Zouden er mollen en eikels bestaan met claustrofobie? Ik ben een eikel maar niet bang voor kleine ruimtes. Met behulp van een scheerspiegel durf ik in mijn eigen gat te kijken. Zoals een vrouw die alleen thuis is, zeg maar. Met alles aan kant.
‘Doe je jas uit en warm maar eerst je handen.’
Hoe vaak heb ik die zin al gehoord! Het was dan meestal winter. In de herfst doelde ze op mijn regenjas.
‘Als er over de gehele breedte van de rivier mensen tot aan hun neus in het water staan zal ik niet schromen om ook het hoofd van de donkere vrouw te gebruiken als middel om de overkant te bereiken.’
Er zijn redelijk tot veel mensen waar ik een hekel aan heb.
Frans was er daar een van.
Frans was een persoon die nooit lachte, iedereen gebruikte als vod en het bloed onder je nagels haalde.
Nou zeggen ze wel eens dat er in iedere mens iets goeds zit. Nou, neem van mij aan dat het goede bij Franske wel heel goed was verstopt. En streken dat hij had! Hij liep rond met zijn hoofd een beetje schuin omhoog. En een snor dat hij onder zijn neus had! Zelfs als je achter hem stond kon je hem zien, de snor.
Het verschil tussen niets en meer. Een beetje.
Ongeveer evenveel als iets. Iets meer of minder dan dat.
Van alles heb ik geproefd. Niet van alles. Van bijna alles.
Eigenlijk ook niet van bijna alles. In ieder geval van veel.
