Op de een of andere manier kun jij je het permitteren. Hoewel, ik ben niet tegen leestekens….

groet van Pally

Avatar

trawant · 26 januari 2008 op 17:47

Met name de zakjes punten ( stonden nog in het magazijn).

Geef een antwoord