Je ‘real life’ vrienden zitten al een uur te wachten tot je op msn komt, er wordt zelfs na een uur al eens gesmst ‘of er wat aan de hand is’. Je kunt niet even gezellig kletsen met online vrienden over skype of teamspeak, niet even samen genieten van een spellletje of een chatsessie, geen youtube filmpjes kijken, geen muziek downloaden (met licenties uiteraard) en je kunt niet je hyves profiel gaan bijwerken met je net gemaakte foto`s van je net gemaakte trip naar het buitenland. Het lijkt ondenkbaar, maar toch gebeurt het. Je PersonalComputer(`s) hebben het begeven of je internet ligt eruit door een fout bij je provider. Gelukkig heb je altijd nog je goede oude vertrouwde GSM om je mee te redden en even iedereen een smsje te sturen om te laten weten dat je deze avond niet full-time bereikbaar bent en dat ze je daadwerkelijk moeten opbellen of zelfs langs moeten komen als er iets is.
De tijd dat je je bericht wat je voor je meest geliefde, of gehate persoon daadwerkelijk moet zeggen of schrijven is al lang voorbij. Even een snelle sms of msn bericht is genoeg.
Mensen moeten altijd te bereiken zijn. Het liefst msn aan laten staan, zelfs als je weg bent. Je GSM uitzetten is bijna een doodzonde en niet in het bezit zijn van een headset of in ieder geval een microfoon voor je PC is alweer bijna ondenkbaar.
Verslaving: een bepaald fenomeen frequent moeten ervaren, eraan vast zitten en er zelf niet vanaf kunnen komen. Zijn wij allemaal verslaafd aan communicatie technologieën? Zijn wij allemaal verslaafd aan toegankelijkheid? Bereikbaarheid?
Wat zal ik gaan doen? Even studeren met msn op de achtergrond gaat niet. Dan maar even een film uitzoeken. Niks op tv natuurlijk. Even snel op de pc een film uitzoeken en die met de nieuwste “download” techniek ‘streaming media movies’ bekijken gaat ook al niet. Internet nodig. De verveling slaat al snel toe. Wie zou er nu allemaal gezellig zitten msnn? Misschien heeft iemand wel iets belangrijks te melden!
Ik betrap mezelf erop dat ik me er niet lekker bij voel om totaal afgesloten te zijn van mijn sociale leven. Niemand kan mij bereiken over het net. Dit komt bijna nooit voor. Nooit eigenlijk, behalve nu. Daar komt hij al, de eerste bezorgde sms. “Schatteke, kom je nog op msn? Het is saai hier zonder jou! xxx”. Ik zat al te wachten op het moment dat hij kwam. Één van de mensen waarmee ik bijna dagelijks alles samen doe op msn begon half negen toch al raar te vinden, zeker omdat het, in haar ogen, verder een normale dag is.

De technologie zal het steeds makkelijker maken voor ons om met elkaar te communiceren. Satelieten sturen berichten of gesprekken door naar de rest van de wereld en je compacte computertje met camera en al erop en eraan verbind jou met miljoenen anderen. Maar maakt deze toegankelijkheid het juist niet moeilijker en saaier voor ons om te leven? Waar is de romantiek gebleven dat de mensen nog liefdesbrieven schreven? De tijd dat mensen “bij elkaar zijn” nog de moeite waard vonden en de momenten waarbij ze níet bij elkaar waren ook hun eigen ding konden doen, zonder gestoord te worden door een sms of een belletje van een ander?
Techniek is handig, in nood kun je je redden. Maar wat moet je wel niet opofferen voor deze zéér noodzakelijke zekerheid van hulp in ‘nood’? Als je nou op het toilet zit, even lekker leeg zit te schijten, dan wil je toch niet een bericht ontvangen van je liefste: “ik hou van je!”? Dan wil je toch niet dat je baas, collega, mede student of een van je kennissen of vrienden je een bericht stuurt: “k kom wt l8r, half 6 is haalbaar.”? Nee, dan wil je toch rustig even de tijd ervoor kunnen nemen en lekker relaxed achterover kunnen zakken zonder dat je gestoord wordt…
En toch werkt het vreemd genoeg niet zo en zorg je dat je zelfs dán je GSM veilig in je broekzak hebt zitten. Hij staat aan. Iedereen kan je bellen of smssen.


6 reacties

Avatar

dj_Eddy · 9 oktober 2007 op 11:41

Het lijkt me een complete ramp om continu bereikbaar te moeten zijn. Die sociale dwang die daar achter zit, bevalt me helemaal niet. Een vreemde massapsychose waar ik gelukkig niet aan meedoe.

Avatar

klapdoos · 9 oktober 2007 op 13:50

Wij zijn in bezit van een pc en twee laptops, een voor de spellen die ik ontwerp, wanneer ik daar zin in heb, de ander voor mijn boeken die speciaal daarvoor is aangeschaft. De pc in een noodzakelijk kwaad voor mijn vrouw i.v.m. haar werk ( ambetnaarjte hé, die werken echt hoor) Wij hebben 3 mobiels, waarvan wij elkaar alleen bellen als mijn vrouw in ons chalet zit te klussen, zij doet alles nog met handgereedschappen. Is van de oude doos om het netjes te zeggen 😉 Maar wij laten ons niets opdwingen, omdat de ander dat steeds meer van je eist, anders hoor je er niet bij. Ik msn op afspraak, want het kan een ander altijd uitkomen ( hoe flikken ze dat toch) maar mij niet. En mobiel worden wij zelden of nooit gebeld, omdat vrouwlief alles op kantoor afhandeld, dus prive bijft prive, dus kunnen wij nog altijd zonder communicatiesattelietjes zeggen elke dag weer öl hou van jou” ,moet je ook eens proberen zonder apparaten, er gaat een wereld voor je open. Maar ik kom wel uit een generatie dat inernet nog alleen in Amerika verkrijgbaar was, en hier alleen de pc op een mainfraim draaide en de banden naar Engeland verzonden moesten worden om vertalingen te doen. Zo oud ben ik dus al 😆 😆 :wave:

Avatar

DreamOn · 9 oktober 2007 op 14:39

Welkom op cx, Outcast!
Een goed geschreven column, gelukkig niet in msn taal!
Je hebt wel een punt, denk ik. Hoewel ik het zelf niet zo herken, zie ik dit gedrag wel bij mijn kinderen, zelfs tijdens het huiswerk maken staat msn gewoon nog aan.
Ik denk op zich, dat bereikbaar zijn prettig is, en dat daar nu de middelen voor zijn; prima!
Maar daarin bepaal je zelf de grens. Als ik op het toilet zit, dat doe ik dat zonder mobieltje bij voorkeur! 😀

Groetjes DO.

Avatar

pally · 9 oktober 2007 op 14:54

Ja, Outcast,
Ik heb me al vaak afgevraagd of msn en aanverwanten nou werkelijk meer communicatie teweeg brengen.Ik heb er geen ervaring mee en ben huiverig ermee te beginnen. Ik hou namelijk erg van mijn vrijheid.Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken om half negen geroepen te worden omdat ik er nog niet ben…… 😮
En met mijn mobiel naar de plee? Welnee!
Goed onderwerp, deze column!

groet van Pally

Avatar

arta · 9 oktober 2007 op 19:03

Het geluk van al die apparaten is dat ze er ook een aan-en uitknopje op hebben gezet!
Je beschrijft een heel actueel onderwerp, met een lekkere vaart!

Avatar

lisa-marie · 9 oktober 2007 op 20:49

lekker geschreven.
Geeft goed weer hoe het soms gaat. Zelf ben ik nou ook weer niet zo antiek dat ik geen van deze apparaten heb maar maak wel zelf mijn keuzes.
[quote]Mensen moeten altijd te bereiken zijn. Het liefst msn aan laten staan, zelfs als je weg bent. Je GSM uitzetten is bijna een doodzonde en niet in het bezit zijn van een headset of in ieder geval een microfoon voor je PC is alweer bijna ondenkbaar.[/quote]
Hier bij moest ik denken aan laatst toen ik het verwijt kreeg dat ik niet meteen bereikbaar was en vroeg of het dringend was . Nee dat was niet zo maar helemaal niet bereikbaar was voor hun ondenkbaar. Terwijl ik toch altijd mijn antwoordapparaat aan heb staan. Of is dat uit de tijd? 😀

Geef een antwoord