Winters: nu & toen (slot)

Winter 2010 loopt op zijn einde. De koudste sinds veertien jaar met veel sneeuw. Ik heb er van genoten, maar realiseer me ook dat het, met een koudegetal van bijna 95 niet echt een strenge winter was. Gezien het machine gebreide jack dat ik draag – gekocht voor mijn eerste wintersport vakantie februari 1965 – dateert deze foto uit [b][url=http://belichtingstijd.blogspot.nl/2010/03/winters-nu-toen-slot.html]de winter van 1966[/url][/b]. Een winter die met 99.3 hellmannen kouder was dan de afgelopen winter, maar wie denkt daar nu nog aan terug.

Winters: nu & toen (3)

We leven maart 2010 en daarmee is de kans dat er in deze winter nog een Elfstedentocht gereden zal worden uiterst klein. De 200 km lange schaatstocht is nog nooit in de maand maart gereden. Wel kwamen de rayonhoofden een keer in maart bijeen om de mogelijkheid van een tocht te overwegen. Dat was in de winter van 1955. Met een 35ste plaats op de rangorde ‘koudste winters gemeten sinds 1901’ geen bijzondere winter.

Winters: nu & toen (2)

Ik vraag me af in welke winter deze foto van [b][url=http://1.bp.blogspot.com/-bEc8FBPgHVg/Tyvtn2M7vBI/AAAAAAAACVE/na5sJ1AkjwY/s1600/gezicht+oosteinde_3.jpg]mijn ouderlijk huis[/url][/b]
gemaakt is?
Niet dat grote huis gebouwd aan de provinciale weg, maar dat scheefgezakte bouwsel onderaan de dijk. En was het wel een winter? Wat rond neuzelen op de site van het KNMI levert interessante gegevens op. Ik bijvoorbeeld, heb nooit geweten dat het woord ‘Winter’ een samentrekking is van Water en Wit?

Winters: nu & toen (1)

Net wakker kijk ik door het raam, naar weer een witte wereld. In een paar uur tijd heeft mijn buurt haar grauwe kleed afgelegd en toont zich nu als een nog maagdelijke bruid. In mij ontwaakt het kind met al zijn energie. Een laag sneeuw werkt beter als prozac of een ontbijt voor een lamp met blauw licht. Kort daarna loop ik langs het bevroren water van de sloot, die de grens vormt met ‘Ons Buiten’.

O, heerlijke griep! 3/3

Sinds een half jaar staat er bij mij in de woonkamer een Sony flatscreen van flink formaat me zwart aan te kijken. Stop je er een mooie film in, dan wordt het een ander verhaal. Dus pak ik een plaid, schik de kussens en nestel me op de ruime Ikeabank in gezelschap van een flinke stapel Dvd’s en een grog waarin ik bij gebrek aan cognac maar whiskey heb verwerkt.