Culinair is een woord dat ik mooi vind klinken, maar daarmee houdt voor mij iedere affiniteit op.
Zowel het prepareren als het consumeren doet me niets. Sterker nog, ik vind alles rondom dit woord bloedirritant. En dat is knap lastig als de rest van je omgeving zo’n beetje de hele dag gebruikt om toe te werken naar dat ene heuglijke feit; het avondeten. In de
volksmond ook wel sociale happening; het hoogtepunt van de dag genoemd.
Schiet toch op, zeg.
Wel eens iemand zijn dag zien vertellen met zijn mond vol?
Wel eens iemand enthousiást of emotionéél zijn dag zien vertellen met
zijn mond vol?
Niet? Nou, ik wel en ik kan je vertellen dat dat bij mij geen associaties oproept met sociaal, behalve dat het rijmt; banaal gemaal.

Vreemd genoeg zit ik bij een eetclubje. Dat is blits; bij-klets-meetings koppelen aan eten. Schijnt een band te scheppen.
Ik heb het niet verzonnen, echt niet. Moet je een half jaar kwekkebekkend overbruggen en dan moet dat zonodig malend en hikkend gebeuren.

Het functionele ervan, ontgaat me dan ook volkomen. Ik vind het zelfs ronduit onsmakelijk als ik uren moet koekeloeren in malende etensrestjes.
Verdomd lastig ook, om daar nog wat begrijpelijke taal in te ontdekken.
Ik ben al geen hongerig tiepje, maar na vijf minuten focussen op smurrie die bijna slokdarm-waardig is, overweeg ik serieus om mijn eten voortaan intraveneus tot me te nemen.

Ik ga zo’n avond dan ook steevast met knorrende maag naar huis. Vraag me niet wat dat hongerig maatje uit een ver verleden, aanhad of verteld heeft. Ik weet er geen fluit van. Ik kan wel alles vertellen over stukjes spinazie tussen tanden, vullingen in rechterbovenkiezen en overtollig lucht dat zonodig naar buiten moest.

Maar ook in gezinsverband is het een schijnbaar niet te onderschatten fenomeen. Er gaan geruchten dat de meest ingewikkelde familiedrama’s worden opgelost tussen de soep en aardappels door. Dat je verdrietjes uitstekend kunt sussen met appelmoes, gebroken kinderzieltjes kunt smeren met jus en je ruzietjes gewoon afblust met een toetje.
Mij niet bekend.

En terwijl Nederland gelukzalig met lieftallig gezinnetje aan tafel schuift, begin ik dan ook hysterisch aan mijn dagelijkse bijna-dood-ervaring; ik sus felle discussies, ontwijk rondvliegende erwten, aanschouw het rampgebied, dat even geleden nog gewoon een huiskamer was en ben een zenuwinzinking nabij.

Is Nederland gek, of ben ik het?
Geef me tegen zessen een broodje kaas, een verlaten huiskamer, een simpel bakkie koffie en ik ben volmaakt gelukkig.
Lijkt me trouwens ook veel gezonder dan dat sociale avondgedonder.

Categorieën: Diversen

15 reacties

WritersBlocq · 3 mei 2005 op 12:50

Een geweldige uiteenzetting heb je hier weer gefabriceerd! Jammer dat je er van de kook van raakt, of moet ik dat juist niet zeggen?
Ik vind het juist heerlijk, in goed gezelschap smullen en lang na-tafelen. Groetje, Pauline.

Wright · 3 mei 2005 op 12:55

[quote]En terwijl Nederland gelukzalig met lieftallig gezinnetje aan tafel schuift, begin ik dan ook hysterisch aan mijn dagelijkse bijna-dood-ervaring; ik sus felle discussies, ontwijk rondvliegende erwten, aanschouw het rampgebied, dat even geleden nog gewoon een huiskamer was en ben een zenuwinzinking nabij.[/quote]

Haha, geweldige zinnen!
Erg leuke column,
gelukkig niet herkenbaar.:-D
Niets leukers dan lekker culinair bezig zijn en dan eindeloos aan tafel zitten met een stel goede vrienden.
Toppunt van genieten…

champagne · 3 mei 2005 op 13:29

[quote]Niets leukers dan lekker culinair bezig zijn en dan eindeloos aan tafel zitten met een stel goede vrienden.[/quote]

Ik schuif aan bij Wb en Wright. Eetclubje vormen dames?:-P

Wel vind ik je column weer smakelijk én goed verteerbaar!

WritersBlocq · 3 mei 2005 op 13:47

Doen we! Waar, wanneer, hoe laat?
Ah Louise, kom nou ook (afwassen desnoods). Ik heb wel trek om hem nog een keer te lezen, zo leuk geschreven hihi.

Kees Schilder · 3 mei 2005 op 14:06

[quote]Geef me tegen zessen een broodje kaas, een verlaten huiskamer, een simpel bakkie koffie en ik ben volmaakt gelukkig[/quote]

Mee eens, maar om een andere reden. Ik ben allergisch voor tandenstokende randviolen.Bij de aanblik daarvan alleen al,gaan mijn darmen acuut in een spagaat.
Fantastisch geschreven.

Ma3anne · 3 mei 2005 op 14:26

[quote]Geef me tegen zessen een broodje kaas, een verlaten huiskamer, een simpel bakkie koffie en ik ben volmaakt gelukkig. [/quote]

Die tijd komt absoluut een keer en dan verlang je terug naar wat je nu hebt. Wedden?

Ik vind dit weer verrekte goed geschreven.

KingArthur · 3 mei 2005 op 14:42

Ik kan er erg van genieten om met vrienden een goede maaltijd te nuttigen. Op een gewone dag is eten inderdaad voor mij ook slechts een kwestie van vulling omdat het moet.

Dees · 3 mei 2005 op 15:13

Gheghe, bitterzoet vermaak dit..

Maar de eerste stap naar verbetering is gezet, ik zie hier de aanzet tot een virtueel eetclubje. Komt geen malende spinazievulling meer aan te pas 😉

Leuke column, lekker stukkie zwarter dan anders.

Maurits · 3 mei 2005 op 23:05

Lekkere onzin waar echter niets tegenin te brengen is. Goed geschreven dus! Het enige dat je kan proberen om over je aversie tegen het culinaire heen te komen is een keer uit eten te gaan met een leuk iemand. Die niet met open mond eet.

Louise · 4 mei 2005 op 19:38

Ik sluit me meteen aan bij het digitale eetclubje; lijkt me het mooiste dat er bestaat, alleen dat virtuele afwassen al 😀
Bedankt voor jullie reacties op dit hysterische stukje. Zeker na de column van Dieperik die er zo haaks op staat.
(Ik let trouwens nooit op het tijdstip van insturen, jullie ook niet hè :-D;-))

Li · 4 mei 2005 op 20:52

[quote]Ah Louise, kom nou ook (afwassen desnoods). [/quote]

Dan droog ik wel af:-P
Onder het afwassen ontstaan de meest fascinerende gesprekken. Zeggen ze 🙂

Li

pepe · 4 mei 2005 op 21:02

Natafelen en spetters tijdens de afwas zijn het leukst!! En ik kan niet zeggen dat ik niet van eten houd.

Toch een leuke column

viking · 4 mei 2005 op 22:25

Ik vraag me dan wel af of jij en ik het zelfde onder eten verstaan…

KawaSutra · 5 mei 2005 op 00:03

Bij ons is het eten een stoelendans ergens tussen 19.00 en 23:00 uur, dus ik kijk ze nooit in de bek.

(ik heb geschreven dus nu mag ik ook meepraten….)

ignatius · 5 mei 2005 op 21:58

Erst das Fressen, dann die Moral… 😉

Geef een antwoord