De eeuwige liefde

Met moeite ontwaakte Joseph uit zijn slaap, keek verdwaasd naar het plafond en besefte zich dat het plafond net zo leeg was als zijn bestaan. Zijn stemming tijdens het dagelijks ontwaken was nogal afwisselend. Soms positief, soms negatief. Echter voerde een nihilistische visie op het bestaan vaak de boventoon. Zeker sinds het voorval dat hem was overkomen. Joseph woonde in een klein flatje, ergens in een middelgrote stad. Dit vond hij prima. Hij streefde niet naar veel bezit, rijkdom en luxe. Zo hekelde hij mensen die daar hun levensdoel van hadden gemaakt. Dit was een vaak terugkerend thema in de gesprekken met één van zijn weinige vrienden, die zojuist was binnengekomen, terwijl hij met slaperige ogen een ei aan het bakken was. De vriend, genaamd Ricardo, was begin dertig, had zwart haar, gemiddeld gewicht en was voorzien van een woekerende haardos. Hij werd als aantrekkelijk gezien en menig vrouw kreeg het spontaan nat in de slip wanneer hij zijn versierpogingen erop losliet, althans, zo stelde hij zelf.
‘Zo, zo, lekker eitje aan het bakken?’ was bij binnenkomst zijn eerste vraag, waarna hij zijn jas nonchalant op een stoel wierp. Joseph reageerde cynisch: ‘Als dit je beste opening voor een gesprek is kun je beter weer naar huis gaan.’ – ‘Ik ben gewoon geïnteresseerd in het lot van dit ei,’ ging Ricardo quasiserieus verder, ‘Bak je hem met hard of zacht eigeel? Spiegel of roer? Met peper of zonder peper? Met brood of zonder brood? Op een bolletje of op een gewone boterham? Allemaal erbarmelijke vragen waar ik momenteel mee kamp.’ Joseph kon het nog net opbrengen om een theatrale glimlach op zijn gezicht te laten verschijnen. Ricardo ging op een stoel aan de eettafel zitten en staarde een paar minuten voor zich uit.

‘Hoe gaat het met je?‘ vroeg hij ineens. ‘Hmm. Ik ben ongelukkig, het leven is kut en ik mis Eliza,’ zei Joseph. ‘Een beknopt, doch duidelijk overzicht,’ concludeerde hij, na een korte stilte. – ‘Je komt wel over het verlies heen man,’ zei Ricardo troostend, ‘Ze is nu ongeveer vier jaar weg . Het leven gaat door. Je moet niet bij de pakken neer gaan zitten. Over dit verlies kom je ook wel heen. De tijd heelt alles, is een welbekende uitdruk. Verder ben ik het met je eens dat het leven nutteloos is, maar bekijk dit relatief. Als alles nutteloos is kun je intens plezier hebben, want je kunt overal om lachen, want het is allemaal futiel. Nihilisten kunnen de gelukkigste mensen op aarde zijn.’ – ‘Ja, overal om lachen, behalve om de dood en de liefde. Verder heelt de tijd niet, maar maakt die alles kapot, om de ondertitel van de film Irreversible eventjes te quoten,’ reageerde Joseph snedig, terwijl hij een zak met bolletjes tevoorschijn toverde voor zijn ei. ‘Aah, je kiest dus toch voor de bolletjes,’ schamperde Ricardo.’ Kijk, zoiets vind ik dus al intrigerend. Een ei. Mensen stellen te hoge eisen aan het leven. Dat is gewoon het hele eieren eten.’ Hij lachte hard om zijn woordgrap. Joseph fronste.

Ze bleven nog een tijdje doorpraten. En vlak voor zijn vertrek maakte Ricardo het motief van zijn bezoek kenbaar. ‘Ik heb een telefoonnummer voor je geregeld,’ zei hij lachend, en haalde een briefje uit zijn zak. ‘Is een vriendin van mijn vriendin. Ze is knap, zelfde interesses als jij en heeft best goede humor voor een vrouw. Je kunt haar vast waarderen. Bel haar eens op om met haar te daten. Je moet uit deze negatieve spiraal komen.‘ Na enige twijfeling pakte Joseph het briefje aan. ‘Ik zal eens zien,’ zei hij. Ricardo pakte zijn jas en vertrok weer uit de schamele flat. Eindelijk rust. Joseph pakte zijn telefoon ter hand om daar het nummer in op te slaan. Hij wierp een blik op de achtergrondfoto in zijn telefoon: een foto van Eliza. Dartelend. Met haar welbekende glimlach op het gezicht. Zijn blik was weemoedig. Er ontsnapte een kleine traan uit zijn ogen.

Hij ontmoette Eliza toen hij tweeëntwintig was. Op een plek waar hij aanvankelijk nooit had gedacht zo’n type vrouw te ontmoeten: een discotheek. Samen met wat vrienden was het wekelijkse routine om zich aldaar met elkaar te bezatten en, waar mogelijk, menig vrouw aan de haak te slaan. Op die bewuste dag kwamen ze de discotheek binnen, gooiden hun jassen in een hoek en sprongen de dansvloer op om aan het ‘schuurproces’ te beginnen. Joseph deed hier niet aan mee en stond genietend vanaf de kant te kijken. In het schuurproces stonden zijn vrienden als losbandige beesten tegen de pronte derrières van de vrouwelijke adolescenten aan te schuren. Doorgaans werden ze afgewezen, maar één op de tien keer was er een vrouw die participeerde in dit proces. Voornamelijk bij zijn vriend Ricardo. Alleen eindigde dit ook vaak in mineur, wanneer zijn waarde vriend door de bilwrijvingen zijn penis niet meer in bedwang kon houden. Wanneer de vrouw in kwestie dan iets hards voelde werd dit vaak beloond met een platte hand in het gezicht van zijn vriend, waarna die snel afdroop naar de bar om zijn blauwtje te verdrinken.

Terwijl Joseph genoot van dit kolderieke schouwspel, tikte iemand hem ineens op de rug. Hij draaide zich om en zag een blonde verschijning vriendelijk naar hem glimlachen. Ze was van origine blond, zo constateerde Joseph, die er naar eigen zeggen kijk op had. Dit viel te prijzen. ‘Hoi, wat sta jij hier doelloos voor je uit te staren?’ vroeg ze met een brede grimas op haar gezicht. Hij glimlachte terug, enigszins nerveus, want het kwam niet vaak voor dat hij op deze manier werd aangesproken. Zeker niet in een discotheek, waar, dankzij de schelle muziek, nauwelijks ruimte was voor dialoog. ‘Ik geniet van al die jongens en meisjes die als een stel geëlektrocuteerde kippen staan te dansen. Al weet ik niet of dat gespring voor dansen door kan gaan,’ reageerde hij spitsvondig. Eliza begon hard te lachen. Joseph keek verbaasd op. Hij was niet gewend dat mensen om zijn humoristische opmerkingen lachten. Hij waardeerde haar meteen en besefte dat ze uniek was.

Ze wisselden nummers uit en het contact bleef zich voortzetten. Uiteindelijk kregen ze een relatie. Voor Eliza had Joseph nog nooit een echte relatie onderhouden, behalve wat scharreltjes zo nu en dan. Hoewel hij wel in de smaak viel bij vrouwen, had hij hier weinig behoefte aan. Doorgaans omdat hij snel een afkeer tegen mensen had en ze liever vermeed. Behalve s’ nachts met een teveel aan alcohol in zijn bloed. Hij wilde het liefst niets met de maatschappij en alles erom heen van doen hebben. Zag zichzelf als een verschoppeling en weigerde zich te conformeren. Omdat hij niet riant leefde had hij voldoende aan een parttime baan als kantoorklerk. Voor de rest hield hij zich louter bezig met literatuur lezen en films kijken. Een prima escapisme uit het bestaan, zo vond hij. Nu met Eliza in zijn leven was alles ietwat veranderd. Ze trok snel bij hem in.

Hij geloofde nooit in het cliché dat je totaal transformeert wanneer je verliefd bent. Hij geloofde niet eens in liefde en vond het maar manipulatief gebazel. Echter ondervond hij dankzij Eliza dat gevoel boven rationaliteit kon uitstijgen. Zij had dezelfde interesses als hij, en begreep hem ook daadwerkelijk. Bij haar voelde hij zich op zijn gemak en zij was één van de weinige mensen waarbij hij zijn lach niet veinsde. Vaak spendeerden ze de dagen simplistisch: films kijken, boeken lezen , bespreken en verder wat banale wandelingetjes en praatjes, maar ze streefden ook niet naar meer. Ze probeerden van elk moment te genieten en keken met verbazing naar andere stellen die prestatiegericht waren, snel op elkaar uitgekeken en daarom maar andere manieren zochten om hun relatie levendig te houden. Hij voelde zich gelukkig.

Dit ging een aantal jaar door totdat het noodlot toesloeg. Op een doordeweekse dag liep hij samen met haar vanuit de supermarkt richting huis. Ze praatten wat terwijl ze een zebrapad naderden. Van de rechterkant van de weg kwam er in volle vaart een auto aangesjeesd. ‘Beter wachten we even tot die auto er langs is,’ waarschuwde Joseph nog. ‘Nee hij remt wel,’ zei Eliza enthousiast. Joseph bleef staan, Eliza liep het zebrapad over en ze bleek ongelijk te krijgen. De auto klapte tegen haar aan. Joseph belde geshockeerd 112, maar het mocht niet baten. Ze was acuut overleden. Sindsdien was zijn leven een eindeloze helletocht. En bestond het uit niets anders dan het eindeloze verlangen naar haar.
Hij veegde zijn traan weg en belde het telefoonnummer dat Ricardo aan hem had gegeven. Wellicht bood het soelaas voor zijn verlangen. Het was snel geregeld en ze hadden vrijdagavond in een restaurant bij hem in de buurt afgesproken. Hij hekelde ver reizen.

Die bewuste vrijdag was hij al laat. Hij rende nog snel naar de spiegel om zichzelf te checken, fatsoeneerde halvelings zijn haar en vertrok lopend richting het restaurant. Bij binnenkomst gleden zijn ogen langs de tafels, zoekend naar een vrouw van rond de 30, met lang, bruin haar en een mantelpakje aan, zoals ze haar uiterlijk en kleding had omschreven ter herkenning. Hij spotte haar uiteindelijk ergens in het hoekje aan een tafel. Ze lachte toen ze hem zag aankomen, hij schudde haar hand en veinsde een glimlach. Tijdens het gesprek herinnerde alles hem aan Eliza. Zoals de originele benadering waarop zij altijd conversaties voerde, de gesprekken die hij zo waardeerde en die hem scherp hielden en hem intens gelukzalig konden maken. Of het feit dat ze nooit op elkaar uitgekeken waren. Hij zat nu een tien minuten bij deze vrouw aan tafel en was nu al op haar uitgekeken. Hij voelde zich plots niet goed worden en verzon een smoesje om snel te vertrekken.

Het was inmiddels nacht geworden en hij slenterde door de krakkemikkige straatjes. De stad doofde zijn lichten. Wellicht zie ik haar in het hiernamaals tot in de oneindigheid, in de eeuwigheid met elkaar verbonden, dacht hij hoopvol bij zichzelf. Joseph begon te lachen om zijn gedachte. Die kans achtte hij klein.