De buurman van de hoek gaat verhuizen. Niets bijzonders op zich, maar de manier waarop is toch de moeite waard om even bij stil te staan.
Op buurmans oprit staat al een paar weken een aanhangertje. De berg goederen, die daar dagelijks op wordt gestapeld, blijft gestaag groeien en we zijn inmiddels de boomgrens voorbij. De eeuwige sneeuw begint zich al op de top af te tekenen. Naast deze Mont Blanc in aanbouw verrijst een tweede berg aan tuinmeubelen, huisraad en prullaria. Keurig uitgesorteerd en bijeengebonden. Dit bermassief ligt gewoon aan de openbare weg. Een vrij drukke invalsweg de wijk in en naar het ziekenhuis. Ik hield dan ook in het begin mijn hart vast of buurman zijn spulletjes wel zo keurig zouden blijven staan, respectievelijk liggen. Ik voorzag scenario’s van rondslingerende attributen door de wijk, of op zijn minst toch een andere vorm van diefstal of vandalisme. Niets van dat alles. Buurman neemt de tijd en krijgt die. Ons huizenblok begint zo langzamerhand de uitstraling van een vrijmarkt te krijgen.

Ik heb vanmorgen vroeg even een praatje met hem gemaakt. Was toch wel nieuwsgierig naar welk bejaardenhuis hij van plan was te gaan met zijn vrouw. Maar wat schetst mijn verbazing? Mijn gepensioneerde buurman gaat helemaal niet naar het bejaardenhuis! Hij gaat emigreren! ‘Dit rotland uit en ergens anders een nieuw leven opzetten.’ Polen is de bestemming. Het thuisland van zijn vrouw. Een fijn land om samen oud te worden volgens hem.

Het is de tweede bekende al in een week tijd die ik spreek over een emigratie. De ander is het beu in één van onze grote steden in de Randstad en overweegt een zaakje te beginnen in het Franse dorpje, waar hij al jarenlang een huisje bezit.

Gisteren belde een heel goede vriend, die enkele jaren geleden naar Nieuw Zeeland is geëmigreerd – ik mis hem nog steeds – en vertelde de laatste nieuwtjes. Hij heeft daar inmiddels met eigen handen een huis gebouwd op zijn 22 hectare land en leeft als God in Nieuw Zeeland met zijn vrouw, een kleine veestapel, een grote moestuin en werkzaamheden als uitvinder en klusjesman, waarmee hij de kost verdient.

Dan hebben we nog mijn dochter, die een sollicitatie heeft lopen voor een (tijdelijke) baan op Mallorca, waarbij ze goede kansen heeft dat ze wordt aangenomen. Mijn zoon zit op dit moment in Madrid om een stageplaats te zoeken, zodat hij een tijdlang bij zijn Zuid-Amerikaanse liefje kan zitten, die daar woont en werkt.
Vijf mensen in het kleine wereldje om me heen die hun neuzen naar het buitenland hebben staan en dit land uit willen of intussen al zijn.

Is dit toeval, of is er iets structureels aan de hand? Is er een Exodus uit Nederland gaande naast de jarenlange intocht van mensen die in Nederland hun beloofde land denken te vinden?

Ik ben vandaag mijn zolder aan het opruimen en heb intussen de fundamenten voor mijn Mount Everest al in mijn achtertuin liggen. Met het oude tapijt kan ik de eerste bergpas construeren, waarover ik mijn tuinhekje nog zal kunnen bereiken. Ik zwaai naar de buurman. Hij zwaait terug en roept: “Ga je ook emigreren?” Ik wil zeggen dat ik enkel mijn zolder aan het opruimen ben, maar ik hoor mezelf tot mijn eigen verbazing terugroepen: “Wie weet!”

Plotseling verruimt zich als in een visioen mijn blikveld…

Categorieën: Algemeen

16 reacties

Mosje · 19 februari 2005 op 17:16

Ma3anne, begin met Winny een SM-studio op een warm eiland, en ik ben jullie eerste klant.

[edit]
Raindog komt ook. Zweden is zwaar tegengevallen. En in Friesland blijken de maagden uitgestorven.

Eddy Kielema · 19 februari 2005 op 17:16

Ik weet niet of emigreren de oplossing is voor sommige problemen. En Polen lijkt me nou weer niet het beloofde land… Een goed geschreven column, Ma3anne, met een aantal interessante vragen, zoals
[quote]Is er een Exodus uit Nederland gaande naast de jarenlange intocht van mensen die in Nederland hun beloofde land denken te vinden?[/quote]

Raindog · 19 februari 2005 op 17:31

Erg leuke column Ma3. Eigenlijk hartstikke veelzeggend ook he? Als dit bij jou in de straat al gebeurt, waarom dan niet in zoveel meer straten in Nederland? Wel knap trouwens hoe je ieders overwegingen zo buiten beschouwing laat. Alsof het daar niet om gaat maar slechts om hoe jij daar tegenaankijkt en dat het uiteindelijk iets met jou zelf doet.

Een ruime blik en het ruime sop of het luchtruim; er is een verband nietwaar? Wie weet!!

JAB · 19 februari 2005 op 20:22

Ma3anne,
Ik zie jou al zitten met een laptop op het strand van een zonovergoten eiland in de stille Zuidzee. Eén druk op de enterknop en voila, weer een bijdrage geleverd aan ColumnX. Zo makkelijk kan het gaan. Als ik het binnenkort kan op een Caraïbisch eiland, waarom zou jij het dan niet kunnen op een even warm eiland in die andere zee? Hoe dan ook, het verruimt wel je blik.
JAB

pepe · 19 februari 2005 op 20:52

[quote]“Ga je ook emigreren?” Ik wil zeggen dat ik enkel mijn zolder aan het opruimen ben, maar ik hoor mezelf tot mijn eigen verbazing terugroepen: “Wie weet!”[/quote]

Je doet het niet hoor 🙁

Weer een lekkere ma3-column, mocht je willen emigreren weet ik nog wel een leuke plaats. Mosje wil er nooit gezien worden. 🙂

prikkels · 19 februari 2005 op 21:05

Als ik jouw column zo lees, dan bekruipt mij direct het gevoel te willen ruimen. Niet dat ik zo’n fanatieke huishoudmien ben, of opruimerig. Neen verre van dat. Wij doen zogezegd het huishouden samen als modern stel.

Neen het is meer de heerlijke gedachte die bij mij opkomt als ik jouw column lees dat mij in gedachten doet vluchten naar verre (lees warme) oorden. Ik haat kou. En hoeveel ik ook van ons kikkerlandje houd, de koude, regen, hagel en storm kan mij dus fors gestolen worden.

Ik snak naar het voorjaar, waar de eerste zonnestralen en het opsteken van de kopjes der crocussen mij weer in vrolijke doen doet geraken.

Voorlopig is daar geen sprake van en dus lees ik jouw column keer op keer en waan mij in warme oorden. 😕

sally · 19 februari 2005 op 22:57

Dat heb je soms zo…
Ernstige ziekte in de familie, dan lijkt het wel of iedereen kanker heeft. Want dan komen de verhalen los.
Scheiding in je omgeving: lijkt het ineens alsof geen mens meer de vijfentwintig jaar vol maakt.
De verhalen komen weer los,
En zo is het jou vergaan met de emigratie Marjan.Geloof me: Bij mij in de omgeving blijft iedereen gezellig in ons heerlijke kikkerlandje wonen en klagen.
Dus: geen paniek.

leuke column
Sally

Ma3anne · 20 februari 2005 op 03:23

@Mosje: U staat genoteerd drs. Mosje. U krijgt bericht waar en wanneer u zich dient te melden.

@Eddy: Sja, bij het beloofde land denk ik ook niet meteen aan Polen. Maar het schijnt dat mensen daar minder langs elkaar leven dan hier en oude mensen niet als afdankertjes in bejaardenhuizen worden weggestopt. Althans, dat heb ik me laten vertellen.

@Raindog: De overwegingen van de meeste mensen zijn inderdaad verschillend. Op zich ook wel interessant overigens wat de mensen beweegt om weg te gaan.

@JAB: Ja, zoiets zag ik ineens voor me.

@Peep: Ik bedoel niet naar een andere planeet zoals Almere, hoor! 😛

@Prikkels: De eerste crocussen heb ik alweer gesignaleerd met kopjes en al, dus dat gaat helemaal goedkomen voor jou.

@Sally: Nou, om het verhaal niet te lang te maken heb ik de vrienden en bekenden niet genoemd die afgelopen jaar een huis hebben gebouwd in Duitsland en er zijn gaan wonen. Daar is een hele wijk uit de grond gestampt met ex-stadgenoten. Het neemt echt grotere vormen aan dan dat ik er toevallig mijn aandacht op richt nu.

Kees Schilder · 20 februari 2005 op 08:02

Ik kan het me voorstellen. Heb vroeger zelf ook jaren in het buitenland gezeten en bij terugkomst vroeg ik mij af hoe het toch mogelijk was dat ik ooit besloten had in Nederland geboren te worden. 😀
Goeie column.

Louise · 20 februari 2005 op 09:17

Heerlijk beschouwend geschreven. Bijna alsof het werkelijk nog nooit in je opgekomen is om je boeltje te pakken om eens totaal ergens anders bij nul te beginnen 😉

En lekker om te lezen…

viking · 20 februari 2005 op 10:53

Als je nokt, laat ff wat weten. Wie weet worden we buren!

Dees · 20 februari 2005 op 11:53

Hmmm, ik hoor en zie het ook steeds vaker.. En als de andere kant van de aardkloot geen Geert Wilders look-and-do-alikes heeft, mwa, er is iets voor te zeggen!

Ma3anne · 20 februari 2005 op 13:30

@Kees: Dan was je Jansen misgelopen en wij jouw columns. Blij dat je terug bent gekomen.

@Louise: Eerlijk gezegd heb ik er wel eens over gefantaseerd natuurlijk, maar om het echt te doen is nooit in me opgekomen. Nu wel.

@Viking: Helemaal oke, jullie als buren! Maar maak je geen illusies als je denkt dat ik wel oppas-oma word. Ben van plan met mijn nieuwe vriendje te emigreren. Heb wel wat anders te doen dan.

@Deesz: Wilders blijft gewoon in Zeist wonen, dus maak je geen zorgen.

WritersBlocq · 20 februari 2005 op 14:01

Onwijs goed verhaal, helemaal waar. Het is goed om buitenlander te zijn, voor een tijdje of voor altijd. Je moeten aanpassen en niet alles voor lief nemen. Ik heb ook in het buitenland gewerkt, het is de mooiste tijd van mijn leven geweest. In NL heb ik het onwijs naar mijn zin, maar het buitenland roept wel, dus als er een kans is, ga ik ook ruimen en pakken. Zolang er maar een verbinding is naar CX hihi!

Li · 20 februari 2005 op 15:07

Goeie column Ma3anne,

Meer Li roept ook al een tijdje dat hij de gezamenlijke biezen wil pakken. Maar ik heb geen zin om te vluchten.

Mup · 20 februari 2005 op 23:43

Durf het bijna niet te zeggen, maar ik ga ook. Geen vlucht, meer een ‘avontuur’ en een garantie dat we voor 3 jaar als gezin compleet zijn. Genoten van je column Ma3,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder