“Het doet maar even pijn” zei de lieftallige tandartsassistente terwijl de wat minder fris ogende tandendokter me smalend aankeek. Hij hield de spuit nog even voor mijn gezicht zodat ik nog eens goed kon zien hoe groot het was. Hij was duidelijk niet gevoelig voor mijn non-verbale signalen van wanhoop en angst. Terwijl zijn zwaar behaarde armen in de weer gingen wipten zijn zwarte weerbarstige wenkbrauwen op en neer. In gebrekkig Nederlands zei hij:”Ik starten nu”. Mijn lichaam trok in een kramp ten ik begon mijn eigen angstzweet te ruiken. Ik dwong mezelf aan tropische stranden te denken, aan dartelende dolfijnen die me uitnodigden voor hun waterspel. Helaas dwaalden mijn gedachten steeds af naar een middeleeuwse martelkamer, in een of ander Oostblokland, waar deze bekkenbeul zijn gerief kon halen.

Nu moet ik toegeven dat die verdoving geweldig hielp bij het losmaken van mijn tandvlees. Ik voelde nauwelijks het gepeuter van de pincet toen ze de zenuw er uit trokken. Ook dit rare gevalletje werd dicht bij mijn neus gehouden. Het formaat van de zenuw was in verhouding met die spuit te verwaarlozen. Dat zo’n minuscuul lichaamsobject mijn leven zo kon vergallen.

“ Mevrouw, we doen nu even wat cement in de oven. Als het 100 graden is, drukken we het stevig in het gat. Dit kan even branden”. Ik probeerde nog te knikken van ‘Okay, kom maar op’ maar mijn beweging werd belemmerd door een nieuwe dimensie van pijn. Binnenin stierf ik duizend doden, maar gaf natuurlijk geen krimp. Ik gunde dit voormalig lid van het Rode leger geen greintje plezier. Ik heb goed opgelet tijdens de vele afleveringen van Nikita. Nooit toegeven aan pijn, op één punt focussen. Maar op welk punt?

Terwijl ik hierover nadacht kwam Barbie met haar ‘Shine and Bright-smile’, weer in mijn blikveld. “ Wist u dat deze behandeling €300,- kost? Bent u wel verzekerd?”. Ik bedankte haar met een kort knikje omdat ik nu een punt had om op te focussen. Hoe zat dat ook alweer met mijn verzekering? Had ik dat niet laatst veranderd? Iets met eigen risico en premieverlaging. Had ik niet pas geleden een aanvraag gedaan bij een nieuwe verzekering? Had ik daar nu mee ingestemd of niet? In gedachten zocht ik mijn bureau af, op zoek naar de verzekeringspolis.

Toen mocht ik spoelen. Mijn nieuwe vijanden vertelden er niet bij dat ik dat helemaal niet zou kúnnen met een totaal verdoofde smoel. Het water sijpelde langs mijn gevoelloze lippen mijn t-shirt in en er vormde zich een raadselachtig nat plekje ter hoogte van mijn navel.

“ Nu heeft u nog 6 dagen pijn, u mag ibrupofen slikken, hoor”. Alsof ze daarmee geruststelde, vervolgde ze: “ Maar nu kan het zijn dat het gaat ontsteken. Dan krijgt u antibiotica”. En nadat ik een laconieke ‘we zullen zien’ eruit perste, kwam ze helemaal met een mooi vooruitzicht. “ Oja, de tand kan wat groen/grijs uitslaan op een gegeven moment, maar dat bleken we dan wel weer”. Nu heb ik al geen stralend witte ivoren wachters, maar groen/grijs!

Volledig onthutst verliet ik de praktijk. Niet alleen mijn zenuwloze tand maar ook mijn beeld van een tandarts was voorgoed gekleurd.

Categorieën: Diversen

Avatar

Tessadus

Schrijft dingetjes.

12 reacties

Avatar

Nachtzuster · 14 juni 2012 op 18:27

Leuk debuut, Tessadus! Welkom op Columnx!
In gedachten zag ik je daar liggen, met je angstzweet. Arme jij!
Een paar schoonheidsfoutjes maar daar las ik gemakkelijk overheen.

Avatar

Mien · 14 juni 2012 op 22:54

Goed beschreven, die ellende bij de tandarts.
Welkom hier.
Tip: roomijs eten.
Helpt zelfs bij een verdoving.

Mien

Avatar

Fem · 15 juni 2012 op 07:49

Altijd een dankbaar onderwerp, de tandarts. Ik heb onlangs een goede beul gevonden. Nu moet ik toegeven dat mijn pijn erger was dan mijn angst, maar het was wel heel prettig om een begripvolle tandarts te treffen…

Leuke column, welkom hier!

Avatar

sylvia1 · 15 juni 2012 op 08:58

Vlot geschreven, graag gelezen. Welkom!

Avatar

Libelle · 15 juni 2012 op 10:13

Zeer welkom, ben het eens met mijn voorgangers.
Het loopt lekker! Ik denk ook altijd aan iets spannends bij de tandarts, details uit een film of zo.

Avatar

Yfs · 15 juni 2012 op 10:20

Het verhaal is beslist een bevestiging van de titel. De vlieger dat het altijd lente is in de ogen van de assistente gaat hier duidelijk niet op. Ik zou het bijna leedvermaak noemen omdat het zo kostelijk is geschreven! Dan kun je maar beter in de stoel van een gynaecoloog zitten! Een heel warm welkom Tessadus!! :zon:

Avatar

Sagita · 15 juni 2012 op 10:44

[code]Terwijl zijn zwaar behaarde armen in de weer gingen wipten zijn zwarte weerbarstige wenkbrauwen op en neer.[/code]
Mooie observaties vanuit het (achterover) liggend perspectief in een tandartsstoel! Welkom!

Avatar

trawant · 15 juni 2012 op 17:38

Leuk stukje, het eind was zonder de laatste twee zinnen
sterker geweest.
De ontgoochelende afmaker is de ‘groen grijs’ mededeling.

Maar veelbelovend debuut..!

Avatar

LouisP · 15 juni 2012 op 21:40

:”Ik starten nu”.
Da maakt ‘t nog spannender

Avatar

Tessadus · 17 juni 2012 op 09:01

Ik zie dit nu pas! Wat een warm welkom, leuk!

Avatar

Tessadus · 17 juni 2012 op 09:02

Bedankt voor je reactie, nachtzuster (wat moet ik zonder jou beginnen)! Wat zijn de ‘schoonheidsfoutjes’? Ik ben erg leergierig… ; )

Avatar

Harrie · 18 juni 2012 op 17:02

Ja die tandartsen stellen altijd veel aan de kaak. Jij ook. Knap gedaan.

Geef een antwoord