Dinsdagmiddag in de bushalte aan de markt van Maastricht, hoor ik, terwijl ik ongeduldig sta te wachten op een bus die maar niet komt, met groeiende frustratie kijkend naar mijn horloge en de bocht waar de bus moet verschijnen, gemompel over nieuws uit Luik. Ondanks dat we in het hokje dicht tegen elkaar staan om beschutting te vinden tegen de harde en koude wind, hoor ik slechts flarden van de gesprekken tussen de andere wachtenden; ‘…vier doden… granaten.’ Een jong meisje met een wollen groene muts vult een oudere man aan, die het nieuws zojuist van zijn zoon had gehoord. Ik spits mijn oren en vang op: ‘..een uur geleden.. Luik.’ Dan de oudere man, duidelijker: ‘Vroeger zou je het allemaal niet zo snel horen, maar nu weet je het meteen. Of het er allemaal beter op geworden is, dat weet ik niet.’ Het is een bekende en geruststellende gedachte, het ligt niet aan de wereld, het zijn de media, de globalisering, we weten alles van iedereen. En krijgen vooral de slechte berichten te horen.

‘Maar stel je eens voor, dat wij, hier, terwijl we staan te wachten, in deze bushalte’ spreekt de oudere man plots ongerust, zonder zijn zin af te maken. Ongemakkelijk kijken we elkaar aan. Even zijn we geen doordeweeks tafereeltje, een gemengd groepje van studenten, forenzen en bejaarden dat op de bus wacht, maar een kwetsbaar doelwit van een of andere maniak. Een drukkende stilte volgt, die pas verbroken wordt door de komst van de bus.

’s Avonds thuis kijkt mijn vriend op teletekst. Verontwaardigd en ook wel een tikje geschrokken leest hij voor over de aanslag in Luik. Ik wil het niet horen, maar hoor het toch. Kort. Gelukkig moet de middelste zoon worden overhoord. We nemen er extra de tijd voor, duiken samen grondig in de geschiedenis van de Vikingen, plunderingen en verwoestingen, de middeleeuwse standenmaatschappij en de heksenvervolgingen. Hij heeft het goed geleerd.

Donderdagochtend kleurt mijn krant de details in. De maniak krijgt een gezicht, van een halve pagina om precies te zijn. Nordine Amrani, de Luikse moordenaar. Zijn leven is al geanalyseerd, zijn vrienden en advocaten geïnterviewd en in een speciaal vetgedrukt kader worden zelfs al maatregelen aangekondigd van justitie. “De Belgische regering neemt maatregelen om voorwaardelijk vrijgelaten gevangenen beter te volgen.”

Het levensverhaal van de 33-jarige Amrani is triest, een vicieuze cirkel. Een jonge wees die al vroeg voor de criminele kant koos. Volgens vrienden en advocaten heeft hij zich altijd slachtoffer gevoeld. ‘Nooit zijn eigen schuld, altijd die van een ander.’ Nee, verzet ik me, iedereen heeft een keuze. Altijd. Niet in wat je overkomt, maar wel in hoe je daarmee omgaat. Ik denk aan die mensen bij de bushalte in Luik, wachtend op de bus terwijl de dood langs komt. Dán ben je slachtoffer. Zes doden, op dit moment. Het is niet iedere dag even gemakkelijk om optimistisch over de wereld te zijn.


11 reacties

Mien · 16 december 2011 op 08:11

Tragedies worden vaak theatraal verkondigt. Deze is nuchter verpakt. Dat is niet te zeggen van de dader. Knap geschreven.

Mien Valluik

SIMBA · 16 december 2011 op 08:15

Prachtig stukje actualiteit, met gevoel geschreven zonder het dramatisch te maken. Goed gedaan Sylvia!

Libelle · 16 december 2011 op 08:48

Een krachtig einde, relevante voorbeschouwingen.
Hoogwaardig!

Dees · 16 december 2011 op 10:07

Kan daar zo een bedrukt groepje zien staan bij de bushalte en voel de sfeer. Mooi, dat. Dan een langer tussenstukje om tot de kern van je betoog te komen. De vrijheid (of plicht?) om verantwoordelijkheid voor zelf te nemen en te kiezen. Na het lezen van Dick Swaab weet ik het allemaal zo zeker niet meer. Dat is echter nóg verontrustender.

De laatste zin zit me niet helemaal lekker, want geeft me het idee dat de kern misschien toch niet was wat ik hierboven beschrijf.

Maar mooi stuk.

pally · 16 december 2011 op 10:32

Goed geschreven actueel stukje, Sylvia, dat jouw gedachtengang weergeeft:je gevoelens, de verschillende aspecten. de laatste alinea over de ‘keuze’ en de slachtoffers brengt een voor mij onverwachte twist.

groet van Pally

Ontwikkeling · 16 december 2011 op 10:54

Heel treffend beschreven. Enerzijds is het prettig, de moderne technologie waarmee we elkaar snel het nieuws kunnen brengen. Aan de andere kant zijn de bogen al gespannen en zijn de meningen al gevormd, door de media.
Mooi stuk, Sylvia!

Meralixe · 16 december 2011 op 11:32

Allereerst, het “probleem “ is goed aangebracht.
Los daarvan maar als Belg wil ik toch het volgende kwijt.
Toen jaren geleden een zekere Marc Dutroux uit de gevangenis ontsnapte koste het de kop van twee vooraanstaande ministers. Nu er terug grove fouten gemaakt zijn komt de media bij een kersverse regering niet verder dan bij wat holle woorden. Een media, aan banden gelegd door hogere instanties?
:hammer:

Bhakje · 16 december 2011 op 20:19

Geweldige column, laat me beseffen dat wat voor de één een stukje tekst in een krant is, ook heel dicht bij kan komen voor een ander. Een blik in de maatschappij na een terreur-daad, erg knap neergezet.

sylvia1 · 17 december 2011 op 09:54

Dees, nee, de kern heb je mooi verwoord. Ik heb proberen te observeren hoe dat werkte, met dit nieuws, bij mij. Behalve het nadenken erover, probeer ik het ook te bagatelliseren / relativeren / negeren. Een automatisch overlevingsmechanisme denk ik. Maar dat lukt niet altijd, vandaar de laatste zin.

sylvia1 · 17 december 2011 op 09:59

Ik schrijf niet vaak actualiteitencolumns, ben daarom heel blij met deze reacties.

LouisP · 17 december 2011 op 16:24

Ik voel bij het lezen de schrijfveer goed, denk ik toch. Weer zo ongezocht met die eerlijke zelfafvraging.

Ik wil het niet horen, maar hoor het toch. Kort. Gelukkig moet de middelste zoon worden overhoord. We nemen er extra de tijd voor, duiken samen grondig in de geschiedenis van de Vikingen, plunderingen en verwoestingen, de middeleeuwse standenmaatschappij en de heksenvervolgingen. Hij heeft het goed geleerd.

Heel goed geschreven!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder