Bed

Het bed tegenover mij was leeg. Schuin rechts lag een oudere vrouw mij vriendelijk toe te glimlachen. Ik knikte terug in een poging vriendelijkheid en afstand te combineren. Als ik ergens geen behoefte aan had dan was het wel contact, ook al heb ik over het algemeen een zwak voor oudere dames. Ik had even genoeg aan mijzelf. Wellicht voelde ik op dat moment al aan dat deze oudere dame -ze zwaaide ook even- de extreem nachtrustverstorende combinatie van oude damesblaas en roestvrijstalen postoel vertegenwoordigde. Ik lag vast.
Kort tevoren was ik op weg naar mijn eigen ruime bed. Nu lag ik vast. Met een stuk of tien pleisters was ik verbonden aan de monitor. Groene grafieken die mijn onrust vastlegden. Iedere beweging iedere oneffenheid. Het stelde me gerust. Ik had vertrouwen in de techniek. Ik had vertrouwen in de te jonge arts -Jean Paul, een knaap- die mij geruststellend toesprak; in de zusters die over hun dronkenschap tijdens het laatste feestje verhaalden. Ik nam het in me op en het stelde me gerust.
Die nacht kletterde de urine met regelmaat. De uitgeputte oude damesblaas deed haar best. Halverwege vulde het bed tegenover mij zich met een spoedje. Ik kon de slaap slecht vatten en bracht de nacht ergens tussen onrust en -na een blik op de techniek- iets van overgave door.
Mijn ontslag de volgende dag leek een vanzelfsprekendheid maar ik ben er nog niet helemaal uit.