Het was een mooi gebouw. Of neen, het was een karakteristiek gebouw. Met grote ruiten, twaalf op een rij. De houten kozijnen waren onlangs lichtgeel geschilderd en staken af tegen de oude verweerde stenen. Ze gaven het schoolgebouw, dat dateerde uit de jaren dertig, een jeugdig gezicht, passend bij haar jonge gebruikers. Rechts van de ingang, een duo fraaie houten openslaande paneeldeuren op een bescheiden bordes, liep een blinde muur van zo’n twintig meter lang. Daarachter huisde de gymzaal, die in de hongerwinter plaats had geboden aan een locale gaarkeuken. Jos stond in de druilerige motregen met een handjevol ouders op de speelplaats te wachten tot de school uitging. Jos wachtte op Julia, zijn dochter van zeven. Het leek een gewone dag, zoals al die andere keren dat hij haar ophaalde. Maar het was anders vandaag. Vandaag zouden ze niet naar huis gaan. Vandaag zouden ze voor de eerste keer naar Jos’ nieuwe onderkomen gaan. Jos was net verhuisd. Hij woonde niet meer thuis. Jos had enkele weken geleden een punt gezet achter zijn relatie met Claudia, die meer dan tien jaar zijn levensgezellin was. Claudia was een flinke vrouw, die er van hield om haar handen uit de mouwen te steken. Geen prater maar een doener. Als vrijwilligster voor het nabijgelegen verzorgingstehuis. Als bestuurslid van het wijkcommittee waarvoor ze onlangs een vernieuwend verkeersplan aan de gemeenteraad had gepresenteerd. En je kwam zelden een meer toegewijde moeder tegen dan Claudia. Ze wist ook hoe je een warme en gezellige sfeer moest creëren. Hun huis was een zoete inval. Soms leek het wel een gezellig buurthuis. En Claudia hield zielsveel van Jos. Jos, die ze tijdens zijn studie in hun beginjaren financieel had ondersteund. Jos, die ze, als hij weer eens een zwaarmoedige bui had, bijna altijd weer uit de put had kunnen praten. Voor Jos was dit niet voldoende geweest. Jos had op een dood spoor gezeten. Jos had iets gemist. Jos had spanning gemist. En in plaats van de leegte in zichzelf te verkennen, had Jos besloten om de relatie te beëindigen.

Spanning had Jos weldra in overvloed gekregen. Zo had hij aangepapt met – alweer – een oudere dame. Een geëxalteerd type. En Jos had gemeend in haar overtrokken gedrag passie te herkennen, de passie die hij de afgelopen jaren zo had ontbeerd. Het vooruitzicht op een lang weekend met zijn nieuwe vlam had hem knopen in zijn buik gegeven. Haar hysterische scheldkannonades, de intense vrijpartijen – zelden had hij een zo hunkerende vrouwenschoot gevuld – de harde afwijzingen, de zachte woordjes. Hij had gedacht dat hij weer leefde. Toch was het gebleven, dat onbestemde gevoel , die leegte, die onpeilbare diepte. Daar was nu ook nog een schuldgevoel bijgekomen.

De deuren zwaaiden open en de kinderen renden naar buiten. Het stilleven op de speelplaats vulde zich met leven. Stilstand werd beweging, stilte werd gejoel. Jos rekte zijn nek. Zij zag hem eerder dan hij haar. Ze rende op hem af en hij sloot haar in zijn armen. Hij wilde haar vragen naar haar dag en keek haar in de ogen. Wat hij daar zag schokte hem zoals nog zelden iets hem had geschokt. Hij moest naar adem happen en zijn mond trok droog: de levendigheid was volledig uit haar ogen weggetrokken. De blijheid, die enkele weken geleden nog uit haar ogen straalde en die voor Jos een vast ankerpunt in zijn leven vormde, was verdwenen. In plaats daarvan zag Jos angst en een leegte. Het was…. het was alsof Jos zichzelf in de spiegel zag.

“Hoi papa! Ik heb mijn nieuwe jas aan, mooi he?” Jos herpakte zichzelf: “Ja, heel erg mooi. Zal ik jou je nieuwe kamer eens laten zien? Kom op, dan gaan we” Samen liepen ze naar Jos’ auto. Beiden met die lege blik in de ogen. Op deze grijze dag waar alles anders was

Categorieën: Maatschappij

Chris

Chris den Daas

7 reacties

arta · 11 januari 2010 op 17:08

Ik vind dit heel mooi geschreven, Chris, maar vind het wel jammer dat je zo vaak de namen gebruikt, (21 X jos in een relatief korte tekst)het doet wat af aan je verder erg mooie verhaal!

Avalanche · 11 januari 2010 op 17:09

Indrukwekkend! :wave:

Chris · 11 januari 2010 op 20:17

Ik ben het met je eens. Bedankt.

lisa-marie · 11 januari 2010 op 23:41

Na de tweede alinea vind ik hem goed op gang komen en wordt hij heel mooi.

LouisP · 12 januari 2010 op 00:12

Chris,

erg mooi geschreven..3de alinea erg mooi..

Louis

SIMBA · 12 januari 2010 op 07:55

Heel mooi geschreven! Over het veelvuldig gebruik van de naam is al iets gezegd en ik mis de punt na het laatste woord.

trawant · 13 januari 2010 op 16:23

Je hebt een mooi intens plaatje geschilderd.
Knap werk!

Geef een antwoord