Harrie

Die Harrie leek verdomde veel op mij. Grijze baard, jute jurk, spitse kin. Hij sprak zelfs met dezelfde stem. Raakhout zag ik nu ook zijn wenkbrauwen fronsen. Zijn Weronika leek ook als twee druppels water. Ook hij werd helemaal gek van het stereogedrag van zijn evenbeeld. Raakhout sprong alle kanten uit. Maar waar hij ook naar toe sprong, zijn evenbeeld kleefde steeds weer aan. Harrie zag mij kijken en tikte mij nu op de schouder. Mijn verbazing was hem niet onopgemerkt gebleven. Hij keek mij doordringend aan en zei: Dat is wel effe schrikken hè? Zo’n tweede Harrie? Gris mich nich!

Help ik ben mijn Weronika tegen het lijf gelopen. Het is best eng om je evenbeeld tegen te komen. Het gebeurde afgelopen week toen ik mijn bos inspecteerde. Raakhout had mij op zijn geheel eigen wijze, met kwijl op zijn boven- en onderlip, duidelijk gemaakt dat er vreemde wezens in het bos rondspookten. Daar moest ik natuurlijk het mijne van weten.

Gris mich nich … vandaag is het weer boomklopdag. Mijn favoriete berk, mister Lindemans prikkelde mijn geheugen en herinnerde mij eraan dat ik nog zou vertellen over het verschijnsel Weronika. Druïde Preiznig had hierover verteld tijdens de paddologennieuwjaarsborrel.

Het is 14 graden Fahrenheit als ik druppend uit mijn paddenpoel klim. Raakhout vindt mij maar een watje en blaast wat voor zich uit. Hij heeft het helemaal niet koud. De ijsschotsen glibberen onder mijn blote voeten. Brrr … gris mich nich. Vloekend steek ik mijn vuist denkbeeldig in de lucht richting Gabriel. Deze verrekte mongool labelt temperatuur in absolute cijfers positiever dan Anders.