Ik klopte aan bij Greet en Gruwel, de Witte Wieven uit mijn bos. Gelukkig waren ze thuis. Ze roken beiden naar vers gestreken was en wasverzachter. Niet vreemd want het was maandag wasdag. Ik viel maar gelijk met de deur in huis. Ik vroeg aan Greet en Gruwel of zij onlangs haas Zoef Zoef, midden op de dag, de stuipen op het lijf hadden gejaagd. De eieren van Zoef Zoef waren allemaal kapot geklutst. Die baalde verschrikkelijk.
Haastige haas zoefde hard de struiken in. Zoef Zoef, riep ik hem nog na, waarom die haast? Zoef keek twee tellen om en riep in hazenvlucht: Witte wieven, witte wieven, ze zitten op mijn hielen, en dat is geen fabeltje. Wat een eng bos is het hier. Zoef was duidelijk overstuur. De eieren klutsten op zijn rug. Als dit maar goed ging. Het was nog lang tot Pasen. Had Zoef nu echt al Witte wieven gezien, dat was haast onmogelijk. Die spookten meestal alleen ’s nachts door mijn geliefde bos. Daar moest ik het mijne van weten.
Ik raak altijd in de war van de lentezon. Waterig zoekt de witgele ploert mij altijd op tussen de bomen. Het lijkt alsof hij mijn dagelijkse levenswandel stiekem bespiedt. Knipperen met de ogen is dan het enige wat ik kan doen. Heel irritant. Raakhout heeft gruwelijk de pest aan dat waterig gezonneschijn in de lente. Hij houdt meer van de duisternis. Hoewel, sinds hij niet meer wegdommelt in de wintermaanden is de duisternis niet langer zijn kameraad.
Er staat hier een hele grote tent in mijn bos. Al een paar weken. Voortdurend lopen er, meestal opgewonden, een hele hoop mensen in en uit. Af en toe stijgt er rook op uit de tent. Het maakt mij heel nieuwsgierig. Wat is hier aan de hand? Er wordt heel veel kippengaas de tent in gezeuld. Ben ik hier een grootschalige kippengaassmokkel op het spoor? Wordt hier illegaal een megakippenstal gebouwd in mijn geliefde bos? Ik houd de boel scherp in de gaten. Er wordt ook veel gedronken door die vreemde gasten.
Ik zat behoorlijk in mijn maag met Harrie duplo. Raakhout kon zijn evenbeeld ook niet zien of luchten. Die rare klonen moesten snel verdwijnen. We smeden een ijzersterk plan. De uitvoering van het plan was gecompliceerder dan we aanvankelijk dachten. Die twee losers zaten voortdurend in onze nek te hijgen. Het werd een uitputtingsslag.
