[i]Maandagmorgen, 8.47 uur.[/i]
Zoals gewoonlijk heerste er een fijn sfeertje tijdens de evaluatie van het weekend. Iedereen hing aan Bert’s lippen toen hij ons verslag deed van de voetbalwedstrijd van zijn jongste telg. Il Papa, zoals wij hem noemen, heeft een Italiaanse inslag en ondersteunt alles wat hij zegt met drukke gebaren. Een kop koffie moest het ontgelden en vloeide in rap tempo via zijn bureaublad op zijn stoel. Ja, Italiaanse koffie, net zo druk als Bert zelf. Jammer dat Koen er nog niet was; hij en Bert zijn samen altijd goed voor een half uurtje kantoorcabaret. Midden in het verhaal ging Anna’s telefoon. Shit. Een paar seconden nadat ze opgenomen had, beëindigde ze het gesprek. Nou ja, gesprek? Anna had alleen maar even geluisterd, werd vervolgens lijkbleek en begon over haar hele lichaam te trillen. “Koen. Is dood. Koen, ónze Koen!”

Wankelend stond zij op, ik was net op tijd om haar te ondersteunen. Samen liepen wij naar de toiletten, de andere collega’s geshockeerd achterlatend. Nadat Anna haar gezicht met koud water had afgespoeld, keken haar normaal zo uitgesproken ogen mij nietszeggend aan. In telegramstijl sprak zij monotoon: “Vannacht in zijn slaap overleden. Gevonden door Joke zijn vrouw. Wil dat ik nu kom. IK, Godverdomme!”
Arme Anna.

Op de automatische piloot liepen wij terug naar onze werkplek. Anna hield haar hoofd koel, zoals we van haar gewend zijn, en deed wat zij moest doen: sloot haar pc af, pakte haar jas en tas en zei dat ze vandaag niet meer terugkwam. Ik wilde haar een lift geven, maar dat aanbod sloeg zij resoluut af. “Alles onder controle”, verzekerde ze mij, met een knipoog ter bevestiging. Die knipoog sprak boekdelen, want ik was de enige die wist dat zij en Koen een verhouding hadden. “ Ik schakel door het leven, ik schakel in de auto wijfie, vang jij die hysterica’s hier maar op”, zei ze zachtjes.
Sterke Anna.

Anna had mij een tijdje terug al verteld dat Joke vermoedde dat Koen vreemdging. Onderweg naar de parkeerplaats deed ik een greep naar haar sleutels zodat ze wel gereden moest worden, maar ik greep mis. Anna wilde Joke, die zij mede bedrogen had, zelf onder ogen komen, zonder pottenkijkers. “Neem dan een taxi, trut!” “Nee, trut! Nu kan ik weg wanneer ik wil.” Daar zat wat in, dus zwaaide ik haar uit en droop af naar binnen.
Moedige Anna.

De anderen en ik lieten ons gaan en vingen elkaar op. Als je een collega verliest gebeurt alles en niets tegelijk in je kop, in je lijf. Het ene moment hing ik kotsend boven de wc-pot, het volgende moment functioneerde ik alsof er niets aan de hand was. Wetend dat Anna meer kwijt was dan alleen een collega, waren mijn gedachten constant bij haar. En bij Joke natuurlijk, dat was zo dubbel. Aan wat het wegvallen van Koen voor mij betekende kwam ik niet toe, nog niet. Eerst Anna maar eens horen, alles stapje voor stapje.

[i]Maandagmiddag, 15.53 uur[/i]
De telefoon op mijn bureau rinkelde voor de zoveelste keer. Het was de zus van Anna. Anna was ’s morgens om half tien verongelukt op de A13.

Anna en Koen, voor altijd samen in den vreemde.


WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

15 reacties

DriekOplopers · 26 januari 2006 op 20:57

Au! Deze snijdt dwars door je ziel!!!

Driek

Dees · 26 januari 2006 op 21:10

Jeetje, [i]funny twist[/i]! Zonder [i]funny[/i] te zijn dan, want het is een beetje een ontwrichtend stuk werkelijkheid / fictie. Knap geschreven!

Troy · 26 januari 2006 op 22:27

Steengoed geschreven. Goede zinnen, mooie opbouw, prachtig plot, en een geweldige titel. Kan geen minpuntje bedenken.

Troy

Mosje · 26 januari 2006 op 22:33

Als dit werkelijk gebeurd is, is het bizar. Als het fictie is ook trouwens. En als het een mengeling van fictie en werkelijkheid is, dan is het ook bizar.
Bizar dus.

Li · 26 januari 2006 op 22:48

Sjeezus wat een heftig verhaal. Pfoeh dat hakt er in. Kippenvel rolt van boven naar beneden over mijn lijf en weer terug.

Li

Eddy Kielema · 26 januari 2006 op 22:49

Wat een gruwelijk verhaal zeg, dat tegelijk gruwelijk goed is geschreven!

sally · 26 januari 2006 op 22:52

Ja, indrukwekkend natuurlijk. En zou heel goed in werkelijkheid zo kunnen gebeuren.
Mooi beschreven. Leest lekker weg. En dan het gevoel van de schrijfster die medelijden heeft met Anna. Arme Anna, moedige Anna. Maar Anna zat goed fout natuurlijk…
Met plezier gelezen.
Groet
Sally

KawaSutra · 26 januari 2006 op 23:03

Wauw, wat een story!
Overtuigend geschreven. Bij zoiets nooit de A13 nemen natuurlijk!

bert · 27 januari 2006 op 00:28

Heel realistisch WB. Knap geschreven.

Mijn motto is:
Sluit de dag altijd zo af dat je de volgende dag iedereen weer in de ogen kan kijken.

🙂 🙂 🙂

Kees Schilder · 27 januari 2006 op 08:19

Klasse! Wat ontzettend goed geschreven.Hulde

WritersBlocq · 27 januari 2006 op 11:18

Bedankt voor jullie reacties, zo broederlijk onder elkaar 😉
Of Anna fout was weet ik niet Sal, misschien was Joke fout, of Koen, of alledrie? Misschien alle drie niet? Bestaan ze, of niet? Vast wel, ergens, maar daarop is deze column niet gebaseerd. Dit is een puur verzinsel waarin ik mij heb ingeleefd, héérlijk om te doen.
Ciao, La Pau.

Mup · 27 januari 2006 op 17:52

Heftige titel, heftige uitsmijter, en alles er tussen in, ook heftig…

Groet Mup.

Raindog · 27 januari 2006 op 17:58

Super is dat. Korte en blote feiten, meteen met de deur in huis en dan in sneltreinvaart door naar de climax.

Knap staaltje horror WB!

Carlien · 28 januari 2006 op 18:43

Een geweldige column! Heel goed geschreven. Ik vind het heel apart dat je over zo’n gebeurtenis zo lúchtig kan schrijven. Gewoon meteen met de feiten komen. Dat vind ik erg knap.

Groetjes, Carlien

Trukie · 28 januari 2006 op 18:50

Ik heb idd lang getwijfeld of het real was. Alleen het snelle verzoek van de kersverse weduwe om de vriendin van haar man te spreken, deed me aan een Duitse crimi denken.
Je hebt op een meesterlijke manier de spanning opgebouwd om ons dan met een open einde achter te laten.
Kwam er een steen van een viaduct, een spookrijder, verblind door tranen de plotselinge file niet opgemerkt, of toch bewust tegen die reclamezuil in het weiland aan.
Mooi WB.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder