En zo kon men in de strips van Suske en Wiske wel meer zaken aantreffen die het verstand in niet geringe mate op de proef stelden. Zo had Jerom gitzwart haar, maar een sneeuwwitte baard. Een merkwaardige combinatie, hoe zat dat? En de in telegramstijl sprekende krachtpatser had altijd z’n ogen dicht, maar waarom liep hij dan nooit ergens tegenaan, beschikte hij soms over radar?
Ook de titels van de albums riepen vragen op. Meestal allitereerden en assoneerden die er lustig op los – De snorrende snor [93], Twee toffe totems [108], De kale kapper [122] – maar net als je daar een beetje aan gewend was geraakt stuitte je ineens op Het zingende nijlpaard [131] ,De stalen bloempot [145], of De zingende kaars [167]. Vanwaar deze uitzonderingen op de regel?
Maar, zo vroeg Danny zich nu af, waarom zou je je eigenlijk druk maken over wat intellectuelen van Suske en Wiske vonden? Die lui vonden altijd wel wát om over te zeuren. Het had te maken met hun complexe en van vele genuanceerde dwarsverbindingen bolstaande hersenen, die grote moeite hadden eenvoudige en eenduidige dingen als zodanig te interpreteren. Ze moesten alles steeds ingewikkelder maken en van een mug een olifant. Niet zelden nam de olifant de gedaante van een metafoor [of een andere vorm van beeldspraak] aan. Als je een intellectueel op een vuilniswagen wees en hem vroeg wat hij zag, dan hoefde je er niet op te rekenen dat het antwoord ‘een vuilniswagen’ zou zijn, dat zou getuigen van grote naïviteit. Veel waarschijnlijker was dat de intellectueel in de vrachtwagen een metafoor zag, bijvoorbeeld voor ‘de moderne consumptiemaatschappij’. Misschien ook wel iets anders, maar de kans dat hij de vuilniswagen als een vuilniswagen zou herkennen was in ieder geval uiterst gering. En zo ging het met bijna alles: in een karbonade zag hij ‘de bio-industrie’ en in een geldstuk ‘het internationale grootkapitaal’ of iets dergelijks. Dit alles maakte de omgang met intellectuelen tot een vermoeiende aangelegenheid, vandaar dat Danny ze dan ook zo veel mogelijk trachtte te vermijden.

10 reacties
troubadour · 23 juni 2014 op 08:50
Goed geschreven weer en koren op mijn molen. Ik heb ook met intellectuelen gewerkt, nooit lang, ik ga hyperventileren.
Spencer · 23 juni 2014 op 09:30
Schrijf er eens wat over.
Mien · 23 juni 2014 op 08:57
Grappige column. Heb me wel eens verdiept in de filosofie van S & W. Vooral in de diepgang van Lambik. Dan kom je in bijzondere situaties terecht. Heerlijk, zo herkenbaar. Mijn favoriet. Professor Barabras.
Spencer · 23 juni 2014 op 09:27
Barabas.
Mien · 23 juni 2014 op 11:25
[b][url=http://www.fisch-hitparade.de/fotogallery/albums/userpics/brasse2,7.jpg]Barabras![/url][/b]
In de betekenis van ‘brassen’, u wel bekend als u een lezer bent van Brusselmans! 😉
.
Spencer · 23 juni 2014 op 13:40
Wat is dat toch met die chronische woordspeligheid van u?
Mien · 23 juni 2014 op 13:54
Ach, Spencer, ik eet zelfs lettervermicelli.
Do I need to say more?
Nachtzuster · 26 juni 2014 op 01:52
:yes: Waarom ben jij nog nooit Column vd Maand geworden? Potentie genoeg aanwezig, lijkt mij.
Spencer · 26 juni 2014 op 11:13
Niet mainstream genoeg. Geeft nix.
Mien · 26 juni 2014 op 12:06
Graag houden zo Spencer. Er is al mainstream genoeg. In de goede oude tijd bij CX werden dit soort columns nog wel eens genomineerd voor CvdM. Wie weet komt het er nog ooit van. Als de redactie zich toch eens de moeite zou getroosten. Zucht.