Riet was mijn kwelgeest, en nu is ze dood. En of ik dat betreur, is nog maar de vraag. Eerlijk gezegd had ik flink de pest aan Riet. Als zij mij opbelde dan schreeuwde ik door de telefoon: “mens val dood”. Maar dat was Riet nog lang niet van plan.
Ze is veertig jaar, heet Pop, en ze zit boven op mijn slaapkamerkast. Al jarenlang probeert ze me aan te kijken.Tevergeefs, want ze is hartstikke scheel. Haar rechteroog kijkt naar beneden, haar linkeroog staart naar boven, en dat is mijn schuld.
Het is stil in de huiskamer. Alleen de klok lijkt met mokerslagen de tijd weg te slaan. Seconden, minuten en uren lang. Mijn polsen rusten op het werkblad van mijn computertafel. Mijn vingers hangen als verkrampte kippenpootjes boven het toetsenbord. Het bloed in mijn hersenen, voelt als stroop dat te lang in de koelkast heeft gestaan.
