Bloed

In 1990 besluit ik met een collega bloed te geven; het is per slot van rekening iets waar altijd behoefte aan is.

Ik word door een oudere verpleegster die erg kordaat doet in een stoel gesmeten; het is een mevrouw met een nare uitstraling dus ik denk: “Dat begint al lekker.”

Na een tijdje gewacht te moeten hebben komt er een jonge verpleegster op me af die de band om mijn arm aantrekt en de naald in de ader laat verdwijnen.
Zonder resultaat echter want er valt geen enkele druppel in de fles.
Dus trekt ze de naald er uit en probeert het nog een keer en wederom komt er geen bloed.
Dan begint ze de naald in mijn arm wat heen en weer te bewegen dus ik denk: “Dat gaat lekker; ik kan het nog beter zelf doen.” (Dat laatste zou nog gekund hebben ook want ik was ooit hospik in het leger.)

“Anja, kan jij hier nog iets van maken?” vraagt de vrouw aan de oudere nare mevrouw.
Deze komt aangestormd, haalt de naald er uit en plaatst deze opnieuw in mijn arm.
Er vallen nu wat druppeltjes bloed in de fles maar om nou te zeggen dat het snel gaat is een overstatement.

Dus na iets van tien minuten zegt Anja tegen mij: “Nou meneer, dat wordt helemaal niets met u. We stoppen er mee!” Ze haalt de naald uit mijn arm en maakt de band los.

Vreemd hoor, mij hadden ze juist geleerd dat je die band direkt los moest maken zodra de naald in de ader zit.