Dromen, fantaseren, denken over hoe het had kunnen zijn, hoe het zal kunnen zijn, mag. Het is ongevaarlijk zolang je beseft en voor ogen houdt dat het fantasieën zijn en niet meer. Zodra je de zoete hersenspinsels en hoopvolle beelden niet meer kunt onderscheiden van de werkelijkheid, wordt het gevaarlijk. Alle dingen in het heden hebben een vervolg in de toekomst. Dat vervolg is niet bekend en mensen zijn nu eenmaal bang voor het onbekende. Je denkt daarom na over hoe de toekomst kan zijn, dagdroomt even weg tijdens het wachten op de bus, tijdens het ritje op de fiets naar huis, in de trein als je de huizen, bomen en weilanden voorbij ziet flitsen. Je trekt voorzichtige stippellijntjes van kleine glazen druppeltjes die bij vandaag beginnen en zich een weg weten te vinden naar morgen, overmorgen, volgende week en verder. De breekbare bolletjes rijgen zich aaneen tot een ketting die opkrult tot een prachtig kunstwerk. Zolang je weet dat deze glazen beelden dromen zijn, en je er niet te veel aan vasthoudt, kan er vrij weinig gebeuren. Je kan teleurgesteld zijn omdat het beeld eerder kapot ging dan je dacht, maar glas is nu eenmaal breekbaar.

Als je niet beseft dat dagdromen fragiel zijn en je erop vertrouwt, kun je jezelf aardig verliezen. Soms stoot iemand zachtjes tegen je droom aan, die uit onbalans raakt en in tientallen druppeltjes uiteenspat op de grond. Het kan ook gebeuren dat iemand met een hamer bruut jouw zorgvuldig gedroomde beeld aan gruzelementen slaat. Als je er te dichtbij staat, kun je jezelf aardig snijden en er zelfs littekens aan over houden.

Wat nu als iedere keer blijkt dat de werkelijkheid jouw spoor van zorgvuldig weggelegde druppeltjes volgt? Wat als jouw glazen beelden niet in losse bolletjes uiteenvallen, maar juist dichter op elkaar gaan zitten, en versmelten met het heden? Wat als al je dagdromen, hoe absurd dan ook, uitkomen?

Mijn dagdromen komen uit. In mijn beeldentuin is er plek tekort, beelden blijven staan in plaats van plek te maken voor nieuwe. Toekomstbeelden uit het verleden raken overwoekert met klimop. Alles in mijn leven lijkt op het moment te kloppen en dat voelt akelig. Ik droom het ideale, meest romantische scenario wat nog enigszins op het randje van geloofwaardigheid balanceert, en het komt uit. Soms vraag ik me af of mijn leven wel echt is, of het niet één grote droom is waar ik maar niet uit wakker word. Ik ga langzaamaan vertrouwen op de schijnbare stevigheid van de beelden. Maar het is wachten op degene die langsloopt en met een subtiele beweging van de arm één voor één de kunstwerken van hun voetstukken afveegt en mij achter laat met niets dan ruimte en glazen druppels voor nieuwe dagdromen.

Categorieën: Diversen

11 reacties

wendy77 · 26 februari 2006 op 13:57

Mooi geschreven Mug. Ik zou zeggen, geniet ervan zo lang het duurt. 😉

Troy · 26 februari 2006 op 14:15

Ik vind dit echt een bloedmooie column. Prachtig opgebouwd en met name de laatste alinea is een juweel. Ben zwaar onder de indruk van je schrijfwijze.

Troy

Chantal · 26 februari 2006 op 15:04

Inderdaad bloedmooi deze column! Complimenten! 🙂

WritersBlocq · 26 februari 2006 op 20:23

[quote]Maar het is wachten op degene die langsloopt en met een subtiele beweging van de arm één voor één de kunstwerken van hun voetstukken afveegt en mij achter laat met niets dan ruimte en glazen druppels voor nieuwe dagdromen. [/quote]
Verdomme, NEE!!! Niks wachten, koesteren, blij zijn, niet bang zijn dat je het kwijtraakt, dan roep je het nog af…. Voor jou geen beeldendomino, maar wel een pluim voor de waardering van wat je hebt, want niet iedereen staat daarbij stil.
Mooi geschreven!
Groetje, Pauline.

sally · 26 februari 2006 op 21:51

:kiss: Helemaal TOP.

liefs
Sally

KawaSutra · 27 februari 2006 op 01:05

Prachtige en beeldende column Mug. Mijn complimenten. Je bent gewoon gelukkig en dat is iets om zuinig op te zijn. Ik kan me het gevoel evenwel voorstellen dat het soms te mooi is om waar te zijn. Maar het is er en dus de moeite waard om er alles aan te doen het zo te houden.

Als ik mag onder zo’n mooie column een paar kleine vingerwijzingen:

[quote]Soms stoot iemand zachtjes tegen je droom aan, die uit onbalans raakt en in tientallen druppeltjes uiteenspat op de grond. [/quote]’uit onbalans’ moet denk ik zijn: ‘uit balans’ of ‘in onbalans’

[quote]Maar het is wachten op degene die langsloopt en met een subtiele beweging van de arm één voor één de kunstwerken van hun voetstukken afveegt…[/quote] ‘afveegt’ zou ik vervangen door bv. ‘veegt’ o.i.d. Afvegen heeft m.i. een wat andere lading als je van ‘beelden op een voetstuk’ spreekt. Als je het echt over waterdruppels hebt dan kan het natuurlijk wel.

Maar ik vind het stuk voor stuk prachtige zinnen waarmee je jouw gevoel prachtig hebt kunnen overbrengen. 🙂

melady · 27 februari 2006 op 01:13

[quote]Soms stoot iemand zachtjes tegen je droom aan, die uit onbalans raakt[/quote]

Moet dat niet zijn: balans?

Je column raakt me niet echt omdat ik er een fragment in herken van één of ander boek.
Alleen de laatste alinia komt persoonlijk over.

Raindog · 27 februari 2006 op 18:11

Ik vind het ook erg mooi maar ook ik kreeg een slechte smaak in mijn mond bij de relatief lange en belerende inleiding, in de hoop dat er in de staart ook nog een punt gemaakt zou worden. Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik had even een associatie met een leerboek of zo en vreesde overdracht van levenswijsheden wat meestal onzin is omdat iedereen die toch eigenhandig, is het niet door schade dan wel door schande, moet zien te vergaren. Maar, gelukkigerwijs, een werkelijk prachtige laatste alinea met – mag ik het zeggen? – gezonde realiteitszin en desondanks onverbeterlijk optimisme. Erg goed gesmaakt.

Anne · 27 februari 2006 op 21:53

Beste Mug,
Ik ben een liefhebber van zowel zelf beeldend schrijven als beeldend werk van anderen lezen. Dat betekent echter ook dat ik desbetreffende schrijfsels met extra aandacht en daarmee samengaande kritische ogen bekijk, overigens inclusief mijn eigen werk. Ik leg dan de lat hoog, daarvan ben ik me bewust. Maar mijn overtuiging is dat als kritiek goed onderbouwd en met respect voor de maker wordt neergelegd, dat echt zin kan hebben.
Goed. Jouw stukje. Het idee en je schrijfstijl vind ik op zich aantrekkelijk. Je houdt niet van overbodige versiersels en andere onnodige liflafjes. Toch durf je zogezegd gericht en functioneel weelderig te schrijven. Dat evenwicht weet je precies te bewaren en dat is zeer plezierig lezen. Daarom ook vielen mij de, naar mijn idee discrepanties in je stuk des te beter op namelijk: de beelden die je schetst.
Het begint voor mij erg mooi, met die stippellijntjes die je trekt. Die dan weer veranderen in glazen druppeltjes, ook mooi. Het gegeven dat de dromen van glas zijn biedt veel aanknopingspunten voor de beeldspraak. Maar waar het naar mijn idee scheef begint te lopen is als je de schakeling maakt vanuit het glazen kralensnoer naar de “echte” beelden, op sokkels, in een tuin ook nog. Overigens, ik begrijp dat je in je verhaal wilt uitkomen bij die tuin, en op zich mag de ene beeldspraak best veranderen in nieuwe, andere, ook binnen eenzelfde verhaal, maar de omschakeling is altijd cruciaal, dat wil zeggen: hoe. En die schakeling is nu niet doordacht. Van glazen springerig bolletje naar beeld op sokkel, zelfs al is dat beeld van glas, moet beeldend logisch zijn. In het smelten/versmelten van het glas had je zelf al een aanknopingspunt gevonden voor de omschakeling, maar dat niet uitgewerkt. Jammer.

Ik hoop dat je mijn lange commentaar kunt oppakken als opbouwende kritiek, maar vooral hoop ik dat ik duidelijk ben geweest. In ieder geval is dit geschreven vanuit betrokkenheid.
Groet Anne

Anne · 27 februari 2006 op 21:53

Sorry, langzame computer, twee maal geplaatst!

Mug · 28 februari 2006 op 11:07

Allemaal ontzettend bedankt voor de leuke, lieve reacties. Ik ben erg blij met de kritiek die er tussen zit, zo leer ik nog eens wat:-) Maar ik ben natuurlijk gevleid door de complimenten…word er een beetje verlegen van.

Uit onbalans had natuurlijk uit balans moeten zijn…stom dat je daar iedere keer als je het controleert over heen leest. En ‘veegt’ was inderdaad mooier geweest dan ‘afveegt’.

Melady, ik zou niet weten op welk boek het lijkt. Het was niet mijn bedoeling het op een fragment te laten lijken. Als je erachter komt welk boek, laat je het dan weten? Ik ben erg benieuwd…

Anne, jammer dat het zo is over gekomen. Ik moet toegeven dat ik niet lang bewust heb nagedacht over de beeldspraak. Ik schreef mijn gedachtengang op en hoe ik dat visualiseer. Misschien zijn mijn gedachten inderdaad wat warrig:-) Ik zal erop gaan letten, bedankt!

En ik ga nog even genieten van mijn dagdromen, al voel ik aan dat ze wat beginnen te wankelen. Maar voorlopig staan ze nog!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder