Bent!

Ons dijkhuis is lekker laag, met uiterst knusse slaapkamers boven, waar pal onder het dak vooral te liggen valt. Nou ja, daar dienen ze ook voor. Even rechtop staan doe je in een zijwaartse hoek als een korenaar in de wind, dan duik je zo snel mogelijk in bed. Niks aan de hand. Behalve als echtgenoot, fervent zanger van jazz en blues, het rijden naar jamsessies in alle uithoeken van het land beu begint te worden en bedenkt dat hij die zaken ook best thuis in een van de slaapkamers zou kunnen organiseren. Via internet, ja, hoe anders, komt een hele organisatie op gang. Een tweede hands drumstel en dito elektronische piano worden na veel afdingen en bieden aangeschaft. Meestal ver weg af te halen, maar zo zie je nog eens wat van Nederland en Tom is geduldig en meestal niet verward. Bovendien, praktisch met een verjaardag elders gecombineerd, hoeven we maar twee uur om te rijden. Combineren is na musiceren een grote hobby van echtgenoot.

Een tsunamie van telefoongesprekken en mailtjes volgt. En met succes. Er blijken nog veel meer zestigers en zeventigers te snakken naar musiceren in groepsverband, het liefst in een echte ‘bent’. De slaapkamer staat inmiddels als studio vermomd, te snakken naar toekomstige muzikale bewoning. Echtgenoot verplaatst en schuift. Oef, dat drumstel is wel verrekte groot. Gewoon in de hoek schuiven. ‘Ga nou eens kijken boven’, zegt hij een tijdje later met glimogen, als hij uitgeschoven is, ‘Je ziet hem bijna niet meer staan, nu, dat drumstel’.

Ik ga natuurlijk onmiddellijk kijken. ‘Goh’, roep ik naar beneden, ’waar is-t-ie nou toch, ik kan hem niet vinden!’ Maar goed, hij staat in elk geval wel een beetje onder een balk. Hij hoopt blijkbaar op klein uitgevallen muzikantjes, denk ik, zeg ik niet. Gezien ruimte en schuinte heb ik mijn twijfels. Maar daar toon ik zo min mogelijk van. We schaffen twee thermoskannen aan en een trommel koekjes. Zelfs vind ik nog koffiebekers in exact het drumstelrood. Ook ik begin er plezier in te krijgen.

Dan, op een dinsdagmorgen om half tien, komen er vier auto’s de dijk op rijden. Een lange kerel sjouwend met een gitaar met versterker en een, ook al lange, met een enorme basgitaar, die alleen met veel passen en meten de trap op kan. De beneden achtergebleven hoes vult de halve kamer. Een dolfijn in een vissenkom. Alle vijf zijn ze op een gegeven moment boven. Ik hoor gerommel en gemompel, maar verrassend snel daarna, laat een ritmisch oude jazzklassieker, ons huisje schudden en dansen van plezier. Het werkt! Echtgenoot heeft het voor elkaar.

Ze musiceren een paar uur lang en triomfantelijk hoor ik ‘mijn’ zanger er af en toe boven uit. Ik ga natuurlijk zo snel mogelijk een tweede kan koffie brengen en zie ze daar samengepakt onder de schuine balken met pretgezichten muziek maken.

Zelfs de kale appelbomen buiten hebben er lol in. Echtgenoot heeft het voor elkaar gefietst: zijn eigen ‘bent’ gaat werkelijkheid worden…