Bekentenissen van een beginnend misantroop 2

Toch stap ik nog steeds met een zekere naïviteit in nieuwe contacten en ben ik ervan overtuigd dat je de wereld een stukje beter maakt wanneer je de ander met betrokkenheid en belangstelling tegemoet treedt. Let eens op hoe verbaasd er gereageerd wordt, als je er blijk van geeft namen, data, banen of belangrijke ervaringen van een ander te hebben onthouden. Maar mijn verwachtingen wat betreft wederkerigheid zijn laag gespannen. Ondanks dat doet het niet nakomen van een belofte te bellen, te mailen, iets op te sturen of mee te nemen mijn deur onmiddellijk dicht. Ik vind het gênant om iemand aan afspraken te herinneren. Blijkbaar was het dan niet belangrijk genoeg, was IK niet belangrijk genoeg. Waarom kan ik daar niet met onthechting op reageren. En heb ik aan mezelf niet genoeg.
Natuurlijk omdat ik net zo’n opgefokt en ijdel egootje ben als de meesten van u. Vechtend voor een plekje in de sociale hiërarchie.

Nog zo wat;
De meeste mensen hebben er vooral behoefte aan om leeg te lopen en hun eigen voortreffelijkheid, gelukkige omstandigheden, slimmigheidjes of fysieke ongemakken zo breed mogelijk uit te meten.
Zelf zwijgen is voldoende. Wie beschikt over basale luistervaardigheden krijgt vloedgolven bagger over zich heen.
Je kan dat ook omdraaien. Omdat er naar niemand meer echt geluisterd wordt breken de dijken door als zich daartoe de gelegenheid voordoet.

Een andere irritante eigenschap van mensen is het zich toe-eigenen van het gespreksonderwerp door het uitbraken van het meest walgelijke zinnetje van dit post therapeutische tijdperk;
‘Dat herken ik’. ‘ Dat heb ik ook (gehad)’.
En die herkenning is genoeg om los te gaan over de eigen kwalen,of die van familieleden tot in de derde graad.
Ook het toedekken is een beproefde methode om wat intenser contact uit de weg te gaan. De mens heeft daartoe een haast onuitputtelijk aantal clichés tot zijn beschikking;
‘Joh dat komt wel goed,valt wel mee,wat dacht je van mij, het leven gaat door,je moet toch wat, ze zijn zo knap tegenwoordig,wakker liggen daar heb je niets aan, ga eens lekker naar buiten, die komt wel terug, etc..’
Anderhalve cents adviezen schijnbaar goed bedoeld maar voornamelijk met de intentie om afstand te creëren en niet wezenlijk involved te raken.

Heimelijk bewonder ik degene die een oninteressante of niet geïnteresseerde geprekspartner rigoureus en zonder excuus de rug toekeert. Handels merk van de diep betreurde Herman Brood. Maar ja dat was een artiest en onder invloed en dan is het weer interessant.

En hoe komt dat nou toch allemaal, vragen jullie je af.
Wel..
Hoezeer we ook als mensen op elkaar lijken, het luttele promille aan individualiteit biedt ruimte aan een onmetelijk scala van verschillen die duidelijker worden naarmate de tijd je innerlijk erodeert.
De ronde vormen van je persoonlijkheid, die zo makkelijk pasten bij die van zoveel leeftijdgenoten, groeien uit, krijgen butsen en kloven waardoor een uniek landschap ontstaat. Een grillige omgeving die voor anderen moeilijker te betreden is dan in de jonge jaren.
Je ontwikkelt een volstrekt eigen binnenwereld waarvan hoogte en diepte vaak voor jezelf al nauwelijks te bevatten zijn. Zo tol Ik als een planeetje door het gemeenschappelijk universum. Waarvan ik mezelf als het vanzelfsprekende centrum ervaar, dat dan weer wel.

En dat zien we de laatste jaren versterkt terug in het sociale verkeer waarin geen mens zich meer door wie dan ook de kaas van het brood laat eten. Integendeel voor iedere kleine goddelijkheid en zijn egomane wensen of achterdochtige vooringenomenheid dient de wereld zich inschikkelijk te tonen op straffe van middelvingers, scheldpartijen of erger.
We zijn sinds de middeleeuwen niet veel opgeschoten en ik heb geen enkel vertrouwen in de cohesie van onze samenleving wanneer het laagje vernis dan ons schijnbaar omhult om wat voor reden dan ook los mocht laten. Onze ontwikkeling van rechtop lopende savanne bewoner tot 21e eeuwse homo digitalis heeft geen gelijke tred gehouden met de snelheid waarmee we onze leefomgeving van onze werkelijke behoeften vervreemd hebben. Het gaat veel mensen veel te snel.
Omringd door facebookvrienden en Blue Ray series verschansen we ons onder eigen volk in de eigen burcht.

Of evolueren we onder invloed van de techno revolutie naar een nieuw stamverband? En worden we daar leukere mensen van? ik denk het niet.

Meer daarover in deel 3. Over mensenhaat, oude idealen en consumentisme.
Volg het..!