Ik stond met mijn nieuwe auto in de ochtendfile. Plotsklaps gebeurde het: de vrachtwagen achter mij veranderde mijn auto in een blikken tosti door hem op mijn voorganger met trekhaak te schuiven. De politie, drie man sterk waarvan twee vrouwen, toonden hun administratieve kunsten bij het invullen van de schadeformulieren. Het mannetje was echt een haantje. Zo’n gesjeesde parkeerwachter die vond dat de politiepet hem prima paste. Deze pisvlek beschikte over een hoog ‘mevróúwtjesgehalte’. Daar stond ik dan, met mijn bibberlijf en dito lip, te handelen terwijl de adrenaline door mijn lijf gierde. “Mevróúwtje, u moet hier nog tekenen”, wijzend op het formulier. “Néé mevróúwtje, niet dáár! Híér, mevróúwtje”. Na tien ‘mevróúwtjes’ had ik het helemaal gehad met dat grootste drama van de hele botsing.

“Mevróúwtje, vult u even de Nederlandse nationaliteit in?” Ik keek hem vragend aan. “Kan toch niet missen mevróúwtje, er zit niets allochtoons in u”. Ik stond naast Fatima – de vrachtwagenchauffeuse – die een hoofddoek droeg. Eventjes, maar net te lang, was ik perplex.

“Ik heb nog nooit zo vaak ‘mevróúwtje’ op een dag gehoord, mánnetje”, siste ik hem giftig toe nadat ik mijzelf herwonnen had. “Ú bepaalt de áánsprééktitel, mevróúwtje”. “Jij moet vóóral lèkker zo dóórgaan” zei ik, mijn toon aan de zijne aanpassend en hem bekogelend met pissige blikken. De dag was behoorlijk heftig begonnen, maar ik vond het tijd voor strijd. Graag daal ik af tot het niveau van iemand die zich zo misdraagt.

Ik stak een sigaret op, wetend dat je een boete kunt krijgen voor het dumpen ervan. Sarrend genoot ik van zijn afkeurende blik, hem non-verbaal toeschreeuwend: “Pak me maar, het lijkt mij lekker als je mij op de bon slingert. Dan zorg ik dat jij je nooit zult vermenigvuldigen. Die treiter van je is een waardeloze aanschouwing, dus maak ik er een bouwpakket van zodat je een jaartje zoet bent met je wedergeboorte, menéértje. Vervolgens tover ik je ballen om tot toverballen, stuk pleur dat je d’r rondloopt. Nadat ik ‘homo’ heb geschoren in dat blonde schaamhaar op die rotkop van je, bel ik een paar ruige vrienden van me op die je een beurt geven. Héél hàrd, en héél làng”.

Tijdens deze innerlijke spreekbeurt was de helft van mijn peuk op. Vertwijfeld keek hij naar de as op de grond, de gloeiende andere helft in mijn hand en mijn vuurspuwende ogen. Met klotsende oksels en een natte bilnaad droop hij af naar zijn busje. Op een dag komt hij de ‘verkeerde’ tegen en dan rolt hij naar een invalidenbusje. Geen vrijwilliger zal zijn – nog zere – billen vegen.

Fatima en ik wisselden blikken van verstandhouding uit, woorden waren overbodig. Zijn collega’s waren overigens prima meiden, dat moet ook gezegd worden.


Avatar

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

17 reacties

Avatar

Kees Schilder · 13 mei 2005 op 08:45

Je vind het toch niet erg dat ik me rotgelachen heb? Ondanks je ellende? 😀

Avatar

Ma3anne · 13 mei 2005 op 08:50

Wat een narigheid allemaal. En wat heb ik gelachen. Sorry! 😀

Avatar

Louise · 13 mei 2005 op 08:58

Goed zo, WB! Ben trots op je 😀

Avatar

Mosje · 13 mei 2005 op 09:31

Nou mevrouwtje, dat heb je weer mooi opgeschreven.
😛

Avatar

Eddy Kielema · 13 mei 2005 op 10:33

[quote]Nadat ik ‘homo’ heb geschoren in dat blonde schaamhaar op die rotkop van je, bel ik een paar ruige vrienden van me op die je een beurt geven. Héél hàrd, en héél làng”[/quote]
Kan ik die vrienden ook inhuren bij andere gelegenheden, bijvoorbeeld bij burenruzies of problemen met de belastingdienst? 😛
Je column geeft perfect de gevoelens van onmacht en woede weer!

Avatar

Wright · 13 mei 2005 op 13:01

[img]http://users.telenet.be/honeybee1/lachen.gif[/img]

Haha, ik zie je al staan, gifspuitend van woede met dat bijpassende rood/oranje/roze kapsel!
Wat een vertoning 😀
(Geen beter vermaak dan leedvermaak)

Avatar

viking · 13 mei 2005 op 15:20

😀 😀 😀 😀 😀

Avatar

champagne · 13 mei 2005 op 15:24

He Wb, jij bent gevoelig voor mannen in uniform? 😛

Heel leuke column! 😀

Avatar

Raindog · 13 mei 2005 op 19:13

Goh…. Was jij dat?

😀

Avatar

Bakema_NL · 13 mei 2005 op 22:07

Zal vast niet leuk zijn om zo machteloos daar gestaan te hebben.

Avatar

Li · 13 mei 2005 op 22:36

Alles goed verder 😛

Avatar

KawaSutra · 14 mei 2005 op 00:15

Dat heb ik nou met die vrouwelijke agenten…. 😆

Avatar

WritersBlocq · 14 mei 2005 op 00:23

Ja Kawa, zéker als je niet gepakt wordt?
Niemand neem ik het kwalijk dat ie lacht, het is een koekje van eigen deeg voor deze lachebek om eigen en andermans leed.
Ik heb nog een paar kikkers van mijn benedenburen over die wellicht verhuizen willen naar Eddy’s buren? Daar hebben we mijn zware boys niet voor nodig 😀
Li, ik wil niet wennen aan blikken tosti’s, laten we Fred morgen in de tosti nemen en er een co-column van maken 😛

Avatar

Mup · 14 mei 2005 op 13:17

[quote]Geen vrijwilliger zal zijn – nog zere – billen vegen. [/quote]

Je weet het maar nooit, met vrijwillgers, maar hoop doet leven! Prachtverhaal!

Groet Mup.

Avatar

pepe · 15 mei 2005 op 17:13

Beter laat dan nooit.
Heerlijk geschreven weer, al is het gebeuren niet zo leuk. Ook gelachen om de reacties

Avatar

WritersBlocq · 15 mei 2005 op 17:42

[quote]Beter laat dan nooit.[/quote]
Later ben je altijd welkom, nooit nooit hoor! Die ellendige reacties hebben mij ook laten lachen en alles is weer goedgekomen. Auto gemaakt, nek weer praktisch ok, gewoon weer op naar een saai leven en dito column 😉

Avatar

sally · 15 mei 2005 op 22:49

Geweldig, hoe jij een feest kan maken van zo`n pech verhaal.

Een lust om te lezen!

groet
Sally 😀

Geef een antwoord