Baby Boem!

Als we aan tafel zitten, voel ik de bui al hangen. Mike en Dina hebben ruzie, niet dat ze schelden of wat dan ook, ze zijn stil,  doodstil. Om hun heen hangt een soort van zwarte aura en ze roeren een beetje lusteloos door het eten op hun bord. We negeren die twee en nemen quasi gezellig de dag door.

Als de tafel is afgeruimd, de vaat in de afwasmachine staat, zie ik Mike met zijn hoofd naar beneden naar boven lopen met Dina achter hem aan. Binnen vijf minuten zijn ze weer terug. Mam, Pap, kunnen we even met jullie praten? “Oeps denk ik, dit is serieuze shit, het is uit. Lulluvuduh, ligt op de loer voor mijn jongste. Zijn eerste vriendinnetje…hoe ga ik hem troos…” Mijn gedachtegang wordt ruw onderbroken door één woord “overtijd”.

Opeens ben ik bij de les. Ik kijk naar Mike en voordat ik überhaupt nog wat kan zeggen, gooit hij drie zwangerschapstesten op tafel. “Positief” zo stelt hij. Ik kan het niet laten om het meest stompzinnige te vragen wat je als moeder op zo’n moment kan vragen “Hoe kan dat nou?”

Als ik Dave, mijn oudste, aan de telefoon het nieuws vertel. Barst hij in eerste instantie in lachen uit. “Wat een stelletje sufkutten”, is het eerste wat hij zegt. Ik hoor zijn vriendin op de achtergrond vragen “Wat?? Wat??” Snel geeft hij antwoord. Ze valt meteen stil. “Wat, gaan ze doen mam? Houden ze het?” Op die vraag kan ik geen antwoord geven, die beslissing is geheel aan Mike en Dina. Eén van de weinige principes die ik heb is “Ben je oud genoeg om te vrijen, ben je ook oud genoeg om te weten wat daarvan komt.”

De volgende dag voel ik het principe wankelen. Mijn principes zijn schijnbaar niet zo principieel als het om de toekomst van mijn jongste gaat.  Om de paar uur, kijk ik vragend naar Mike, die vervolgens zijn hoofd schudt. Nog geen beslissing. Alsof je zo’n beslissing in een paar tellen kan nemen. Natuurlijk niet, dat weet ik ook wel, maar toch…..

De dag sleept zich voort, als ’s middags rond drieën de telefoon gaat. Aan de andere kant hoor ik eerst gesnik, dan gesnotter en daartussen door hoor ik de stem van de vriendin van mijn oudste. “Kan ik even met je komen praten?” Ik ben bijna blij met de afleiding. Want haar kennende zal ze haar grote teen hebben gestoten en is haar nagel gescheurd. Maar daar kan ik tenminste wel wat aan doen. Een kusje op haar voorhoofd, een pleister om haar teen en de belofte dat we in het weekend, haar nagels laten doen, zal haar verdriet doen afnemen.

Als ze binnen komen zie ik een vlekkerige Vera en schuin achter haar staat, een beetje schaapachtig, mijn oudste. Als ervaringsdeskundige speur ik naar bloed en gescheurde nagels, ik zie niets. Dus kijk ik ze vragend aan. Dave ontwijkt mijn blik,  draait zijn hoofd weg en ontdekt schijnbaar iets interessants op de muur. Vera barst weer in snikken uit en tussen het snikken door,  hoor ik het enige woord, wat ik de komende tien jaar niet had willen horen “overtijd”!