Jou moet ik even spreken zegt het meisje. Ik keer me om en zie twee blauwe ogen, een vriendelijke lach, donker krullend haar en een goed karakter.
Ze lacht. Ik lach terug. “Eh ja, zeg het ‘ns”, zeg ik. “Ik zoek iets waar ik een broodje kan eten en waar ze goede cappuccino’s serveren, weet jij misschien iets?”, vraagt ze terwijl ze me met lachende ogen aankijkt. Bij mij thuis denk ik, maar dat zeg ik niet. “Ehm, geen idee eigenlijk, tja broodjeszaken zat maar de cappuccino’s daar zijn altijd belachelijk slecht. Je kent het wel, van die cappuccino’s met een berg cacao erover die smaken naar een zakje”. Het meisje lacht. Ik kijk wat ongemakkelijk weg. Nu of nooit denk ik. “Ehm, zullen we anders samen een cappuccino vergelijkend warenonderzoek starten?” Ze lacht en vindt het een goed plan.

Amper drie minuten later zitten we op een roodleren bank voor het raam van een broodjeshuis. Zij gaat voor brie met honing en walnoten, ik voor zalm met kappertjes en een iets te frisse dressing. We praten over koetjes en kalfjes terwijl het buiten pijpenstelen begint te regenen. Ze plukt constant met korte draaiende bewegingen aan haar lange donkere haren. Ik krijg het warm en trek mijn jas uit. Mijn notitieboekje valt uit mijn binnenzak. Ze pakt het op en begint er meteen in te bladeren. “Hmm”, zegt ze verbaasd. “Ben je schrijver ofzo?” “Neuj, niet echt”, zeg ik. “Ik moet af en toe alleen wat creatief van me af pennen, ik weet eigenlijk ook niet waar die drang vandaan komt.” “Interessant”, zegt ze al bladerend.
We bestellen nog een broodje en vervolgens ga ik naar de wc. Wanneer ik terug kom staan de broodjes al op tafel. Lekker, vinden we allebei.
We eten en ondertussen praten we honderduit over wat ons zoal bezighoudt. Voor de toevallige passant moet het geleken hebben alsof we elkaar al jaren kennen.
Dan kijkt het meisje opeens verschrikt op haar horloge. “Oh shitttt, ik had tien minuten geleden al weg moeten zijn.” Snel gooit ze wat geld op tafel, knipoogt en roept “het was gezellig, zouden we vaker moeten doen!” Vervolgens rent ze de zaak uit, mij in verwarring achterlatend.
Oké, dat was een vrij abrupt einde. Ik baal want ik vond haar leuk. Jammer, want haar zie je dus niet meer terug, denk ik bij mezelf.
Ik reken af en loop de zaak uit richting mijn fiets. Na tien minuten fietsen door de nog natte straten van de stad ben ik weer thuis. Eenmaal thuisgekomen graai ik mijn notitieboekje uit mijn binnenzak en plof met een kop koffie op de bank. Ik wil wat dingen noteren over het zojuist gebeurde. Op zoek naar een lege pagina stuit ik ineens op een onbekend handschrift. Ik lees het volgende:
____________________________________________
Hugo, ik schrijf dit terwijl jij naar het toilet bent…

Broodjes waren lekker, gesprek was interessant, Hugo is leuk, cappuccino’s…. oeps, vergeten! Volgende keer samen cappuccino drinken?

Liefs Mariëlle, 06********
____________________________________________

Hoe een saaie dag in de stad toch nog verrassend kan eindigen!
Ik vind het prachtig en voel opeens een grote glimlach opkomen.

En Mariëlle? Hoor ik je denken. Het is uiteindelijk niks geworden tussen ons. Althans, niks relationeels.
Maar we zijn nog regelmatig samen in de stad te vinden. Dan drinken we cappuccino, soms met een broodje erbij…

Categorieën: Liefde

22 reacties

arta · 28 januari 2009 op 22:10

Dit las erg lekker weg!
Heel losjes geschreven, zonder in blog-vorm te vervallen. De paar kleine puntjes (of moet ik zeggen aanhalingstekens openen en sluiten…) laat ik dit keer achterwege;-)

Shitonya · 28 januari 2009 op 23:11

Het begon serieus erg leuk en stijlvol..daarna werd het saai, maar het einde was weer aardig. Neem de volgende keer een cappucinno tijdens het schrijven. Wie weet schept dat iets meer pit in het verhaal.

pally · 28 januari 2009 op 23:26

Leuk geschreven met een vlotte pen. Dat het niks geworden is komt misschien ook, omdat meteen maar naar je boekje graaien toch niet zo fijntjes was, achteraf gezien. 😀

groet van Pally

Ma3anne · 29 januari 2009 op 00:20

Eerste twee alinea’s:

Een vriendelijke lach
Ze lacht
Ik lach terug
Met lachende ogen
het meisje lacht
ze lacht en vindt het een goed plan

Iets meer variatie zou beter zijn geweest. Te veel herhaling wordt saai.

Krasblog · 29 januari 2009 op 00:21

Leuke en geslaagde column.

Krasblog

SIMBA · 29 januari 2009 op 07:47

Leuk stukje!

Mien · 29 januari 2009 op 10:15

Leuke column.
Spontaan meteen ook je debuut gelezen.
Je schrijft makkelijk en zeer onderhoudend.
Een aanwinst voor ColumnX.
Welkom bij de club.

Mien

doemaar88 · 29 januari 2009 op 11:00

Leuke schrijfstijl, leest lekker weg. 😀

Mosje · 29 januari 2009 op 11:40

Prima stukje, met plezier gelezen.

lisa-marie · 29 januari 2009 op 12:57

Lekker vlot en het is leuk en met een cappuccino erbij heb ik het met veel plezier gelezen. 😀

Ma3anne · 29 januari 2009 op 14:01

Had ik al gezegd dat ik het een leuk verhaaltje vind?

Hugo · 29 januari 2009 op 15:19

Oh toch? ik dacht al… alleen maar (positieve) kritiek… Hahah 😆 maar danku danku

Hugo · 29 januari 2009 op 15:20

Fijn om te horen Mien! Dankje! 😀

Hugo · 29 januari 2009 op 15:22

Hahaha.. dankje.. nou inderdaad, ben geen held met aanhalingstekens. Ik zit nog niet zo lang op aanhalingstekens typen. 😀 Ik zoek nog een eindredacteur.. interesse? 😉

Hugo · 29 januari 2009 op 15:25

Ik zal het eens proberen, bedankt voor de tip! 😎 Misschien helpt het nog beter als ik er ook een flinke scheut disaronno doorgiet…

Hugo · 29 januari 2009 op 15:29

Nou inderdaad Pally, best brutaal bij nader inzien. 😀 Maar eigenlijk kon ik dat juist ook wel weer waarderen. Lekker spontaan!

Hugo · 29 januari 2009 op 15:31

Ik heb het nog eens gelezen en ik ben het volledig met je eens! Thanks!

Hugo · 29 januari 2009 op 15:34

En dat is nou precies wat ik wil bereiken met mijn schrijven! Lekker weg lezende korte verhalen! Niet teveel poespas… Danku, fijn om te horen! 😀

Hugo · 29 januari 2009 op 15:39

Apart is dat toch eigenlijk he? Sinds een aantal jaren drinkt half Nederland ineens cappuccino. Voor mijn gevoel was het er ineens. Niks geleidelijke introductie in de Hollandse koffie drinkende maatschappij. Interessant wel. Misschien zelfs wel voer voor een nieuwe column. 😀 Maar enjoy your cappuccino!

maurick · 29 januari 2009 op 16:33

Leuk geschreven!
Met plezier gelezen.

En vergeet niet, drink met mate(n) :hammer:

axelle · 29 januari 2009 op 20:29

“Ben je schrijver ofzo?” “Neuj, niet echt”, zeg ik. “Ik moet af en toe alleen wat creatief van me af pennen, ik weet eigenlijk ook niet waar die drang vandaan komt.”

Insgelijks.

Leest lekker vlotjes zeg!

Axellé

Fem · 30 januari 2009 op 09:35

“gewoon” onder het genot van een senseo (ja ik weet het dat is geen koffie) met een glimlach gelezen 😀

Geef een antwoord