Calimero

Met tientallen stonden ze stram in het gelid : stoer, maar eigenlijk vooral eenzaam, te wachten. Ik zag er meteen krikkemikkige ouwe mensen in zitten in duistere benauwde kamers, kreunend, met half geopende monden. De stoelen leken allemaal als leden van een grote, niet zo snuggere familie op elkaar. De grootste variatie zat in hun (wel allemaal lelijke) voetstukken, waarvan ik die met enorme ronde metalen schijven er onder, het afzichtelijkst vond. Het bekledingsleer of de pukkeltjesstof liep qua kleur van zwart, via grijs en poepgroen naar bruin. Met alle deprimerende nuances daar tussen in. Aan de bovenkant zat bij de meesten een soort zijvleugels, zodat je niet opzij zou kunnen kijken als je er in zat.

Nee, nee, geen bejaarden- of verzorgingshuis, maar een meubelshowroom aan de rand van een industrieterrein. Op de stoep voor de enorme glazen etalage, had ik voor binnenkomst al een paar exemplaren zien rillen op de stoep met klapperende prijskaartjes. In de ijskoude oostenwind stonden ze daar, wachtend op aspirant-kopers en probeerders. Er zat niemand op. Opmerkelijk, want een blaasontsteking kreeg je er vast gratis bij.

Wat had ik daarbinnen op die zaterdagochtend dan in vredesnaam te zoeken? Nou, ik vond opeens dat ik wel de leeftijd had gekregen voor een relaxstoel: om af en toe lekker in te lezen en te rusten of zo. We hadden er weliswaar al twintig jaar een, maar die stond al helemaal naar het lijf van echtgenoot, dus dat voegt dan niet meer zo lekker. Hoewel hij hem, dat moet ik zeggen, geregeld genereus ook aan mij had aangeboden. ‘Neu’, zei ik dan,’ neem jij hem maar’. Ik ben per slot vijf jaar jonger.

We waren op deze plek, via een advertentie, op mijn initiatief verzeild geraakt. Mijn impuls bij binnenkomst was, om meteen weer weg te gaan. Maar toen zag ik helemaal achter in die deprimerende rij, waar ik niks mee te maken wilde hebben, opeens iets oplichten. Oh, maar dat was heel iets anders: een ranke leren fauteuil met Italiaanse allure, die daar in felgeel uitdagend naar mij stond te wenken.
Ik ging er meteen in zitten.’ Dit is zeker geen relaxfauteuil?’, vroeg ik aan de in vintage wijde pijpen geklede verkoopmevrouw. ’Jazeker, drukt u maar op het knopje opzij’. Er kwam vanuit het niks een ranke voetenbank van opzij aan schuiven. Er was geen houden meer aan, het was liefde op het eerste gezicht.
Hij zat ook nog heerlijk. Het was het showmodel geweest van een meubelexpositie in Milaan. ‘De meeste mensen vallen op de vorm van deze stoel’, zei ‘Vintage’, die met bekertjes koffie aan kwam wapperen. ‘Maar ze willen hem wel in een andere kleur, dat kan, maar dan wordt hij 70% duurder.’
‘Nee, ik wil deze’, zei ik gedecideerd. Het was ultrasnel beklonken. Hij moest nog een wat dagen in het bejaardenhuis blijven dan kon hij nog even precies op mijn maat gesteld worden.

Over een week wordt mijn Calimero thuisbezorgd. Ik hoop dat de rest van de meubels de schok overleven…