Gluut

Mocht mijn huidige carrière in het slop raken, dan start ik een eettentje. Alle tafels en stoelen zijn hetzelfde en passen bij elkaar. Het menu krijg je in je hand en staat niet op een muur geschreven. Het lettertype zou zomaar Times New Roman kunnen zijn. In ieder geval lijkt Lees meer…

Atropos

Verslagen loopt ze het naar desinfectant ruikende ziekenhuis uit. In het winterse park ertegenover gaat ze op een bankje zitten. De bomen zijn kaal en stijf. Het asfalt is nog nat en modderig van de regen van vanochtend. In het watertje drijven wat eenden lusteloos bij elkaar. Een jongetje aan de hand van zijn opa gooit brood naar ze, waarvoor ze waggelend op de kant klimmen. Ze staart naar een plek voor haar voeten.

Moderne acceptatie

Op de fiets in Utrecht, een jaartje terug. Bij een kruispunt sta ik keurig op groen licht te wachten, als een man zich bij de wachtende groep aansluit. De man lacht vrij hard, ik kijk om, samen met wat anderen. De man praat in het luchtledige.

Beurzenleed

Afgelopen weekend was het beurzenweekend in Utrecht. Mensen uit Utrecht en omstreken kwamen naar de Jaarbeurs toegestroomd voor boeken en huishoudmiddelen. Het eerste was te krijgen op de beurs van de centrale boekhandel, het tweede op de Blokkerbeurs.

Mannenzaakjes

Op een late, erg late avond had ik het met het mannelijke deel van mijn huisgenoten over vrouwen. Ze begrepen toch maar niet dat vrouwen zoveel moeite doen om er vooral maar anders uit te zien dan ze eigenlijk zijn. Voor de mannen hoefden ze zich niet zo te vermommen, riepen ze in koor. Push-up beha’s en lagen plamuursel wat door moet gaan voor make-up hoefde niet voor hen. Ten eerste omdat het niet mooier schijnt te zijn, ten tweede omdat het resultaat ’s ochtends na de verleiding ernstig tegen kan vallen. Toch blijken vrouwen niet de enigen te zijn die zich schuldig maken aan het bedriegen van het andere geslacht.

Hardlopers

Het was ‘s ochtends vroeg, nou ja, voor mij erg vroeg. Het was nog grijzig en schemerig buiten, al kon dat ook best zijn omdat het nou eenmaal een grauwe dag zou worden. Het was rond zeven uur, het was het uurtje van de hardlopers. Ze komen als afgesproken op dezelfde tijd overal vandaan gerend. Ze lopen op de stoepen en fietspaden, hun blik schuin op de grond gericht, altijd rennend voor iets wat hen onzichtbaar achterna zit. Wanneer ze elkaar passeren kijken ze elkaar alleen aan als groet; een ‘goedemorgen’ kost nu eenmaal essentiële adem.

Het sokkenmonster

Ik haal de was van het droogrek af, klem de was tussen mijn armen en mijn buik en loop naar mijn kamer. Ik loop nog eens de woonkamer door naar het washok om te kijken of er geen was gevallen is onderweg. Ik raap een verdwaalde sok op. Als ik mijn sokken in paren in bolletjes aan het vouwen ben, sta ik natuurlijk weer met een sok in mijn handen zonder broertje of zusje. Ik loop naar het stapeltje weessokken in de hoek van mijn kamer om te kijken of de ander er tussen zit, maar nee. Ik leg hem bij de rest van de arme drommels.

Warme gedachte

Het weer begint eindelijk guur te worden zoals het hoort in December. De echte winter laat nog op zich wachten, maar het herfstweer wordt toch stiekem kouder. Hoewel het nog te warm is, krijg ik door de kale bomen, kilo’s pepernoten, liters warme chocolademelk en urenlang knutselen aan mijn surprise toch een beetje een Sinterklaasgevoel. In de stad heb ik een leuk cadeautje weten te vinden en met een vrije middag in het vooruitzicht fiets ik naar huis.

Horen, zien en zwijgen

Ben je liever doof of blind? Ik vraag het me wel eens af. Iedereen antwoordt op deze vraag verschillend, de een denkt dat blind zijn minder erg is, de ander dat doof zijn minder erg is. Een dove zal antwoorden dat hij liever doof is, een blinde zal zeggen dat hij liever blind is.

Ridder Dion schiet te hulp

Vanochtend om kwart voor zes sloeg ik met slaperige ogen het Volkskrant Magazine open. Mijn dag had niet beter kunnen beginnen, want wat las ik? De redding van Nederland is nabij. Geert Wilders heeft een partij opgericht: Groep Wilders-Partij voor de Vrijheid. Nu is deze partij zelf niet de sleutel tot een beter Nederland, maar kandidaat-Kamerlid Dion Graus wel!

Avonden van Rozengeur en Maneschijn

Ze keek op de klok boven de boekenkast. Er waren nog maar vijf minuten verstreken sinds de laatste keer dat ze keek hoe laat het was. Het was dus nog steeds te vroeg om zich te gaan omkleden. Verveeld keek ze naar de tv en zapte langs programma’s die haar niet interesseerden. Ze keek nog eens op de klok, die nog bijna dezelfde tijd aangaf.

Nachtrituelen

Ik lig in mijn veel te warme bed naar het plafond te staren. Ik schop de dekens van me af, maar dat scheelt niet veel, de kleffe warmte blijft om me heen hangen. Mijn buik doet pijn en goed lang slapen om dat tegen te gaan lijkt er niet in te zitten vannacht.