‘Maammmm, ik wil een huisdier!’ zei de jongste een poosje terug.
‘Dat weet ik toch al jaren’ antwoordde ik zoals altijd.
‘Oh please mam, mag het? Ik zal er zelf voor zorgen echt waar.’
‘Ja ook dat geloof ik, zoals ik geloof in sprookjes. Niet dus’
‘Een hondje of zo? Ik wil het zo graaaaaaag.’ De jongste is de derde in de rij, dus deze discussie heb ik al eerder gevoerd en eens ben ik erin getrapt en geloofde heilig dat ons dochter zou zorgen voor haar eigen hamster.
Ze zorgde heel goed voor het beestje de eerste maanden, maar daarna was het verschonen van de kooi iets minder interessant geworden. Als moeder vond zij mij maar een zeurkous en dus zeurde ik dat iedere week de kooi verschoond moest worden, met veel tegenzin werd het dan ook wel gedaan. Maar voor mij was de lol er al af.
Ik vertikte het om de kooi schoon te maken, ze had immers beloofd het zelf te doen, daarbij komt nog dat ik allergisch ben voor alles wat haren of veren heeft.
Met vakantie gaan was ook niet meer zo gemakkelijk er moest een thuis gezocht worden voor het beestje. Genoeg vrienden die wel willen zorgen voor het hamstertje, maar ook die gaan op vakantie in de tijd dat wij weg willen.
Het lukte elk jaar wel weer, maar toch was het allemaal simpeler zonder huisdieren.

Dit keer was het de buurman die zorgde voor de oplossing, onze jongste telg kreeg van hem een groot stuk zwart zeil en kon daarmee aan de slag.
Met een schep werd een gat gegraven voor zijn toekomstige buitenhuisdieren, zeil erin gemodelleerd, wat stenen en waterplanten in het water. Een kleine vijver was geboren, nu nog de dieren.
Aangezien hij al jaren gek is met kikkers was het niet zo’n moeilijke keus welke dieren zijn buitenhuisdieren zouden worden. Met een emmer ging hij naar de sloot en schepte wat kikkerdril. Binnen korte tijd werden het kikkervisjes en nu hebben we dus een vijvertje met een aantal kikkers.
Van zijn zakgeld kocht hij een klein pompje en de kikkers springen vrolijk in het rond, soms als ik buiten zit zie ik ze hupsen op het gras en over het terras. Allemaal heel erg leuk.

Laatst werd ik ’s morgens vroeg in de huiskamer begroet door een kikker. Hij zat voor mijn bureau en is waarschijnlijk binnengesnapt de avond ervoor.
De jongste heeft hem gevangen en weer in de vijver gezet. Diezelfde avond tegen bedtijd zat op de drempel van onze deur weer dezelfde kikker te wachten tot ik de hordeur zou openen, zodat hij weer kon binnenglippen. Helaas kwam hij niet verder dan de deurmat en ik heb hem weer thuisgebracht bij de vijver.
Een eigenwijs kikkertje dat ons vrolijk begroet, springt nu geregeld in het rond en wij genieten van zijn kunsten. Gewoon wonderlijk mooi om te zien.

Categorieën: Diversen

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

13 reacties

Mosje · 26 juli 2006 op 17:26

Pepe, je weet het he? Als je nog eens een hondje wilt, dan ben ik beschikbaar.
😉

vanlidt · 26 juli 2006 op 18:19

Op weg naar het strand kruiste mij een kikkertje en ik zag het maar net op tijd.

Kijk uit waar je je voeten zet!

KawaSutra · 26 juli 2006 op 18:23

Zo gaat dat bij mij ook. Regelmatig hupt er ’s avonds laat een kikkertje in de keuken rond. Een hele toer om hem weer naar buiten te geleiden. En dan ook nog ongemerkt want de andere huisgenoten klimmen letterlijk op de kast als ze het zouden weten.
Leuke column, leuke titel!

melady · 26 juli 2006 op 23:04

Mosje, Peep is allergisch voor veren en haren dus kun je het wel schudden.

Geloof het of niet…ik stond vorig jaar te koken en hoorde gesnuif achter mij, stond onze grote witte Mekkie (ja ik weet het, originele naam) in vol ornaat in de keuken.
‘Wil je leren vloek’n’, zei eens een boer tegen mij, ‘neem een geit’. GVD

Leuk verhaal Peep, hrknbr 😀

WritersBlocq · 27 juli 2006 op 00:22

Hopelijk transformeert de lieve, ondeugende kikker binnenkort niet in een tuinpad 😮 😮
Gaaf verhaal Peep, liefs – ook aan iedereen thuis en buitenshuis – Pauline.

Naomi · 27 juli 2006 op 12:38

Ik krijg er een kikker van in mijn keel… Heb hier trouwens nog een vervolg op liggen. Loopt wel zielig af. Liefs!

Mup · 27 juli 2006 op 17:45

Lekker hoor, met dit stukje zat ik even achter in je tuin aan de koffie, en jongste zag ik komen en gaan met spullen,

Groet Mup.

Anne · 27 juli 2006 op 17:59

Leuk verhaal Pepe.

Chantal · 27 juli 2006 op 18:03

Leuk geschreven! 🙂

Ma3anne · 28 juli 2006 op 08:04

Kikkervisjes en een vijvertje, hoe verguld kunnen ze ermee zijn. Hartstikke leuk beschreven. 🙂

Dees · 28 juli 2006 op 16:41

Durf het bijna niet te zeggen, ik gruwel van kikkers. Kikkerfobie, niet te geloven, right? Krijg dus ook kikkervel van dit verhaal. Niet vanwege het verhaal, wel vanwege het beeld. Brr.

pepe · 28 juli 2006 op 19:11

*Mosje, weet wel wat je blaft, wil jij voortaan uitgelaten worden in A.?? Geloof ik niks van.

*vanlidt, goed zo, pas op voor overstekende kikkers.

*Kawa, gelukkig vind ik kikkers ook best wel leuk, dus als ze binnen komen vind ik dat nog best leuk ook.

*Melady, een geit lijkt me ook best leuk, gelukkig houden we het hier wel bij kleinere diersoorten, zo’n groot huis hebben we ook weer niet.

*WB een nieuw tuinpad mag best, maar dan gewoon van tegel of stenen, niet van kikkers 😛

*Naomi, ik hoop dat die kikker niet lang in je keel is blijven hangen en ik kijk uit naar je kikkerverhaal

*Mup, je weet hoe graag ik voor jou een mok koffie schenk, dus pak je koffer maar in en tot later bij de vijver.

*Anne en Chantal bedankt voor jullie aardige reacties

*Ma3 je komt maar snel eens vijvertje en kikkertjes bewonderen. Wel reserve sleutels mee;-)

*Dees je hoeft niet van kikkers te houden, van èèn rare vogel is al genoeg 😉

Li · 29 juli 2006 op 22:43

Ga je de kikker een keer zoenen Peep 😛
Wie weet wordt het een prachtige kale prins.

Leuke Peepcolumn!

Li

Geef een antwoord