De gewone gezonde man is op vakantie in een warm land. Hij staat op dit moment zomaar wat voor zich uit te staren. Het maakt niet uit waar hij zich precies bevindt, want de gewone gezonde man heeft het aangeboren vermogen om zich schier eindeloos lang op te kunnen houden op plekken waar niets te zien, niets te horen of anderszins iets te beleven valt.
Het is aangenaam om temidden van je soortgenoten te kunnen vertoeven. Tussen mensen die je passies delen en begrijpen, dat voelt vertrouwd aan, als een warm bad. Natuurlijk, het kan niet altijd. Je moet je ook regelmatig met buitenstaanders inlaten, al was het maar om de kachel brandend te houden. Het is nu eenmaal niet alle dagen feest.
Het lot is grillig en het leven onrechtvaardig, daar is niets aan te doen. Maar als we weer eens door de voorzienigheid hardhandig om de oren zijn geslagen, hebben we de neiging om ter vergelijking te kijken naar mensen die het beter lijken te hebben getroffen dan wij. Terwijl het natuurlijk meer troost biedt om een vergelijking te maken met degenen die het nog zwaarder hebben te verduren. En die zijn er altijd.
Leonard vraagt of ik het een geschikt moment vind voor een glaasje cognac. Ja lekker, zeg ik, want ik vind vrij veel momenten geschikt voor een glaasje cognac. Hij verwijdert zich en ik heb nu de tijd om het vertrek waarin ik me bevind wat nader te bekijken. Veel donker hout en donkere kleuren. Velours gordijnen en groene, wollige vloerbedekking. Veel oude dingen. Het soort inrichting dat door veel mensen voor chic wordt gehouden, maar waar wat mij betreft de bezem van de 20ste eeuw wel eens door heen mag.
