Wat zou ik dat manneke van drie allemaal niet willen vertellen. Grote prentboeken en fotoboeken uit de bibliotheek erbij, en samen diverse documentaires kijken. En dan op mijn bekende wijze uitleggen hoe de dieren in het wild leven, diep in Afrika, op de savannes of steppes. Met grote armgebaren. Vertellen over het sluipen van de tijger en de ongeëvenaarde snelheid van de jachtluipaard. Desnoods doe ik het voor. Uitleggen dat leeuwen ook moeten eten en dat het doden van een enkel dier niet zielig is maar lijfsbehoud. Maar hoe vertel ik hem dat. De enige dieren die hij kent wonen op een boerderij en in de dierentuin.

Dieren die geen ruimte hebben en niet weten wat vrijheid is en die in diezelfde vrijheid zelfs het onderspit zouden delven. Vrijheid is iets belangrijks voor het dierenrijk maar je moet er wel mee kunnen omgaan. De meeste dieren in de dierentuinen kennen geen ander leven dan een gevangenisleven. En de dieren die nog in vrijheid leven worden bedreigd door het meest intelligente diersoort ter wereld: de mens. We pikken hun land in, vervuilen water en lucht, maken ze dood omdat we onze impotentie willen verhogen en pikken hun leefruimte in zodat er geen plek meer is om te leven. Nou ja, behalve achter tralies.

Misschien moet ik hem dat wel vertellen. De trieste verhalen die de mens uithaalt met deze wereld. Hoe we alles vervuilen en ons alles toe-eigenen, alsof alles van ons is. Maar dat is niet zo. Het een bestaat bij de gratie van het ander. Maar als mens staan wij daarboven, ver boven. Wij zijn de enige heersers over deze planeet, geen ander dier dat ons daarin bedreigt. Met als gevolg dat de mens uiteindelijk de aarde zal vernietigen. Nu al leven er van sommige diersoorten meer in gevangenschap dan in vrijheid, en een enkel soort komt alleen nog maar in de dierentuin voor. Heel veel diersoorten zien we nooit meer, zelfs niet in gevangenschap, misschien wel in een prentenboek. Maar ja, hoe leg ik dat uit aan een mannetje van drie.

Hoe zeg ik dat? Als zijn ogen glunderen bij het zien van een olifant die geconditioneerd rondjes loopt. Dag in dag uit. Levenslang heeft zo’n beest zonder een enkele stap in vrijheid. En we accepteren het. We doen een dagje dierentuin en laten onze kinderen de dieren zien van het grote dierenrijk. Een dierenrijk dat binnenkort alleen nog maar te zien is in een dierentuin. Natuurlijk, we kleden de hokjes leuk aan, Afrikaans of Zuid-Amerikaans. Maar denkt werkelijk iemand dat een chimpansee maalt om de achtergrondkleuren van zijn gevangeniskot? Wel nee, dat doen we voor ons. Voor ons geweten. Want in ons geweten sussen zijn we kampioen van het dierenrijk. Dan ziet het er minder zielig uit. Net alsof ze thuis zijn. Kom op nou! Wereld wordt eens wakker.

Maar dat vertel je allemaal niet. Je kijkt met hem naar een giraffe en zijn lange nek. Geniet van zijn stralende oogjes. Maar er komt een dag dan weet hij ook de gruwelijke wijsheid van de dierenwereld. Ook dan begrijpt hij dat het de verkeerde kant op gaat, al jarenlang. Dan zal hij misschien aan mij vragen waarom dat zo is. Hoe dat gegaan is. Maar ook: waarom ik er niets aan gedaan heb. En dan moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik, wij? We doen allemaal veel te weinig. Zolang de macht van het geld belangrijker is dan het leven op deze aarde is er voorlopig geen einde te maken aan de ondergang van het dierenrijk.

Maar misschien moet ik het hem nu al vertellen. En erbij zeggen dat de mensen van nu te stom om de problemen op onze aarde op te lossen en niet instaat om de wereld te laten zijn zoals het hoort. Samen met mens en dier. Misschien moet ik hem dat als eerste leren.

Categorieën: Maatschappij

15 reacties

Avatar

Anima · 19 juni 2005 op 09:48

Ik reageer even niet op de vorm, want lees hier al langer mee in stilte, en wist dus al dat je schrijven kan.
Het thema is ook voor mij een dilemma, daarom toch even een reactie. Het is bijna zoals zeggen dat Sinterklaas niet bestaat, het deconstrueren van zijn fantasiewereld en vertrouwen in de mensen, zeg maar. Net op deze leeftijd, wanneer ze een basis leggen die later hun troost moet vormen. Zou moeten vormen.
Mijn manneke is nu bijna zes, en ik heb het ‘m ook al een poosje geleden verteld. Niet alles, maar wat hij behappen en verwerken kan. En met veel troost nadien. Het lijkt ‘juist’, maar helemaal zeker ben ik er niet van.
Je staat er in elk geval bij stil, zelfs dat doen velen al niet. Komt goed met jou en je manneke denk ik. Succes alvast Fred.

Mvg,
Anima

Avatar

champagne · 19 juni 2005 op 09:51

[quote]En erbij zeggen dat de mensen van nu te stom om de problemen op onze aarde op te lossen en niet instaat om de wereld te laten zijn zoals het hoort. [/quote]

Hem zo jong al een illusie armer maken? Laat hem nog even ‘gewoon’ genieten van de wonderlijke wereld door zijn kinderogen..

Mooi verhaal Fred!

Avatar

Louise · 19 juni 2005 op 10:20

[quote]Maar misschien moet ik het hem nu al vertellen.[/quote]
Nee, niet doen. Komt later wel en waarschijnlijk veel te vroeg.
Je bezorgdheid heb je goed over weten te brengen en met dat kleine ventje erdoorheen geweven werd het een heel gevoelig verhaal.

Avatar

Dees · 19 juni 2005 op 10:32

Dit zijn voor mij redenen om niet aan kinderen te beginnen. Het gekke is dat je dan ook wel eens voor egoist wordt uitgemaakt, wat ik dan op mijn beurt niet snap. Dit soort overwegingen lijken me dan ook erg lastig, als je eenmaal wel kinderen hebt.

Overigens, jouw laatste columns zijn echt behoorlijk goed, beter, wat mij betreft, dan voorheen, of je blijkt een [i]acquired taste[/i] 🙂

Avatar

bert · 19 juni 2005 op 10:57

Kinderen van nu zijn de volwassenen van straks. Breng hem jullie liefde voor de natuur bij, dat is belangrijk op dit moment.
Gelukkig zijn er meer CX schrijvers die uit willen komen voor deze liefde.

Mooie verhaallijn, hartverwarmende liefde, ook voor het kind dat jullie wel in deze wereld hebben durven plaatsen. 🙂

Avatar

Mosje · 19 juni 2005 op 11:08

[quote]Maar misschien moet ik het hem nu al vertellen.[/quote]Ja, denk ik wel, maar gedoseerd. Hoewel ik het met je eens ben dat er vreselijk veel mis is op onze aardkloot, heb ik nooit de neiging gehad dat verborgen te houden voor mijn kinderen. Uiteraard pas je de wijze waarop je iets vertelt aan aan hun leeftijd, maar je hoeft ze niet te ontzien.

Avatar

KawaSutra · 19 juni 2005 op 12:21

Gelukkig zijn er ook nog heel veel dieren die wel in relatieve vrijheid leven. Mijn zoon van 4 is gek op slakken en alle andere beestjes in de tuin. Als hij een leeg slakkenhuis vind dan is de slak even boodschappen gaan doen. Hij geeft het huisje een mooie plaats voor als de slak weer terugkomt. De naaktslakken in de tuin komen net terug uit de slakken-boodschappenwinkel. Ik laat hem voorlopig nog maar even in zijn eigen fantasiewereldje.

Knap geschreven, Fred. 🙂

Avatar

WritersBlocq · 19 juni 2005 op 13:26

[quote]Misschien moet ik hem dat wel vertellen. De trieste verhalen die de mens uithaalt met deze wereld. [/quote] Nee, het kind kan maar zo kort onbevangen, puur kind zijn, die shit komt later in grote porties zijn zintuigen binnendringen.

[quote]Natuurlijk, we kleden de hokjes leuk aan, Afrikaans of Zuid-Amerikaans. Maar denkt werkelijk iemand dat een chimpansee maalt om de achtergrondkleuren van zijn gevangeniskot?[/quote] En, in welke kleuren was de babykamer geschilderd? Heeft hij er om gemaald? Hahaha!
Fred, het is een column naar mijn hart! Ik ben blij dat ik weer op jouw gedachtenstroom mee mocht liften 😉 . Groetje, Pauline.

Avatar

Bakema_NL · 19 juni 2005 op 15:04

In de dierentuin beestjes kijken blijft leuk en inderdaad ook minder leuk als je er over nadenkt. Toch doen een hoop dierentuinen nog veel goeds voor de dieren in het algemeen en proberen ze ook middels fokprogramma’s bepaalde soorten te behoeden voor de totale ondergang. Dus helemaal fout zijn ze ook weer niet, het is wat tweeledig.
Ik vertel mijn zoontje wel hoe het er voor staat, ook al is hij 6 het kan geen kwaad er over na te denken, al dringt het misschien maar ten dele door.
Geld is inderdaad de factor wat de dieren in de weg zit, mensen en geld. Ontwikkelingshulp zie ik niks in, maar dat betekent bv. niet dat ik niets doe. En ja, geld verdien ik er ook aan. Ik heb een eigen stuk grond in Costa rica waar bomen worden geplant en wanneer die groot genoeg zijn worden ze gekapt om meteen weer opnieuw aangeplant te worden. De plaatselijke bevolking verwerkt het hout tot van alles en nog wat en vangt daar goede prijzen voor, geen uitbuitprijzen. Dus ik help mezelf (uiteraard verdien ik er geld aan), ik help de plaatselijke bevolking en eigenlijk help ik de hele wereld, want we zijn met zijn allen afhankelijk van dat gehele tropische regenwoud. Ook aardig wat diersoorten zullen daar hun plekje vinden lijkt me trouwens. Dat is een structureel geregeld goed doel en daar stop ik dan graag geld in. Alleen maar geld storten naar Afrika om olifanten en/of mensen te helpen schiet meestal niet zo op, omdat er niks van terecht komt.

Avatar

melady · 19 juni 2005 op 19:28

Buiten het feit dat je weer een mooie column neergezet hebt, weet ik niet echt hoe te reageren. Je hebt helemaal gelijk, maar ik vind de ondertoon een beetje triest. Natuurlijk is het allemaal best een shitzooi, maar aan de andere kant kan hij in vrijheid leven en met je naar de dierentuin gaan en genieten. Hij had ook in Afrika geboren kunnen worden met de zekerheid dat ie aan aids dood gaat. Maar laat ik me beperken. De dieren worden trouwens wel met liefde verzorgd in een dierentuin.En in Nederland leven poema’s in het wild.

Melady 🙂

Avatar

Raindog · 19 juni 2005 op 21:33

Het grappige is dat de dierenwereld vele, vele malen wreder is dan de mensenwereld. Dat is een [i]tricky[/i] gegeven. Als we het aan de dieren zouden overlaten om onze mensenwereld zo in te richten zoals de hunne is, dan zou onze mensenwereld er danig anders uit komen te zien. Waar het in de dierenwereld simpelweg om het recht van de sterkste gaat (of het nu de eigen soort of andere betreft), lijkt het in mensenwereld veelal om het recht van de zwakste te gaan. Helaas gaat het dan vaak ook om het onrecht dat de zwakste wordt aangedaan; door sterkeren bizar genoeg. Wat vervolgens de vraag op zou kunnen werpen of wij werkelijk wel zo anders zijn dan dieren. Ik heb geen kinderen en hoef over dit onderwerp nog even niets uit te leggen denk ik. Althans, ik heb niet de verantwoordelijkheid om het een klein mens te verklaren, iets waarvan de moeilijkheid in deze column erg treffend wordt verwoordt.

En toch, er is meer dan alleen somberheid… Ja toch?

Avatar

pepe · 19 juni 2005 op 22:14

[quote]Nu al leven er van sommige diersoorten meer in gevangenschap dan in vrijheid, en een enkel soort komt alleen nog maar in de dierentuin voor. [/quote]

Hoe gevangen zijn wij (de meeste mensen van nu) in de dierentuin die wij maatschappij noemen.
We moeten dit en dat, en veel draait om geld, helaas! Regeltjes en wetten in overvloed.

Hoe mooi is de paardebloem die met liefde aan mij werd gegeven?
Vele malen mooier dat het duurste kado op de hele wereld.

Hele mooie column Fred!! Super!!

Avatar

Wright · 19 juni 2005 op 22:53

Misschien was ik wel het enige kind dat een hekel had aan dierentuinen.
Ik heb mijn kinderen er ook nooit mee naar toe genomen. Opa en oma vonden het wel leuk om ze mee te nemen, dus dierentuinen kennen ze wel, maar ze kwamen nooit echt enthousiast terug.

Bakema heeft zeker een punt, qua fokprogramma’s,
die helaas nodig zijn om bepaalde soorten in stand te houden.Zover is het inderdaad gekomen, triest genoeg.

Avatar

sally · 20 juni 2005 op 00:41

De strijd om het bestaan wordt in de natuur tot ver onder de gordel uitgevochten. Moord en doodslag, diefstal en verkrachting, list en bedrog: alles wat God de mensen heeft verboden, doen de dieren en de mensen kijken vertederd toe.
(Midas Dekkers, “De Mees”).Voor veel geld worden reservaten ingericht waar de dieren naar hartelust elkaar naar het leven kunnen staan.Je zou het hele verhaaltje moeten lezen Fred. Sluit prachtig aan op jouw column.
Erg mooi geschreven column van jou.

Avatar

Ma3anne · 20 juni 2005 op 01:03

Mijn God, een kind van drie jaar lastig vallen met dergelijke grote problematiek? Dat meen je toch niet, Fred?:-o

Mijn kinderen zijn doodgegooid met zorgelijke verhalen over de natuur in allerlei projecten op de basisschool en ik vond dat eerlijk gezegd te veel van het goede destijds. Ze konden er soms niet van slapen!

Gelukkig heb ik dat een beetje bij kunnen sturen door ze Ranger bij het WNF te laten worden en ze daar met activiteiten mee te laten doen. Het WNF geeft kinderen de kans actie te ondernemen en de bewustwording van de problematiek past bij de belevingswereld van kinderen.

Maar buiten dat: ik vind het gewoon weer een keigoede column met een onderwerp dat me na aan het hart ligt.

Geef een antwoord